Een dik deken. Meerdere lagen kleding over elkaar. Dicht bij elkaar kruipen in bed. Alles om maar warm te blijven. De verhalen die we lezen over het koude en door oorlog geteisterde Oekraïne wekken ontzag. Zó koud was het de afgelopen weken nog niet in Maassluis.

Onbedoeld dwalen mijn gedachten terug naar een paar jaar geleden. Ik sprak toen een vrouw tijdens mijn opleiding tot energiecoach. Het was vlak na corona; door de oorlog in Oekraïne schoten de energieprijzen omhoog. Ze durfde de thermostaat niet hoger dan 15 graden te zetten, uit angst voor een voorschot dat ze niet kon betalen.

Ik kon me er niets bij voorstellen. Wij draaiden de kachel toen ook wat lager en ontdekten dat 19 graden verrassend comfortabel kan zijn. Makkelijk praten in een huis dat in de afgelopen jaren is verduurzaamd van energielabel F naar A+.

Vanuit Wilgenrijk hoor ik ook enthousiaste verhalen over de warmtepomp. Die in de winter warmte uit de bodem haalt, en in de zomer weer terug stopt. Werkt fantastisch, kost weinig. Nog geen 50 euro per maand heb ik me laten vertellen.

Dat maakt het des te schrijnender dat er in Maassluis ook huizen zijn waar dit nog onmogelijk is. Energieongelijkheid speelt hier helaas nog steeds een grote rol. Deze huizen met label F of G zijn niet comfortabel. Er zijn tochtgaten, spleten en vochtproblemen. En de CV-ketel staat al loeiend gas te verslinden. Als de bewoners dat gas al kunnen betalen.

Het verhaal over de Wielenpôlle, een achterstandswijk in Friesland, biedt wat dat betreft perspectief. De woningbouwvereniging zette hier samen met de gemeente in op verduurzaming. En niet met tochtstripjes, of andere kleine maatregelen. Nee, ze spraken hun ambitie uit. De huizen moesten nul-op-de-meter worden. En de reactie van de bewoners: heerlijk die lage energierekening!? Niets is minder waar. Niet de lage energierekening, maar het comfort bleek doorslaggevend. De badkamerspiegel besloeg ineens niet meer tijdens het douchen. De bewoners voelden zich gezien en gehoord. Ze deden weer mee in de maatschappij.

Wat een rijkdom. En precies daarom mag dit geen luxe zijn. In een stad als Maassluis zou comfort niet mogen afhangen van je portemonnee. Of dat je het geluk hebt in de nieuwste huurwoning te wonen. Met de opgave van 2050 in zicht is de keuze aan het nieuwe college helder: energieongelijkheid laten groeien, of haar eindelijk aanpakken.

Meer kou, zorgt voor meer ongelijkheid. De vraag is niet óf we dat zien, maar waarom we het in 2026 nog laten gebeuren.