Kunsttuin Winkel: levensgeluk tussen staal en toekomst
WINKEL – Twee jaar geleden zei hij het al: hij moet eigenlijk honderd worden. Wie nu door Kunsttuin Winkel loopt, begrijpt waarom. Ger is tachtig, maar zijn hoofd bruist nog altijd.
Door: Sandra Ooms
Nieuwe bewoners hebben de afgelopen twee jaar hun plek gevonden: een Anubis, een uil met kunstige veren en een cobra in aanbouw die hem ’s nachts bezighoudt. “Als ik er niet van kan slapen, weet ik dat ik goed zit. Dan begint het allemaal vorm te krijgen.” Zijn spin blijft voorlopig zijn grootste trots. “Een insect, vijfhonderd keer vergroot. Dat ziet geen mens normaal zo. Ik hou ervan als iets overweldigend is.”
Vol trots laat hij zijn werkschuur zien. Overal metaal, gereedschap, zorgvuldig bewaarde materialen. “Dit is toch prachtig” zegt hij terwijl hij om zich heen kijkt. “Hier woon ik bijna.” Hij lacht breed. “Deze vrijheid is voor mij puur geluk.”
Samen
Terwijl Ger vertelt, kijkt Mientje hem trots en liefdevol aan. Even aait ze hem over zijn hoofd. Het geheim van hun huwelijk? Ger lacht: “We hebben het te druk om ruzie te maken.” Mientje knikt: “We hebben nooit ruzie. We tellen elke dag onze zegeningen.”
Bezoekers blijven komen. Soms dertig op een dag, soms twee. En ze laten sporen achter in de gastenboeken. Mientje komt binnen met een grote bak vol. “Als ik dit lees, dan maakt me dat zó trots.” Een Duitse bezoeker schreef onlangs: “Hier sieht man: Phantasie ist grenzenlos. DANKE für den Beweis!” — hier zie je: fantasie is grenzeloos. Bedankt voor het bewijs. Een ander stel noteerde: “Woorden schieten tekort, ademloos genoten.” Een vierjarig meisje noemde het een “echt prinsessenpaleis”. En uit Taiwan kwam een bericht waarin werd geschreven over de wonderlijke en unieke creaties, elk met een eigen karakter. Er zijn ook kleine, ontroerende momenten. Ger vertelt over een Russische vrouw die een aantal jaar geleden in het kapelletje stond te huilen. Ze herkende veel van haar thuisland en was overweldigd door wat ze zag. “Dat vond ik prachtig” zegt hij zacht. “Daar doe je het voor.” “Als mensen de symboliek zien of iets herkennen uit hun eigen cultuur, dan is er een klik” zegt Ger. “Dat vind ik geweldig.”
Een van de meest indrukwekkende momenten was het bezoek van een ernstig zieke man via de Wensambulance. Hij had de tuin op de regionale televisie gezien en wilde hem nog één keer in het echt ervaren. Ger leidde hem persoonlijk rond en dronk koffie met hem. “Een grote eer.”
Hulp uit de omgeving
Niet alleen bezoekers vinden hun weg naar de tuin. Sinds kort krijgen Ger en Mientje hulp van cliënten van Zorgboerderij Witsmeer. Een zestienjarige jongen komt wekelijks helpen en blijkt bijzonder handig. Hij maakte onlangs een terrasje en helpt Ger enthousiast met van alles. Ook een oudere man helpt met vegen en onderhoud. “Wij zijn dolblij met hun hulp” zegt Mientje. “Iedereen doet wat hij kan, en Ger vindt het heerlijk om met ze bezig te zijn.”
Volgende generatie
Terwijl Ger met staal en fantasie werkt, bouwt Mientje op haar eigen manier verder. In samenwerking met de gemeente en cultuurpartner Triade ontwikkelde zij lesprogramma’s voor basisscholen. Die sluiten aan bij de kerndoelen van het onderwijs en richten zich op creatief denken, verbeeldingskracht en hergebruik van materialen. Leerlingen gaan met een tas vol opdrachten ‘op reis’ door de tuin. Bij genummerde kunstwerken voeren zij opdrachten uit die hen laten kijken, interpreteren en zelf creëren. “We willen kinderen laten ervaren dat fantasie geen grenzen kent” zegt Mientje.
Vanaf maart start bovendien de Culturele Proeftuin, waarbij individuele kinderen in de weekenden zelfstandig aan de slag kunnen. Daarnaast werkt zij samen met een bestuurslid aan een boek over de kunsttuin, waarin de werken, de gebruikte materialen en de symboliek worden beschreven. “We presenteren het deze zomer met een borrel in de tuin” zegt ze. “Misschien laat ik de fanfare komen.”
Gers ogen glimmen zichtbaar van trots.
Toekomst geborgd
Waar eerder zorgen waren over wat er met de tuin zou gebeuren als zij het niet meer kunnen, is nu meer rust. De kunsttuin is ondergebracht in een stichting met zes bestuursleden. Het bestuur bewaakt de visie en beheert de bezittingen die in de stichting zijn ondergebracht. Daarmee is het voortbestaan van de kunsttuin formeel veiliggesteld.
Ger merkt dat hij wat langzamer wordt, maar stilvallen zal hij niet. “Dan ga ik schrijven of rondleidingen geven.” Hij kijkt om zich heen, naar alles wat uit zijn hoofd en handen ontstond. “Nu ben ik eigenlijk pas op het niveau dat ik wil zijn” zegt hij. “Ik word steeds wijzer.”
Toch maar honderd worden Ger? Hij lacht. “Ja. Dat lijkt me wel wat.”
Meer nieuws uit Hollands Kroon?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie