Uit de platenkast van Gerrie Spaansen: ‘Absoluut meesterwerk uit de jaren negentig’

Ik heb lang geluisterd voordat ik durfde op te schrijven dat deze plaat, waarover ik een recensie aan het schrijven was, een absoluut meesterwerk is.

Ik dwong mezelf om grondig na te gaan of dat oordeel louter voortkwam uit mijn persoonlijke smaak - of misschien gewoon uit mijn stemming van die dag, waar de plaat toevallig perfect bij paste - of dat ik met reden kon veronderstellen dat deze muziek veel mensen zou raken. Een lastige opgave, want hoe bepaal je zoiets?

‘Meegesleurd door dichtheid van sfeer’

Mezzanine van Massive Attack is dreigend, vervreemdend, traag, onheilspellend en donker; een stemming die al treffend werd aangekondigd door de kille zwart-witfoto van een vliegend hert op de hoes. Hoeveel mensen zouden daar enthousiast van worden? Maar ik werd zelf meegesleurd door de enorme dichtheid van sfeer.

De kwaliteit en precisie van de productie ervoer ik als onwerkelijk: hoe kregen ze dit voor elkaar? Hoe blijft de mix in balans met zulke diepe bassen? Hoe kunnen de raps zo zacht in de mix liggen en toch zo intiem, diep in je oor kruipen?

Intussen kwam ik in tijdnood. De recensie moest die avond nog naar de eindredactie, maar ik kon maar niet ophouden steeds opnieuw het derde nummer van de plaat te beluisteren: Teardrop, met de engelachtige zang van Elizabeth Fraser van Cocteau Twins. Een nummer zo monumentaal mooi dat het zijn eigen kathedraal verdient, besloot ik met allengs heviger opwellende tranen.

‘Door politie uit redactiegebouw bevrijd’

Uiteindelijk verstuurde ik de recensie rond half drie ’s nachts, waarna ik door de politie uit het redactiegebouw werd bevrijd, omdat het nachtalarm was afgegaan. Mezzanine geldt tegenwoordig daadwerkelijk als een absoluut meesterwerk uit de jaren negentig. Ik denk dat het zo’n status ook zou krijgen als het vandaag was verschenen.

Gerrie Spaansen