Krasse Henk Burgering organiseert, wandelt en bakt er op los

Gemma van Winden-Tetteroo

Gewoonlijk valt de Schipluidense Ochtendvierdaagse gelijk met de Vierdaagse van Nijmegen. Henk begon jaren geleden met zes deelnemers maar van lieverlee waren er steeds meer dorpsgenoten die rond 05.00 uur het bed verlieten om in alle vroegte vier routes in de vier windrichtingen te lopen die door Henk en Jacob van der Spek waren uitgezet. “Als je ’s morgens vroeg buiten bent, is de sfeer anders dan overdag. Het is heerlijk stil om je heen met mooi licht.” Om het allemaal een beetje leuk te maken, vervaardigde de krasse Schipluidenaar zelfs een stempelkaart. Henk wil het initiatief kleinschalig houden maar hij maakt er wel een feestje van. Inclusief marsmuziek en een symbolisch kruisje als de deelnemers de vier routes hebben uitgelopen. Een paar liefhebbers zorgen voor koffie onderweg en gladiolen aan het eind van de vier wandeldagen. Henk bakt persoonlijk de taarten voor de ‘after-koffie’ op de laatste ochtend.

Naar Schipluiden

Henk werd geboren in Bergen. Hij werkte eerst bij het GAK maar wilde chemisch analist worden. Hiervoor studeerde hij scheikunde en natuurkunde. Zo kwam hij bij de Shell terecht. Na een aantal jaren laboratoriumwerk schakelde hij over naar de computer. Hij stortte zich onder andere op de grafische toepassingen. “Dat was een heel andere tijd. We hadden gigagrote computers maar nog geen beeldscherm. De input bestond uit bakken kaarten en de output waren grote kettingvellen papier. Laten kwamen de plotters waarmee we een pentekening konden maken.” Hij trouwde met Corrie Dapper, lerares handwerken en ze kregen drie zonen. Ze woonden onder andere in Rijswijk en Delft en toen Henk op zijn 51e met pensioen ging bouwde hij in eigen beheer zijn Finse houten huis in Schipluiden waar hij sindsdien woont.

De Burrenpost

Henk heeft altijd belangstelling gehad voor genealogie. Van de familie Burgering bestaat al sinds 1975 een blad: De Burrenpost. Er zijn (levens)verhalen in te vinden en heel veel leuke weetjes over vroeger. Van hieruit ontstond het idee om een kroniek te maken ‘om een beeld te geven van een doorsnee arbeidersgezin en alle inspanningen die ouders zich moesten getroosten om hun kinderen op te voeden’. Het was regelmatig armoe troef, zeker toen vader op 42-jarige leeftijd door een bedrijfsongeval overleed en moeder met zeven jonge kinderen achterbleef. Zie dan het hoofd maar eens boven water te houden. Het was vlak voor de oorlog. De familiekroniek, die Henk samen met zijn broer schreef en vorm gaf, is vooral een eerbetoon aan hun ouders Henk (sr.) Burgering (1896-1938) en Jo van den Broek (1896-1959). Scholen, inwoning, verhuizingen, leveranciers, vriendjes en vakanties, de kerk, de padvinderij, alles kwam aan bod, ondersteund door zo’n 300 foto’s uit albums en schoenendozen. Toen het boek eenmaal het levenslicht zag, was er zoveel belangstelling dat er een tweede en zelfs een derde druk verscheen. Niet alleen kwamen de bestellingen uit de familiekring; ook andere mensen uit Bergen en omgeving zagen in dit boek heel veel herkenning. Een prachtig tijdsbeeld.

Henk Burgering is vaak het archief ingedoken en juist daarom zijn de boeken heel bijzonder en compleet. Nauwgezet zijn alle oude foto’s ingescand en voorzien van allerlei uitleg. Zelfs de tekening van de verbouwing van de familieboerderij kreeg een plekje in het boek. Schitterende oude foto’s, testamenten, kwartierstaten, parentelen, trouwaktes en andere belangrijke documenten larderen de verhalen. De gezinnen waren groot, soms heel groot. Twaalf kinderen was geen uitzondering.

Schoonfamilie

Later schreef Henk een boek over zijn schoonfamilie ‘300 jaar Dappers in Schoorl’. Hij heeft het zelf heel fraai vormgegeven. Zijn vrouw Corrie had tien zussen en één broer. De boerenfamilie Dapper was best welvarend met wel tien of twaalf koeien. Henk heeft ook voor dit boek, dat de geschiedenis van het boerenleven, meerdere wereldoorlogen en heel veel wetenswaardigheden bevat, veel tijd bij familie en in archieven doorgebracht. Hij spitte testamenten en doopboeken door. Zo kregen de verhalen een gezicht. Vooral ondersteund door de ruim 200 afbeeldingen en oude foto’s. De opa van Corrie hield nauwkeurig een aantekenboekje bij van alles wat er op de boerderij gebeurde. Van het planten van de wintertarwe tot het dekken van de geit en een kip die ‘te broeden gezet is op 13 eieren’. Het geeft een interessant inkijkje in het leven op de hoeve. Zelfs de balans van het jaar 1894 (!) is genoteerd.

Aan het eind van deze familiekroniek stelde Henk Burgering: “Ik hoop dat u met plezier dit boek heeft gelezen en vooral ook bekeken. Veel van de tekst en de afbeeldingen zal bij u herinneringen aan ‘die goede oude tijd’ opbrengen. Als je wat ouder wordt, denk je wel eens dat ‘vroeger alles beter was’. Nou ja, zelf betwijfel ik dat maar ik laat het oordeel hierover aan u.”

Hoe blijf je zo vitaal?

Inmiddels 89 jaar en nog steeds zo kwiek. Wat kunnen wij van Henk leren? “Helemaal niks,” haast hij zich te zeggen. “Ja, ik eet wel gezond, maar heus ook wel eens ongezond. Ik mocht mijn vrouw verzorgen tijdens haar ziekte maar sinds Corrie overleden is in 2020 ben ik alleen. Ik ben altijd bezig, ik wandel een paar keer per week, ik maak films en heb belangstelling voor familiegeschiedenis. Sinds kort zing ik bij een Gregoriaans koor. Dat vind ik mooi. Behalve drie zonen, onze schoondochters en negen kleinkinderen, heb ik ook zeven achterkleinkinderen en de achtste is op komst. Hoe lang ik die Ochtendvierdaagse nog blijf doen? Geen idee. Ik zeg nooit: “Daar begin ik niet meer aan.” Ik zie het wel, je moet gewoon op je eigen tempo dingen oppakken. En lekker bezig blijven.” Dat blijkt wel want Henk heeft vlak voor ons interview nog even een taart gebakken omdat zijn kleinzoon de volgende dag trouwt. Tja, 89 of niet: vooral lekker bezig blijven!