Warme herinneringen aan de Grand Prix in Zandvoort

door Marcel van Stigt

Het F1-spektakel heeft me nooit bijzonder kunnen boeien. Als tiener keek ik zijdelings naar de samenvattingen op Studio Sport, maar alleen als er een racer uit de baan vloog. De crash van Niki Lauda staan me nog helder bij. Tijdens de Grand Prix van Duitsland, op 1 augustus 1976, schampte zijn Ferrari een rotswand op de Nürburgring met brand als gevolg. Hij is uit de vlammenzee gered, wat een regelrecht wonder mocht worden genoemd, maar raakte behoorlijk verminkt. Het belette hem niet om kort na zijn ziekenhuisopname gewoon weer aan de start te verschijnen.

Nederland heeft voor zover ik weet twee coureurs afgevaardigd. Ik meen me iets te kunnen herinneren over ene Gijs van Lennep. Veel zal hij niet hebben gewonnen, anders had ik dat beslist geweten. En dan was er natuurlijk Jos Verstappen. In mijn beleving stond hij vaker náást dan óp de baan. Als ik Google raadpleeg blijkt dat te kloppen: bij 57 van zijn 107 races is hij uitgevallen. Geen statistiek op erg trots op te zijn.

Nee, dan zijn zoon.

Dat Max Verstappen al op jonge leeftijd over een bijzonder talent bleek te beschikking kon zelfs mij niet ontgaan. De kranten stonden er vol van. Hij bleek het meer dan leuk te doen op het hoogste platform, de Formule 1, en mijn interesse was gewekt.

Pas toen hij in 2020/2021 begon te winnen en wereldkampioen Lewis Hamilton in zijn nek begon te hijgen raakte ik volledig in de ban van het F1-geweld. Ik sloeg geen race meer over.

De zege in Zandvoort was al bijzonder, maar die haalde het natuurlijk niet bij de zinderende finale in Abu Dhabi. Max Verstappen die in de laatste ronde het onmogelijk geachte mogelijk maakte: Lewis Hamilton doodleuk passeren en als eerste over de finish rijden. Wat een sensatie!

Wat ik ook als onmogelijk achtte: dat ik er het jaar daarop in Zandvoort bij zou kunnen zijn, met mijn zoon, die net zo’n fan is als ik. Mijn vriendin had een mail-alert ingesteld en verdomd: er waren twee weken voor de race nog kaarten!

Met trillende vingers heb ik er twee besteld, ervan uitgaande dat ik al te laat zou zijn. Maar nee, ik was helemaal niet te laat.

En dus voegden mijn zoon en ik ons op 4 september 2022 op het CS Amsterdam tussen de rijen liefhebbers en stapten, verrassend snel, in een van de treinen die onophoudelijk richting Zandvoort en terug naar Amsterdam reden. Een sterk staaltje van de NS, die voor een soepele coördinatie zorgde.

Na een lange wandeling richting circuit nestelden we ons op onze zitplaatsen op de tribune. Het was heet, de zon scheen echt ongenadig, maar wat maakte het uit? Max vloog pakweg vijftig keer voorbij en won. We deelden de immense vreugde op de tribune, compleet met oranje rook.

In 2024, samen met mijn dochter op een tribune, won Max niet. Maar de sfeer was onverminderd goed. Ik liet het zelfs toe dat een vrolijke fan achter mij met een stift een brede rood-wit-blauwe streep dwars over mijn kale bol trok.

Na afloop lieten we de meeste bezoekers alvast richting station lopen en maakten zelf een paar rondjes in het reuzenrad. Het was nog steeds behoorlijk druk – eigenlijk is het onbegonnen werk, zoveel mensen op zo’n relatief klein station – toen we in een coupé konden stappen en terug naar huis reisden. Nabij het CS Amsterdam maakte we nog even een pitstop bij McDonalds en daarna pakten we de bus naar Purmerend. Pas thuis heb ik de rood-wit-blauwe streep verwijderd.