Sammelkes op het eiland Wieringen
WIERINGEN - In heel het land komen verhalen voor over dwergen en aardmannetjes die stammen uit vroegere prechristelijke tijden. Wieringen was daar geen uitzondering op, alleen werden deze kabouters op het eiland Sammelkes, Sammeltjes of Sommeltjes genoemd.
Gemoedelijke wezentjes
De legende verhaalt dat ze in een kuil op Zandburen, een buurtschap ten Oosten van Hippolytushoef, woonden. Het waren gemoedelijke wezentjes, die pijp rookten, op kleine fluitjes speelden en daarbij dansten. Ze hielden van voorwerpen die blonken en gingen ‘s nachts op pad om deze te verzamelen. Iemand die ‘s avonds vergeten was een koperen pot of ketel binnen te zetten kon deze de volgende dag keurig en blinkend gepoetst in de kuil terugvinden.
Beuling (worst)
Ook werd verteld dat de Sammelkes in een nabijgelegen boerderij met de naam “de Kuil” , een ketel ophaalden om beuling (worst) te koken en vervolgens deze ketel gladgeschuurd met twee beulingen erin terug te brengen.
Sammelepiepkes
Af en toe vond men op het land kleine pijpenkopjes die Sammelepiepkes werden genoemd. Kleine kinderen die ‘s avonds niet in huis wilden blijven werden bang gemaakt. Ze konden wel eens een Sammelke tegenkomen. De kinderen werd ook verteld dat de kindertjes uit de ‘Sammeltjeskuul’ kwamen en door de Sammelkes bij de ouders werden bezorgd.
De juiste plaats van de kuil is, ondanks later onderzoek, nooit gevonden.
Kinderboeken
Er zijn over deze kabouters meerdere kinderboeken geschreven waarvan de bekendste door Hans Kuyper is geschreven met de titel ‘Een nacht bij de Sammelkes’. Marije, een meisje, reist samen met haar vader naar Wieringen en hoort daar het verhaal over de Sammelkes en een verdwenen ketel.
Henk Braad, lid archiefcommissie Historische Vereniging Wieringen
Meer nieuws uit Hollands Kroon?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie