Wandelend genieten van de weidsheid rond Purmerland

Door Marcel van Stigt

Het is een zonnige, wat winderige vrijdagmiddag als ik mijn auto achterlaat op de parkeerplaats bij het Toeristisch Overstappunt tussen de Purmerendse wijk Weidevenne en Purmerland. Hier ga ik de rode pijlen volgen. Tenminste, dat is de bedoeling. De ervaring leert echter dat ik, kippig als ik ben, nog wel eens over zo’n pijltje heen wil kijken. Zoals het mij ook minimaal een kwartier kost als ik thuis de pot mayonaise zoek die ergens in de koelkast zou moeten staan. Maar ik verman me en ga gewoon op weg. In geval van nood kan ik altijd nog een beroep doen op de routekaart op mijn telefoon.

‘Gebed zonder end’

Als ik aan de wandel ga, heb ik niet alleen oog voor de mij omringende natuur, maar ook voor gebouwen die ik tegenkom. Ik passeer de kerk van Purmerland, blijf daar even stil staan, en verdiep me in het bijbehorende informatiebord. ‘Gebed zonder end’, staat er bij. Kennelijk doelt men op de lange geschiedenis van de kerk, die er in de veertiende eeuw al stond. Maar er is wel degelijk een eind aan het gebed gekomen. In 2007 werd daar de laatste dienst gehouden. Daarna kreeg het gebouw een woonbestemming.

Het volgende rode pijltje zie ik al meteen bijna over het hoofd, maar het komt gelukkig net goed. Ik moet door een smalle steeg naar rechts, richting Wormerpad. En eenmaal aan het eind ontvouwt zich voor mijn ogen een weids landschap. Een aangename verrassing.

Soepel als een staande kapstok

Het wordt zelfs nog leuker. Loop ik eerst nog over een verhard pad, al snel leidt de route naar rechts, over een hekje/bruggetje en dan over een weiland. Zo’n obstakel is redelijk makkelijk te nemen, zelf voor iemand als ik die zo soepel is als een staande kapstok, maar je moet wel door een bos brandnetels heen die tot kniehoogte zijn gegroeid. Een lange broek en dichte schoenen zijn essentieel.

Dit is struinen zoals ik dat graag doe. Ik passeer wat groepjes schapen die lekker in het gras liggen te luieren. Ze kijken me verbaasd aan.

Richting Weidevenne

Via een hekje kom ik op het Spoorpad, dat zich richting Weidevenne slingert. De eerste flats doemen al op. Maar gelukkig buigt het pad naar rechts en moet ik nabij restaurant De Jutter de doorgaande weg oversteken. Goed uitkijken, want deze weg – Het Lint – wordt ondanks de snelheidsbeperkende maatregelen nog altijd graag als racebaan gebruikt.

Na een paar bruggen loop ik door een gebied vol ongerepte natuur. Soms een beetje op de gok, want hoe ingespannen ik ook kijk, ik mis nu echt een paar rode pijltjes. Maar uiteindelijk, als ik op een verhard pad op goed geluk rechtsaf sla, kom ik er toch weer een tegen en wordt daarmee bevestigd dat ik op de goede weg ben.

Via de parkeerplaats van Sportclub Purmerland kom ik opnieuw in weilanden terecht. Langs de Bokkensloot loop ik linksaf richting parkeerplaats. Volgens mij zie ik mijn auto al in de verte staan.

Geen bijtgrage types, maar toch…

Er wacht dan echter nog één obstakel, en niet zomaar een obstakel. Een groep kalveren, op vijftig meter afstand. Daar moet ik langs. Nu staan kalveren niet bekend als agressieve, bijtgrage types, maar toch...

Ik verman me en loop dapper hun kant op. Ik ga ervan uit dat ze wat bangig een veilig heenkomen zoeken. Dat doen ze niet. Integendeel. Ze merken mijn aanwezigheid op en lopen doelbewust mijn kant op. En best hard. Ik moet nu echt iets wegslikken, maar laat me niet kennen. Ze zijn nu heel dichtbij en kijken me vol verwachting aan. Misschien denken ze dat ik ze kom voeren.

Ik loop stevig door en kijk ze niet in de ogen. Eenmaal voorbij de kudde kijk ik voorzichtig om. Ze komen en achter me aan. Met ingehouden adem vervolg ik mijn pas. Niet rennen!, houd ik mezelf voor, want dan gaan zij ook rennen en volgt er onherroepelijk een beuk in mijn rug, vrees ik.

Dertig meter nog en dan mag ik over een hek. Mijn redding. Ik haal het en terwijl ik wat gesnuif achter me hoor klim ik er zo snel mogelijk overheen. De kalveren staren me vanachter het hek aan. De teleurstelling staat in hun ogen.

Eenmaal aan de veilige kant van het hek moet ik er erg om lachen. Maar vooral geniet ik na van een heerlijke, gevarieerde wandeling.

Interesse? Zie wandelnetwerknoordholland.nl/startpunten/route/weidevenneroute-rood/10546