Opnieuw beginnen in Rijswijk: Ahmad Almadani heeft nog veel dromen

Door: Barbara Schilperoort

Zo deed hij Staatsexamen Nederlands, omdat hij meer wilde leren dan voor het inburgeringsexamen is vereist. En slaagde. Haalde zijn mbo-diploma. Zijn ambities, gedrevenheid, enthousiasme en beheersing van het Nederlands dwingen bewondering en respect af. Op zoek naar een stage boden wel tien (!) organisaties hem een plek aan. Bij een Rotterdams bedrijf is hij als IT’er in vaste dienst. Binnenkort begint hij er een interne opleiding. Niet omdat hij studeren zo leuk vindt. Maar omdat hij zichzelf wil blijven ontwikkelen. “Anders blijf ik stilstaan.” 

In 2013 vluchtte het hele gezin (vader, moeder, zijn beide broers, een andere broer volgde later met diens vrouw) uit Syrië naar Turkije. “We beleefden een moeilijke tijd, maakten er veel racisme mee. Veel mensen staan ronduit vijandig tegenover Syrische vluchtelingen. Dankzij de Verenigde Naties belandden we in Nederland. ‘Ajax’, dat was alles wat we van ‘Holland’ wisten. Via verschillende asielzoekerscentra verhuisden we uiteindelijk naar Rijswijk. Hier woonde al een oom, hier konden we een woning huren.” 

Werken, studeren, mantelzorgen

Inmiddels heeft Ahmad een eigen woning, vlakbij waar zijn ouders en broers wonen. Dat komt goed uit, want hij is ook hun mantelzorger. Zijn vader is oud en doof, lijdt aan Parkinson. Het Hollandse klimaat, het gebrek aan zon, doen hem geen goed. Een broer is ook doof. Omdat ze geen Nederlands spreken en verstaan, hebben ze nauwelijks contact met de buren. “Ik help waar ik kan.” Werken, studeren, mantelzorgen. Houdt Ahmad nog tijd over voor een sociaal leven? Hij haalt zijn schouders op. “Door mijn werk heb ik ook een sociaal leven. De contacten met collega’s en de sfeer zijn heel prettig.” 

Niet wéér opnieuw 

“Het is alweer 12 jaar geleden dat we uit Syrië vertrokken. Toen dacht ik dat het maar voor even zou zijn. Dat we weer snel terug zouden gaan. Ik wilde mijn middelbare school afmaken, daarna naar de universiteit. Het liep anders.” Natuurlijk zijn ze allemaal blij dat Assad weg is. De dictator en zijn schrikbewind met zoveel gruwelijkheden op zijn geweten. Met de nieuwe regering is het nu in ieder geval beter dan het was. “Het zal nog lang duren voordat het land er ook maar enigszins bovenop is. Ga ik terug? Misschien. Ooit. Syrië is mijn thuisland. Maar dan ga ik niet meer vanaf nul alles opbouwen, zoals ik in Turkije en hier, in Rijswijk deed. Ik heb nog veel dromen. Maar ik wil niet wéér opnieuw beginnen.”