Onbezorgde jeugdjaren in de nieuwe wijk Havenzathe

Door Marcel van Stigt

Gelukkig hebben we de foto’s nog, is een bekende uitdrukking. En dit gaat zeker op voor Remco Mensink, nu 67 jaar en in 1970 samen met zijn ouders en broer Menno bewoners geworden van Ilpenstein, het rijtje huizen dat als eerste in de nieuwe wijk is opgeleverd. Zijn vader maakte in die tijd foto’s van de wijk in aanbouw. Luchtfoto’s zelfs.

Luchtfoto’s? In die tijd? Ja, luchtfoto’s.

Mensink Senior was nogal inventief en fabriceerde de voorloper op de drone. Een vlieger met daaraan een houtwerk met camera. De vlieger liet hij op en hij had het zo geregeld dat hij met een afstandsbediening de camera kon inschakelen. Remco: “Dit raakte bekend in Landsmeer en hij heeft de opdracht gekregen om luchtfoto’s te maken van het Ilperveld. De ontwikkeling van de rietkragen moest in beeld worden gebracht. Dat kon niet vanuit een helikopter, want dan zou het riet plat gaan liggen.”

Ilpenstein in aanbouw

Luchtfoto’s van de Havenzathe kan Remco vooralsnog niet achterhalen, maar wel foto’s van Ilpenstein in aanbouw. Hier, op nummer 6, streek het gezin Mensink neer. “We kwamen uit Rhoon, nabij Pernis, en verhuisden omdat mijn vader een betere baan kreeg, bij de ABN Amro in Amsterdam. Ik was twaalf en vond het verschrikkelijk. Mijn vriendjes! Gelukkig verhuisden we vóór de zomervakantie, want zo konden we eerst wennen aan onze nieuwe omgeving. We moesten van alles ontdekken.”

Naar de Nieuwe Gouw School

Het zou allemaal goedkomen. Jongere broer Menno ging na de zomervakantie naar de Nieuwe Gouw School - nu De Stap - en zelf ging hij naar de Inspecteur J. van der Worp School. Remco: ”Landsmeer bleek een leuk dorp te zijn. Wel werden de bewoners verdeeld in twee groepen: de arbeiders en de kakkers, oftewel de rijkeluiszoontjes. Daar hoorden mijn broer en ik bij. Ik moest ook wennen aan de taal; ik sprak nog steeds Rotterdams. Ik wist bijvoorbeeld niet wat er met een ‘kapotje’ werd bedoeld.”

Eén grote speeltuin

Remco kreeg het in Landsmeer erg naar zijn zin. Zeker toen de pubertijd aanbrak. “Het was hier één grote speeltuin. Je kon zomaar de huizen in die in aanbouw waren. Ik voetbalde bij IVV, crosste met een brommertje door het zand en ging met een vaste vriendengroep uit. Ik was geen soulknakker en geen hippie, dus ik kwam in Robinson én Om Shanti.”

Later is Remco verhuisd naar Amsterdam, en toen hij zelf een gezin kreeg, keerde hij terug naar Landsmeer. Rhoon bestond alleen nog in zijn herinnering. Hij is er nog één keer geweest, maar was blij toen hij weer terug was in Landsmeer.

De buurjongens van Remco en Menno werden – op Ilpenstein nummer 7 - John en Robert Lebrechthausen. John (59) was acht jaar toen hij daar in 1974 met zijn ouders en broer kwam te wonen. Het gezin was afkomstig uit Amsterdam-West, Bos en Lommer, waar zijn vader op de markt stond en een bloemenwinkel bestierde. De verhuizing naar Landsmeer had niet zomaar een reden. John: “Er was bij ons thuis drie keer ingebroken. De laatste keer had mijn vader nog gevochten met de inbreker. Daarna wilde hij verhuizen.”

Robert: “Die inbreker was zelfs een bekende van mijn vader. Ik geloof dat hij hem een gebroken kaak heeft bezorgd.”

Kinderrijke buurt

De rijtjeshuizen in de Havenzathe stonden er al, en die werden veelal bewoond door ambtenaren en leraren met hun gezin, maar daar omheen lag nog veel terrein braak. Bijvoorbeeld op de plek waar later het winkelcentrum zou komen. Ideaal voor jonge kinderen. Ze speelden op de zandgrond, stookten vuurtjes. Of ze liepen naar het park om daar te voetballen. Robert: “Het was een kinderrijke buurt, allemaal nieuw. En geen auto’s. Dat was een pluspunt, ook voor onze ouders. We konden gewoon voor het huis spelen en de deur stond altijd open.”

Op vakantie hoefde het gezin niet te gaan, want voor vertier konden de twee broers gewoon in hun eigen buurt blijven. De Breek was ideaal om te zwemmen en te surfen. John en zijn broer kregen gewoon een surfplank mee.

Bij de snackbar haalden de jongeren een frietje of een ijsje. En ’s winters schaatsten ze op de bevroren sloten. Ook ’s avonds, want dan werden er bouwlampen op het ijs gericht. Net als Remco Mensink ging hij naar de Nieuwe Gouw School. “Er was één zebrapad en daar liepen we over. In die tijd stopten auto’s nog als je daar overstak.”

Tien jaar op de wachtlijst

John kijkt terug op een prachtige jeugd en toen het moment aanbrak om uit te vliegen wilde hij graag in Landsmeer blijven wonen. Maar ook in die tijd kreeg je niet zomaar een woning; hij heeft tien jaar op een wachtlijst gestaan. Uiteindelijk is hij in 1994 met zijn vrouw een paar huizen verder, op nummer 1, terechtgekomen.

Beide broers hebben bij IVV gevoetbald. Robert: “We gingen ook wel eens illegaal het veld op om te voetballen. Dan liep Cor Dobber, dé man van IVV, boos op ons af en stuurde ons weg. Ik heb gevoetbald tot de A1. Ik was spits. Heb ook wel eens meegedaan bij het penaltyschieten op de toenmalige Firato-beurs in Amsterdam. TDK – toen sponsor van Ajax – was daar ook aanwezig. Ik ben uitgenodigd voor een proeftraining bij Ajax. Daar is het bij gebleven.”

Dansles van André van Beek

John: “Ik heb nog dansles gehad van André van Beek bij Vrij en Blij en heb op schaken gezeten, getafeltennist en biljarten geleerd. “Dat moest van mijn vader. Die zei: ‘Als je in kroegen komt, moet je kunnen biljarten’. Hij was zelf ook een kroegenman.”

Kroegen liet John inderdaad niet links liggen. Hij kwam in Robinson, De Ruif, waar hij als dj platen heeft gedraaid, in De Goede Stek en in De Driesprong. Met zijn vrouw runde hij later een bruin café in Bos en Lommer in Amsterdam, maar dat hebben ze met ingang van 1 juni van de hand gedaan.

Broer Robert is in dezelfde straat in Amsterdam café ’t Binnepretje begonnen, en dat heeft hij nog steeds. Op zijn twintigste is hij in de Oude Keern gaan samenwonen met Odilia, die hij in De Ruif heeft ontmoet. Met haar is hij nog steeds gelukkig getrouwd. Ze wonen inmiddels elders in Landsmeer.