Ik zit naast mijn partner op een boot, samen met een groep vrienden. Het is Koningsdag. We varen, net als elk jaar, door de grachten van Amsterdam. Ik draag een oranje bodywarmer. De rest van de boot heeft ook iets oranjes aan: een T-shirt, een pet, een sjaal. Het maakt niet uit wat, als het maar oranje is.
Het is zonnig. De zon weerkaatst op het water. Ik kijk om me heen, naar de andere boten. Overal mensen. In oranje. Met een drankje in hun hand. Ze lachen, zingen mee met de muziek, dansen een beetje. Mensen zwaaien naar elkaar. Proosten naar elkaar. Zonder elkaar te kennen. Langs de kades staan ook feestvierders. Ook in oranje. Ook met een drankje. Ook vrolijk. Alsof de hele stad één groot feest is waar iedereen vanzelf onderdeel van wordt. Voor mij blijft het een bijzonder gezicht: zo druk en toch zo ontspannen.
Dan kijk ik naar de mensen op onze boot. Ik zie iemand die meerdere bedrijven heeft opgebouwd en verkocht, voor bedragen waar velen alleen maar van kunnen dromen. Ik zie iemand die al bijna dertig jaar in dezelfde kledingwinkel werkt. Ik zie twee jonge vrouwen, die net klaar zijn met hun studie en nog aan het begin van hun loopbaan staan. Verschillende levens, verschillende achtergronden. En ik zie hoe ze met elkaar praten. Ineens moet ik aan Moldavië denken, waar ik ben opgegroeid. Daar zie je vaak meteen wie geld heeft en wie niet. Wie belangrijk is en wie niet. De afstand is zichtbaar. Voelbaar ook. Men mengt minder makkelijk.
Hier, op het water, lijkt dat niet te bestaan. Er wordt gepraat met iedereen. Gelachen met iedereen. Niemand doet alsof hij beter is. Niemand houdt afstand. En dat vind ik misschien nog wel het mooiste van deze dag. Dat het even niet uitmaakt wie je bent. Of wat je hebt gedaan. Dat je gewoon samen op een boot zit, een biertje in je hand en met elkaar praat. Dat we hier in Nederland blijkbaar de vrijheid hebben om elkaar gewoon als mens te zien. Ik kijk nog eens om me heen, naar het water, de boten en al dat oranje. En ik denk: misschien begrijp je Nederland juist op zo’n dag het beste.
Over Vera
Vera Stupenea (1973) werd geboren in Siberië en groeide op in Moldavië. Ze voltooide het gymnasium en een universitaire opleiding moderne vreemde talen en ging werken bij de VN in Chisinau.
In 1997 kwam zij met een studiebeurs naar Nederland, voltooide haar doctorandusopleiding aan het Institute of Social Studies in Den Haag en werd docent Engels aan het PCC in Alkmaar.
Na enkele jaren begon zij met schrijven van Engelse lesboeken voor diverse educatieve uitgeverijen. Inmiddels is ze auteur van ruim 60 educatieve boeken. Van haar pen verschenen ook vijf thrillers: Moord om de hoek, High class date, Bullseye, Moordende paardenrace en Hoefslagen van het lot. Vera is tevens Honorair Consul van Moldavië.
Zie ook www.verastupenea.nl.
Meer nieuws uit Heiloo?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie