HVC’10 verliest finale nacompetitie en blijft ook volgend seizoen tweedeklasser

Door: Cees van der Pol en Dirk Vermeulen

Ondanks een vuurwerkverbod stond het Juliana Sportpark direct rood en blauw van de rook. Scheidsrechter Robby Hornes stelde het eerste fluitsignaal daarom maar even uit tot de mist was opgetrokken.

VELO opende stormachtig met onder meer een omhaal van Ryan Korsuize, maar keeper Kenny Lipman - die zijn afscheidswedstrijd speelde - zag de bal overwaaien. Na een kwartier spelen kreeg HVC’10 dé kans van de wedstrijd. Daniël Storm stond plotseling oog in oog met VELO-doelman Deniz Pamuk. De hoek lag voor het uitzoeken, maar de Hoekse middenvelder schoof de bal naast het doel.

HVC’10 herpakte zich snel en leunde vooral op de vakantiegangers in de selectie. Jorno Reurink was die ochtend om 11.00 uur vers uit Spanje geland en dicteerde het spel op het middenveld. Achterin heerste aanvoerder Kay van den Bos, die om exact diezelfde tijd vanuit Malta op datzelfde Schiphol was geland. VELO wist zich de eerste helft geen raad met de Hoekse vliegveldhelden, greep naar de lange bal én keek niet op een overtredinkje meer of minder.

Scheidsrechter Hornes hield de kaarten echter opvallend lang op zak: pas in de 71e minuut ging de borstzak voor het eerst open. Voor de rust kreeg Melle de Jong op aangeven van Rico Sterrenberg nog een prima kans, maar zijn inzet was te zacht en belandde in de handen van Pamuk. Langs de lijn was men het in de pauze eens: HVC’10 was de betere ploeg, nu de doelpunten nog. In de tweede helft tapte VELO uit een heel ander vaatje. Trainer Gino Ninaber na afloop: “We kenden het speltype van HVC’10. Op de training hebben we deze week daarop geoefend, maar dat kwam er in de eerste helft niet erg uit. We hebben het na rust omgezet en dat ging dus veel beter.”

Nadat Yordi Klepke een scherpe Wateringse voorzet nog net tot corner had kunnen verwerken, bleek dat slechts uitstel van executie. Die hoekschop belandde op de schoen van Lars de Jong, die de bal met de hak op een even acrobatische als fraaie wijze achter Lipman werkte.

Medische pauze

De ontlading bij VELO was zó groot dat een wisselspeler iets te enthousiast tegen de stalen rand van de dug-out sprong. Gevolg: een bloedend hoofd en een langdurige EHBO-behandeling voor het aanleggen van een tulband.

De medische pauze leek het ritme van HVC’10 te hebben gebroken. Reurink had zich inmiddels moeten laten vervangen door Thomas van der Bogt. Bram Zwinkels profiteerde optimaal door na een snelle VELO-aanval de 2-0 binnen te schuiven.

In de slotfase gooide doelman Lipman alle schroom van zich af en stormde steeds mee naar voren. Dat leverde ook gevaar aan de overkant op. Bij een counter lag de weg naar het lege Hoekse doel open, waarna Sterrenberg aan de noodrem trok. Een actie die donkerrood kleurde, maar de arbiter hield het tot opluchting van Sterrenberg bij geel.

Na het laatste fluitsignaal heerste er naast teleurstelling toch ook wat berusting bij HVC’10. Trainer John de Ronde reageerde realistisch: “De eerste helft was voor ons, daarin moeten we scoren. Na rust kregen we eigenlijk geen kansen meer.” De HVC-trainer kon op dat moment nog geen voldoening halen uit de mooie resultaten die hij samen met Jeroen Verkade de afgelopen drie jaar had neergezet. De berusting zal over een paar dagen wel langzaam doordringen.

Middenvelder Casper Zwaanswijk, genomineerd voor Westlands Voetballer van het Jaar, baalde als een stekker en kon er nog geen glimlach uitpersen. “Over een paar dagen denk ik er misschien anders over, nu even niet.”

Vanuit HVC’10 nog een hart onder de riem: “Over een paar dagen, als de teleurstelling wat is weggezakt, mogen de spelers en trainers met trots terugkijken op dit seizoen. Wat hebben de HVC-supporters veel mooie wedstrijden gezien, met goed voetbal, strijdlust, spelplezier en veel doelpunten. De nacompetitie was weer een feest: mooie duels, weer op de drempel van de 1e klasse gekomen en een mooie interactie tussen spelers en publiek. Dus mannen: kop omhoog! En na de zomer weer vlammen.”