Uit de platenkast van Inge Stolzenbach: ‘Een band die het spotlicht verdient!’
Wekelijks iemand aan het woord over een pareltje uit de eigen platenkast.
‘Bloed, bloed, ik wil bloed. Ik weet dat het niet zo leuk is, maar het moet. Geef op en ik leef.’ Als mijn kinderen en ik dat keihard op de fiets zongen, zaten mensen toch gek te kijken. Vanuit het oogpunt van een mug gezien, valt de bloeddorstigheid best mee.
‘De band krijgt kinderen’, de beste kinderband ooit. Helaas bestaat de band niet meer. De muziek zit echt goed in elkaar, niks kinderachtigs aan. Waren het Engelse teksten geweest, dan wist je niet eens dat ze zich op kinderen richtten.
Ook serieuze onderwerpen als: ‘De weg decennia kwijt, gek genoeg voor kierewiet.’ (over een ‘gekke’ dakloze vrouw) en ‘Zijn broertje kan niet lopen, maar Steven heeft sterke schouders. Hij draagt hem door de sloppen, dat moet wel zonder ouders.’ (over een Afrikaanse wees).
Door de swingende muziek heb je amper in de gaten dat het over trieste onderwerpen gaat. Maar ook over ‘Dikke taarten’ en ‘Oma is verliefd.’
Vrolijke, originele, afwisselende muziek, met teksten die ergens over gaan, met woordgrapjes, en toch voor kinderen geschikt. Een band die het spotlicht verdient!
Inge Stolzenbach
Meer nieuws uit Heiloo?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie