Aan de koffietafel met Rinus Israël

Door Marcel van Stigt

Het is jaren geleden begonnen. “Ik fietste in de buurt en kreeg een lekke band”, vertelt Rinus. “Die heb ik hier laten plakken. Ik raakte met Pieter in gesprek en hij bleek een Feyenoord-fan te zijn. Maar we hebben ook allebei iets met OFC.”

Het contact is gebleven. Elke dag komt Israël binnen en dat krijgt hij koffie aangereikt. Ze praten over van alles, en het zal toch zeker gaan over voetbal in het algemeen en Feyenoord in het bijzonder. Rinus Israël is tevreden over de prestaties van het huidige team. “Die nieuwe trainer, Arno Slot, doet het goed.”

Tachtig jaar is Rinus inmiddels en de herinneringen aan de jaren zeventig uit de vorige eeuw dat Feyenoord furore maakte zijn nog vers. Niet dat hij ze elke dag opdiept, maar thuis ligt wel een groot boek over de Rotterdamse trots en dat bladert hij zeker met enige regelmaat door. Met name de foto’s van het winnen van de Europa Cup 1, de voorloper op de Champions League. Voor Rinus het absolute hoogtepunt in zijn carrière. 

Hij moest het niet van zijn techniek hebben, zegt hij zelf. Drie man op rij passeren, daar hoefde hij niet aan te beginnen. “Maar ik had wel inzicht, zag het spel goed en wist op tijd waar een bal zou belanden, zodat ik daarop kon inspelen. Ook was ik goed in één-tegen-éénsituaties. En ik was niet kinderachtig.”

Wie de Gouden Jaren van Feyenoord heeft meegemaakt, zal bij deze laatste opmerking instemmend knikken. Rinus Israël vormde met Theo Laseroms een gevreesd centraal duo in de verdediging. IJzeren Rinus en Theo de Tank werden ze genoemd. Laseroms was de voorstopper, die zich over de spits van de tegenstander ontfermde en hem desnoods een meter onder het gras schoffelde, Rinus was de laatste man, die het overzicht behield, rugdekking gaf en de defensie organiseerde. Kwam het op een duel aan, dan spaarde ook hij zijn tegenstander niet. Maar vermaard was hij ook om zijn loepzuivere lange bal en timing, waardoor hij menig kopduel won. 

Het waren andere tijden, aldus Rinus. Tijden ook zonder verhitte opstootjes, zoals na afloop van de recente wedstrijd tussen Ajax en PSV.

Het voetbal volgt hij nog steeds. Feyenoord natuurlijk, bij OFC staat hij vaak op zondag langs de lijn, hij moedigt zijn kleinzoon aan die bij OSV speelt en zit straks voor de buis als het Nederlands Elftal aftrapt voor het WK. “Ik denk dat Nederland ver kan komen”, stelt hij.