Amanda staat al 39 zomers bij De Wijzend in Zwaag: ‘De plek waar ik thuis ben’
ZWAAG - Wie in de zomer een kaartje koopt bij zwembad De Wijzend in Zwaag, loopt zomaar Amanda tegen het lijf. Of beter gezegd: de kans is groot dat zij er gewoon is. Achter de receptie, langs het bad, met een praatje, een grap, een oplettende blik en vooral met een liefde voor het zwembad die na 39 zomers nog altijd niet is verdwenen.
Amanda begon in 1988 bij De Wijzend. “Ik werk al bijna veertig jaar in dit hele mooie zwembad. Dit jaar is mijn 39e zomer.” In de winter werkt ze bij de lunchroom van HEMA, maar zodra het buitenseizoen begint, trekt De Wijzend weer. “Dit voelt voor mij als een tweede huis. Dit voelt als thuiskomen.”
Duizenden bezoekers
Dat thuiskomen zit voor Amanda niet alleen in het werk, maar ook in de plek zelf. Ze kent het bad nog uit de tijd dat er op warme dagen duizenden bezoekers kwamen. Begin jaren negentig werd op een woensdag zelfs een bezoekersrecord van 4600 mensen gehaald. “Er was nog niet zoveel ander vermaak voor kinderen en volwassenen. Iedereen ging met mooi weer naar het zwembad.”
Gouden tijd
Ook de zwemlessen waren in die tijd een wereld op zich. Toen Amanda begon, waren er meer dan honderd zwemlessen. Haar collega Truus schreef de lessen in, Amanda verkocht abonnementen. “Gouden tijd”, zegt ze daarover. Zelf zwom ze in het begin niet eens veel, tot ze werd aangemoedigd om mee te doen aan de zwemvierdaagse. “Toen dacht ik: wat is het heerlijk. Er ging weer een wereld voor mij open.” Sindsdien is De Wijzend meer dan een werkplek. “Hier is het altijd goed. Wat er ook gebeurt, als ik hier kom en ik zet de koffie aan, dan is het goed.”
Bad vol verhalen
In bijna veertig jaar zag Amanda niet alleen het zwembad veranderen, maar ook de mensen. Kinderen zijn mondiger geworden, ouders drukker, telefoons kwamen het terrein op en het zomerse buitenbad moest steeds meer concurreren met andere vormen van vermaak. Toch bleef de kern volgens haar hetzelfde: geef kinderen water en ruimte, en ze vermaken zich. “Met warm weer heb je een bak vol mensen. Kinderen vermaken zich een hele dag en vader en moeder komen met een koelbox, een dikke krant en een boek. Kunnen die ook even een dag chillen, heet dat tegenwoordig.”
Verschillende doelgroepen
Ze vertelt het met plezier, want dat is misschien wel haar grootste talent: zien wat een zwembad voor mensen betekent. Voor kinderen die leren spelen in het water. Voor ouderen die hun baantjes trekken. Voor sporters die trainen voor de triathlon. Voor iemand die na een ongeluk voorzichtig revalideert in het water en aan het einde van het seizoen zichtbaar beter loopt. “Je hebt hier met zoveel verschillende doelgroepen te maken. Sportmensen, kinderen, mensen die komen trainen of herstellen. Dat vind ik mooi.”
Jan en Truus
De geschiedenis van De Wijzend is voor Amanda onlosmakelijk verbonden met Jan en Truus Roosendaal. Zij noemt hen de oprichters, makers en bedenkers van het zwem- en recreatiecomplex. Jan was bedrijfsleider, Truus assistent-bedrijfsleider. “Jan regelde het zwembad en Truus regelde de zwemlessen.” Van hen leerde Amanda hoe je een zwembad runt met hart, discipline en humor. Truus was precies, alles moest kloppen. Jan had volgens Amanda een soort nuchtere zwembadwijsheid die bleef hangen. Als er iets op de grond viel, zei hij steevast: “Die zwaartekracht toch.”
Mooie erfenis
Ook zijn vaste grap bij verkeerd verbonden telefoontjes is ze nooit vergeten. “Dan zei iemand: sorry, verkeerd verbonden. En dan zei Jan: dan moet je even terug naar het ziekenhuis.” Bij de ingang herinnert het Roosendaalpleintje nog altijd aan hun betekenis voor De Wijzend. Voor Amanda is hun erfenis niet iets uit een vitrinekast, maar iets dat nog dagelijks doorwerkt in hoe mensen met het bad omgaan. “Zij waren zeer bevlogen. Ik heb hele goede leermeesters gehad. Ze hebben een hele mooie erfenis achtergelaten.”
Tegeltje
Dat De Wijzend er nog is, is volgens Amanda niet vanzelfsprekend. Jaren geleden lag sluiting op tafel en werd gesproken over een gecombineerd bad elders. In Zwaag en Blokker kwam daar veel weerstand tegen. Er werden handtekeningen opgehaald en er kwam een actie waarbij mensen voor 2,50 euro symbolisch een tegeltje in het diepe bad konden kopen. “Dan kon je echt zeggen: dat is mijn tegeltje.”
Vrienden van De Wijzend
Uit die betrokkenheid ontstonden ook de Vrienden van De Wijzend. Vrijwilligers hielpen jarenlang met schilderen, schoonmaken en voorbereiden. Bankjes kregen tijdens een WK voetbal de kleuren van verschillende landen. Mensen kwamen niet omdat het moest, maar omdat het bad van hen voelde. Die dorpskracht is Amanda altijd bijgebleven. “Mensen met heel veel passie hebben hier heel veel tijd en moeite in gestopt.”
Veiligheid boven alles
Wie Amanda spreekt, merkt hoe warm ze over het bad praat. Maar achter die warmte zit ook scherpte. Een buitenbad draait niet alleen om ijsjes, ligweides en bommetjes. Het draait ook om opletten. Diploma’s checken, kinderen inschatten, drukte aanvoelen en collega’s leren dat veiligheid altijd voorgaat. Ze herhaalt nog altijd een zin van Jan Roosendaal. “Aan het eind van het seizoen zei hij: het was een goed seizoen, want iedereen heeft rechtop het pand verlaten.” Voor Amanda is dat geen oude spreuk, maar een dagelijkse opdracht. “Veiligheid staat bovenaan. Dan moeten mensen soms maar iets langer wachten.” Daarna volgt meteen weer de zachtheid. Want zwemmen moet vooral leuk blijven. Als iemand na de eerste week vermoeid uit het water komt en trots vertelt een kilometer te hebben gezwommen, zegt Amanda gerust: “U mag ook met vier banen beginnen, als je maar geniet.”
Lourdes in Zwaag
Zelf zwemt ze ook. Na een lange werkdag bij HEMA komt ze op woensdagavond vaak alsnog naar De Wijzend. Dan vragen collega’s: “Kom je weer mens worden?” Amanda lacht erom. “Ik noem het Lourdes in Zwaag.” Het zegt veel over hoe zij naar water kijkt. Niet alleen als recreatie, maar als iets dat mensen goed kan doen. Even bewegen, even herstellen, even afkoelen, even niets hoeven. De Wijzend heeft volgens haar precies die laagdrempeligheid die een dorp nodig heeft. “De overheid zegt ook: mensen moeten weer bewegen. Nou, hoe laagdrempelig kan dit zijn?”
‘Welkom in ons mooie bad’
Als er nieuwe gezinnen in de Bangert en Oosterpolder komen wonen en voor het eerst over De Wijzend horen, weet Amanda precies wat ze zou zeggen. Eerst: welkom. Daarna laat ze het bad zien. Het verwarmde water, de grote ligweide, het voetbalveld, het volleybalveld, de speeltuin en de ruimte die veel bezoekers verrast. “Mensen die het niet kennen, zijn vaak verbaasd dat wij zo’n groot complex hebben.” En inderdaad: De Wijzend is geen strak betegeld bad alleen. Het is een zomerterrein, een ontmoetingsplek, een plek waar kinderen een dag kunnen verdwijnen in water en gras, terwijl ouders vanaf een handdoek de boel in de gaten houden. Of denken dat ze dat doen.
Zo lang mogelijk
De komende jaren verandert er opnieuw iets rond de organisatie van het zwembad. Amanda kijkt daar met vertrouwen naar. Het belangrijkste is voor haar dat De Wijzend behouden blijft voor Zwaag, Blokker, Hoorn en omstreken. Dat het bad open blijft. Dat mensen blijven komen. Dat medewerkers met hun kennis worden meegenomen. Dat de plek blijft doen waarvoor hij ooit is gemaakt. En Amanda zelf? Die wil vooral blijven. “Ik hoop hier nog heel lang te mogen werken, omdat het mijn tweede huis is. Ik hoop hier nog lang te mogen zwemmen en ieder jaar met een team enthousiaste mensen heel veel zwemmers te mogen ontmoeten, van jong tot oud.” Aan het einde van het gesprek zoekt ze nog één keer naar woorden voor wat De Wijzend voor haar betekent. Dan komt het er gewoon uit, zonder opsmuk. “Dit is de plek waar ik thuis ben. Waar ik me gelukkig voel.”
Meer nieuws uit Hoorn?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie