Dromende poezen op de vensterbank

De lentewind streek langs hun snorharen en net op het moment dat ze bijna in slaap vielen, hoorden ze vaag in de verte de klanken van een piano. Ergens in het dorp speelde iemand met het raam open. En precies op dat moment gebeurde het. Pebbles gaf een klein zuchtje. Bailey een diepe snurk. En beide vielen in die rare sluimer, waarin geluiden veranderen in herinneringen.

In hun droom zaten ze ineens op een andere vensterbank, smal en oud, ergens in de stad, vlakbij een balletschool. Een plek die ze nooit gezien hadden en toch heel goed kenden. Want, ze zeggen, dat een kat negen levens heeft en waarschijnlijk waren Pebbles en Bailey oude bekenden van elkaar en zijn ze ooit, in een vorig leven, twee deftige buurtpoezen geweest, die iedere middag op de vensterbank van een balletschool hingen. Gewoon om te kijken en te luisteren.

Katten hebben een gevoelig gehoor en ze houden van rustige, klassieke muziek. Vooral de hogere tonen van de viool, de harp en de piano klinken prettig voor kattenoren. Er zijn katten die erbij in slaap vallen en sommige beginnen spontaan te spinnen, te miauwen of met hun pootjes te kneden, maar Pebbles en Bailey kregen meer zin om zich te wassen, te poetsen en op hun eigen manier mee te bewegen op de muziek.

Zodra de eerste pianoklanken naar buiten dwarrelden, sprongen de poesjes vanuit het niets, tegelijk op het raamkozijn van die oude balletschool in de stad. Zo zaten ze buiten netjes naast elkaar naar binnen te gluren. Soms wasten ze een voorpoot, alsof ze er een rondje mee wilde draaien en soms strekten ze een achterpoot net iets hoger dan ze normaal gewend waren.

Binnen riep de balletjuffrouw ‘Plié’ en de leerlingen, die in een rij aan de barre stonden, bogen hun knieën vanuit verschillende voetposities met hun gezichten strak naar voren gericht. De pianojuf, die bekend stond om haar zachte, ronde aanslag, speelde de warming-up ritmisch en helder. De les was begonnen.

Buiten zakte Pebbles, gelijk met hen door haar achterpootjes, waarna zij zichzelf uitgebreid begon te wassen. Eén voorpootje ging omhoog, in een elegante zwaai, achter het oortje langs en precies op de maat van de muziek. Bailey deed iets wat leek op moderne dans, rekken, strekken, uitglijden en geeuwen. Van die lange bewegingen, waarbij ze nèt niet haar evenwicht verloor. De balletjuf klapte in haar handen. ‘Au milieu’, riep ze.

Nu gingen de leerlingen midden in de zaal staan en begonnen aan een adagio. Maar van die langzame danspassen en golvende muziek kregen de poezenzusjes het sterke gevoel om een dutje te doen, en het scheelde niet veel of ze dommelden in slaap. Er werden nog wat lichtvoetige sprongetjes gemaakt en pirouettes gedraaid en Pebbles en Bailey volgden elke beweging met grote, groene ogen.

Zonder dat Bailey het door had, zette haar rechterpoot een stap opzij, precies in het ritme van de muziek. Haar staart maakte een boog en haar poten leken de beweging te herkennen. Een ‘pas de chat’, de kattensprong - dat kon toch geen toeval zijn? Trots keek ze omhoog. Kinnetje recht.

De balletjuf telde één, twee, drie… en de pianojuf zette een lichte wals in. De ballerina’s zweefden op spitzen in witte tutu’s door de studio. Pebbles tilde op de vensterbank een pootje omhoog en met haar staart in de lucht draaide ze heel voorzichtig om haar eigen as. Toen klonk er een zacht, verontwaardigd ‘roekoekoe’. En door de droom heen kwam het geluid van een duif. Maar niet zomaar één. Zo’n dikke Oostzaanse dorpsduif, die al drie generaties op dezelfde dakgoot zit en alles in de gaten houdt.

Toen… een vleugelslag. Heel dichtbij.

Pebbles en Bailey schrokken wakker, keken elkaar aan en zonder geluid sprongen ze van de vensterbank. De Duif vloog op en de poezen er achteraan. Vanuit de verte blies een voorjaarsbries nog een zachte pianoklank mee, maar… wèg was de droom.

Sonja Duba