Matz regeert over vijf tuinen, maar de herfst krijgt hem klein

Martin Stolwijk is partner, vader en opa. Schrijver en trouwambtenaar. Daarnaast vrijwilliger in de palliatieve zorg. Door zijn werk staat hij midden in het leven – én aan de randen ervan. Elke maand lees je een column van zijn hand.
Daar waren ze dan, de eerste plaagstoten van de herfst.
De wisseling van de seizoenen is voelbaar.
De bladeren verkleuren langzaam van opwinding, omdat ze verderop in het jaar gaan vallen. Regendruppels vragen striemend om aandacht.
De wind blaast om het hardst en laat je ogen tranen.
De kilte is aarzelend. De temperaturen twijfelen, maar vragen soms al om een extra dekentje.
De herfst klopt aan met de boodschap dat hij de voorloper van de winter is. Ik kijk naar buiten en verlang nu alweer naar de zomer. Op het raam maakt de regen lange banen van nattigheid. Ze lijken op huilbuien om het verlies van al die heerlijke, warme dagen.
Matz, onze Noorse boskat, kijkt mij vanaf de tuintafel hoopvol aan.
Hij is daadwerkelijk een verzopen kat in zijn natte pak. Hij is klaar met zijn avontuur. De hele dag heeft hij zijn koninkrijk gecontroleerd. Dat is wel vijf tuinen groot. Hij toont zich aan al zijn onderdanen, zodat ze weten dat de koning nog leeft.
Maar ook een Noorse boskat heeft zijn grenzen als het gaat om herfstbuien. Dus roept hij luidkeels en dwingend naar zijn bediende in huis. Zijn ogen spreken boekdelen en speuren naar zijn personeel.
Ik open de deur en de handdoek begroet hem en droogt zijn natte pak.
Matz laat het graag gebeuren. Zo’n droogpartij staat bij hem in de top drie. Op de bank likt hij daarna zijn kostuum weer netjes in de plooi. Mijn schoot is klaar voor de ontvangst van deze trouwe Noorse haarbal. Zijn kopje vindt mijn hand als dank voor dit warme en droge weerzien.
Ik kijk naar buiten en mijn ogen vangen de natte herfst.
De kilte is binnen bijna voelbaar. Maar zijn warme vacht en twee heldergroene ogen verdrijven dit onbehagelijke gevoel. Het spinnen van Matz overstemt bijna het kletteren van de regen. Hij rekt zich nog maar eens flink uit, zijn nagels in mijn bovenbeen. Alsof hij wil zeggen: ‘Vandaag laat ik je niet meer los.’ Daarna sluit hij tevreden zijn ogen.
Laat de donkere herfstavonden maar komen. Wij weten allebei dat er een warm nest op ons wacht. De herfst heeft zo zijn voordelen.






Meer nieuws uit Hollands Kroon?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie