Indrukwekkende verhalen en een zware uitdaging: zo beleven de Purmerendse leerlingen dag twee van Ride4Kids
PURMEREND - De leerlingen van het voormalig Da Vinci College doen mee aan Ride4Kids om geld op te halen voor onderzoek naar metabole ziekten. Dit is het verslag van de vijfde dag van hun reis.
Gisteravond stond alweer de tweede briefing van Ride4Kids op het programma. Net als tijdens de eerste briefing werd de avond geopend met een bijzonder moment: het aansteken van een kaarsje. Dit kaarsje staat symbool voor iedereen die we zijn verloren. Voor mensen die zijn overleden aan een metabole ziekte, maar ook voor dierbare vrienden en familieleden die de deelnemers van Ride4Kids in hun leven hebben moeten missen. Het kaarsje wordt traditioneel aangestoken door Sander van de organisatie Ride4Kids.
Na dit indrukwekkende moment was het tijd voor de verhalen van twee bijzondere sprekers.
Als eerste nam Jasper Levink, directeur van Khondrion, het woord. Khondrion is een bedrijf dat onderzoek doet naar medicijnen voor de behandeling van energiestofwisselingsziekten. Het onderzoek wordt onder andere mogelijk gemaakt door financiële steun van stichtingen zoals Join4Energy, de stichting achter Ride4Kids. De donaties die tijdens Ride4Kids worden opgehaald, dragen zo rechtstreeks bij aan de zoektocht naar nieuwe behandelingen.
Jasper vertelde dat Khondrion inmiddels ver is gevorderd met de ontwikkeling van een medicijn voor een specifieke mutatie van een energiestofwisselingsziekte. Het medicijn bevindt zich inmiddels in de fase waarin het op mensen wordt getest. Een enorme stap richting een mogelijke behandeling.
Veelbelovende ontwikkelingen
De ontwikkelingen zijn veelbelovend, al blijft er nog veel werk te doen. Voor andere mutaties zijn waarschijnlijk weer andere medicijnen nodig. Toch was het verhaal van Jasper vooral hoopgevend. Voor ons werd ineens heel concreet waar alle inspanningen en donaties toe kunnen leiden. Het onderzoek waar we ons deze week voor inzetten, is geen ver-van-ons-bed-show: de resultaten zijn daadwerkelijk zichtbaar.
Een persoonlijk verhaal dat binnenkwam
Na Jasper was het woord aan Indra. Haar verhaal kwam misschien nog wel harder binnen.
Indra is het tweede kind uit een gezin van drie kinderen en het enige kind dat geen metabole ziekte heeft gekregen. Ze vertelde openhartig over haar gezin en over het verlies van haar twee broers.
Haar oudste broer heeft ze nooit gekend. Slechts veertien dagen na zijn geboorte overleed hij aan zijn metabole ziekte. Haar jongere broertje heeft ze wel leren kennen. Hij werd vier maanden oud, waarvan hij twee maanden thuis bij het gezin heeft gewoond.
Met behulp van foto’s, een video die tijdens de begrafenis van haar broertje werd vertoond en een persoonlijke brief aan haar beide broers, nam Indra ons mee in haar verhaal. Het was stil in de zaal terwijl ze haar ervaringen en gevoelens met ons deelde.
Het was een aangrijpend en ontzettend persoonlijk verhaal. Juist daardoor werd opnieuw duidelijk waarvoor we deze week op de fiets zitten. Achter iedere kilometer, iedere klim en iedere donatie zitten verhalen van gezinnen die dagelijks met de gevolgen van metabole ziekten te maken hebben.
65 kilometer en 1600 hoogtemeters
Na deze indrukwekkende verhalen volgde de praktische briefing. De route voor de volgende dag werd bekendgemaakt en die beloofde opnieuw een flinke uitdaging te worden.
We zouden 65 kilometer gaan fietsen en daarbij maar liefst 1600 hoogtemeters overwinnen. De route zou ons via de Col de Soulor naar de Col d’Aubisque brengen.
De Soulor zou volgens de organisatie nog zwaarder worden dan de klim van dinsdag. En alsof dat nog niet genoeg was, wachtte daarna ook de beklimming naar de Aubisque.
Op de top van de Soulor stond een verfrissingspost op ons te wachten. De lunchpost zou pas op de top van de Aubisquezijn. Kortom: eerst flink afzien, daarna pas eten!
De tweede dag van Ride4Kids
Na een indrukwekkende briefing stond de volgende ochtend alweer een nieuwe uitdaging te wachten. En deze keer kregen we onverwacht gezelschap op de fiets.
Een van onze twee buschauffeurs besloot namelijk om niet alleen de Ride4Kids-kleding van vorig jaar aan te schaffen, maar ook een fiets te huren. Hij wilde zelf ervaren hoe het is om deze uitdaging op de fiets aan te gaan. Voor hem werd het dus een heel andere werkdag dan normaal!
Voor de start stond eerst nog een belangrijk moment gepland: de groepsfoto. Deze had eigenlijk een dag eerder gemaakt moeten worden, maar vanwege de regen was de fotosessie uitgesteld. Nu stond iedereen klaar voor de camera. Een mooi moment om de groep vast te leggen voordat we aan een nieuwe zware fietsdag begonnen.
Op naar de Soulor
De start verliep gelukkig probleemloos. Geen lekke banden, geen loszittende kettingen en geen andere technische problemen. We konden rustig beginnen en fietsten de stad uit, op weg naar de eerste hoogtemeters.
De eerste tien kilometer bestonden uit een lichte klim richting de voet van de Col de Soulor. Nog geen echte uitdaging, maar wel belangrijk om meteen een goed ritme te vinden. Iedereen wist dat het echte werk nog moest beginnen.
En dat moment kwam snel.
Aan de voet van de Soulor veranderde het tempo. De weg begon serieus omhoog te lopen en al snel werd duidelijk waarom deze klim als zwaar werd aangekondigd. Lange stukken werden afgewisseld met steile passages. Op een bepaald moment kregen we zelfs te maken met een echte ‘muur’: een kort stuk met een stijgingspercentage van meer dan twintig procent.
Iedereen zocht zijn eigen tempo. Sommigen reden alleen, anderen zochten elkaar op in kleine groepjes. Meter voor meter werd de top dichterbij gebracht.
Uiteindelijk kwam iedereen boven aan. Ook onze buschauffeur, die onderweg wat hulp had gekregen van de docenten, wist de top te bereiken. Eenmaal boven was het tijd om de benen even rust te geven en te genieten van koekjes en drinken bij de verfrissingspost.
Maar veel tijd om uit te rusten was er niet.
Van de Soulor naar de Aubisque
De volgende uitdaging stond alweer klaar: de klim naar de Col d’Aubisque.
De route voerde ons langs indrukwekkende ravijnen. Eerst kregen we een afdaling van ongeveer twee kilometer. Daarna volgde een vlakker gedeelte waarin we door een tunnel fietsten. Maar iedereen wist: daarna moest er opnieuw geklommen worden.
De buschauffeur besloot deze keer niet mee te fietsen en ging met de bezemwagen richting de Aubisque. Wij zetten ondertussen onze tanden opnieuw in de klim.
Eenmaal boven wachtte een welverdiende beloning: de lunch!
En de specialiteit van de dag mocht er zijn: pannenkoeken!
Na al die hoogtemeters smaakte dat extra goed. Iedereen genoot zichtbaar van het eten en het moment van rust. Maar ook hier gold: uiteindelijk moesten we weer op de fiets.
En toen moesten we weer terug...
De terugweg begon veelbelovend. De flinke klim die we op de heenweg hadden overwonnen, was nu veranderd in een heerlijke afdaling. Ook het vlakke gedeelte was goed te doen.
Maar toen wachtte ons een verrassing.
Een flinke klim
De afdaling werd namelijk gevolgd door een klim van ongeveer twee kilometer. Daar hadden we vooraf niet allemaal rekening mee gehouden. Na de inspanning van de Soulor en Aubisque moesten de benen opnieuw aan het werk.
De klim werd uiteindelijk goed volbracht, maar er was één probleem: de hitte.
Tijdens de afdaling hadden we onze jasjes aangetrokken om ons te beschermen tegen de koude wind. Tijdens het klimmen bleek diezelfde bescherming ineens behoorlijk overbodig. Het werd snikheet!
Boven aangekomen bij de Soulor hielden we daarom nog een korte plaspauze. Even bijkomen, wat drinken en vervolgens weer verder.
De lange afdaling
Daarna begon een van de mooiste onderdelen van de dag: de lange afdaling van de Soulor.
De afdaling was op sommige stukken behoorlijk uitdagend door de steile hellingen en de vele remacties. Iedereen moest goed blijven opletten en zijn eigen tempo bepalen. Na zoveel kilometers en hoogtemeters waren vooral de handen en armen inmiddels flink vermoeid.
Toen we beneden kwamen, was het dan ook tijd om even uit te rusten. De constante druk op het stuur en het vele remmen hadden hun sporen nagelaten.
Maar er stond nog één laatste gedeelte op ons te wachten.
Een lange afdaling richting het eindpunt.
Door de flinke helling naar beneden ging het tempo snel omhoog en vlogen de laatste kilometers voorbij. En daar was onze buschauffeur weer. Hij kon zo nog een mooi laatste gedeelte van de rit met ons meefietsen en daarmee zijn bijzondere werkdag op de fiets afsluiten.
Na 65 kilometer, 1600 hoogtemeters, stevige klimmen, snelle afdalingen en vooral heel veel doorzettingsvermogen zat ook deze dag erop.
Een bijzondere dag
Een zware dag? Absoluut. Maar vooral een bijzondere dag.
Want iedere keer wanneer de benen zwaar worden en een klim eindeloos lijkt te duren, weten we weer waarom we hier zijn. We fietsen niet alleen voor de uitdaging, maar vooral voor de mensen voor wie een metabole ziekte iedere dag opnieuw een enorme uitdaging betekent.
En dat maakt iedere kilometer de moeite waard.
Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van Purmerend. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.
Meer nieuws uit Purmerend?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie