Vliegen was de grootste passie van KLM-piloot Erik, tot zoon Lucas verongelukte
Als gezagvoerder bij KLM vloog Erik Westenberg de hele wereld over. Een ‘virus’ dat oversloeg op zijn zoon Lucas. Om in de voetsporen van zijn vader te treden, verhuisde Lucas naar de Amerikaanse stad Phoenix voor het praktijkonderdeel van de pilotenopleiding. Maar tijdens een examenvlucht ging het mis. Het vliegtuigje waar de 19-jarige student in zat, crashte in een canyon. Het tragische ongeval zette het leven van Erik en zijn vrouw Petra op z’n kop. Hij schreef er een boek over, Nooit meer vliegen. “Lucas was een geweldig fijn mens. We missen hem zó erg.”
Door Rosalie Buding
Lucas groeide op in een gezin dat in de luchtvaart werkte; dat het ook bij hem begon te kriebelen, was dan ook niet zo gek. Zijn vader vervoerde bijna dagelijks passagiers naar de meest exotische bestemmingen. Ook Erik wist al op jonge leeftijd dat hij piloot wilde worden. “Ik omschrijf mezelf altijd als een klein jongetje dat nooit helemaal volwassen is geworden. Iedereen had posters van artiesten op de muur, maar mijn slaapkamer hing vol met vliegtuigmodelletjes. Vanaf mijn 13e wist ik het zeker: ik wilde piloot worden. In 1983 begon ik met mijn opleiding aan een vooraanstaande luchtvaartschool, wat nu KLM Flight Academy is. KLM had toentertijd nieuwe vliegers nodig en deze luchtvaartschool was hofleverancier. Ik was net 21 geworden toen ik aan de slag mocht.”
Goede genen
Als Erik de oceaan overvloog, nam hij zijn vrouw Petra en twee kinderen regelmatig mee op reis. “Lucas nam vaak een kijkje in de cockpit en sprak met collega’s. Daardoor kreeg hij bovenmatige interesse in het vak. Uiteindelijk vertelde hij ons dat hij ook piloot wilde worden. Je wordt niet zomaar toegelaten tot de opleiding van KLM Flight Academy, maar Lucas werd aangenomen en fietste overal doorheen. Ik denk dat hij de goede genen had.”
Zijn zoon was gedreven in alles wat hij deed, vertelt Erik. “Of het nu ging om school, vrienden of voetbal: hij zette zijn schouders eronder. Zijn humor was heerlijk studentikoos. Lucas was slim, sociaal en had aandacht voor de mensen om zich heen. Een geweldig fijn mens.”
Ondanks de strenge selectie werd Lucas aangenomen op de pilotenopleiding. “Hij fietste overal doorheen.” Beeld: aangeleverd
Lucas wist al snel dat hij piloot wilde worden. Beeld: aangeleverd
In de val
Op 13 september 2012 was het zover. Lucas deed examen ter afronding van het gedeelte ‘vliegen op zicht’. Erik: “Meestal wordt er tijdens deze examens naar het zuiden gevlogen, maar deze vlucht ging naar het noorden.” De omstandigheden bleken echter niet veilig. “Het weer was onstabiel, ze kregen te maken met valwinden. Uiteindelijk zijn ze een kloof binnen gevlogen. Door de hitte en ijle lucht lukte het niet om hoogte te winnen. De kloof werd steeds nauwer en ze konden niet meer omkeren”, verzucht Erik. “Als ratten in de val.”
Dat het vliegplan risico’s met zich meebracht, besefte ook Lucas voordat hij het sportvliegtuigje instapte met zijn examinator en een veiligheidspiloot. ‘Het geluk is niet aan mijn zijde’, stuurde hij naar zijn vader en moeder. Het zou zijn laatste appje zijn.
Traumatisch
Kort daarna ging de telefoon. Het vliegtuigje waar Lucas in zat was vermist, luidde de boodschap. Een grote schok voor Erik en zijn vrouw Petra, die gelijk naar Phoenix vertrokken. “Je blijft ondanks alles hoop houden”, vertelt hij. Uiteindelijk werd het wrak in een onbegaanbare canyon gevonden. Alle drie de inzittenden waren overleden.
“We mochten Lucas niet meer zien.” Het vliegtuig was in brand gevlogen en volgens de patholoog-anatoom zou dit te traumatisch zijn. “Dit was heel naar. Al zouden we maar íets van Lucas te zien hebben gekregen, dan helpt dat bij het rouwproces. Nu was er niks.”
Op de plek waar Lucas om het leven kwam, lieten Erik en Petra een pilotenpet en foto achter. Beeld: aangeleverd
Vliegen werd het grote kwaad
Volgens de oud-piloot is er niets persoonlijkers dan rouw. “We stonden in de vechtmodus. Je kind verliezen is het ergste wat er is. Het is belangrijk dat je elkaar daarin vrijlaat. Dat is een heel zware opdracht, waar we echt de tijd voor nodig hadden. Maar inmiddels kunnen Petra en ik zeggen dat we weer genieten van het leven. Onze dochter heeft inmiddels twee kinderen. Eén van hen heet Klaas Lucas, een bijzonder eerbetoon. Het is belangrijk dat zij weten wie hun oom was.”
Een boek uit liefde
Jaren na het ongeval besloot Erik zijn verhaal op papier zetten. “Misschien hielp het bij mijn verwerking, maar ik wilde alles op een rijtje zetten. Een uitgever zag er heil in en op 21 maart 2024 lag Nooit meer vliegen in de winkels. We hebben er zóveel positieve reacties op gekregen. Met name dat het een boek is over liefde. Liefde voor je zoon en liefde voor het gezin. Veerkracht en volharding hebben ons overeind gehouden. We kunnen nu eindelijk kalm terugkijken op het hele proces.”
Tekst gaat verder na de afbeeldingen
“Lucas was slim, sociaal en had aandacht voor de mensen om zich heen.” Beeld: aangeleverd
Het ‘vliegvirus’ zat in de familie. Beeld: aangeleverd
Na het ongeluk heeft Erik nog zes jaar gevlogen. In totaal maakte hij ruim 18.000 vlieguren. “Ik stap nog altijd liever in een vliegtuig dan in de lift. Ik weet hoe veilig het is, want uit elk ongeluk wordt lering getrokken. Maar de passie was weg en dan komen de nadelen bovendrijven. Vliegen werd het grote kwaad. Ik dacht: als ik postbode was geweest, wilde Lucas dan ook piloot worden? Had hij nog geleefd? Maar ja, dat weet je nooit. Ik heb de handdoek in de ring gegooid en mijn baan opgezegd. Dood- en doodzonde, maar ik heb er nooit spijt van gehad.”
De cover van het boek. Beeld: aangeleverd
Meer nieuws uit Haarlem?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie