Een kijkje achter de schermen bij de Rijswijkse kinderrechtenambassadeurs

Door: Annemiek van Moorst

Onder begeleiding van Kay van Halderen en Sophie Ravensbergen werken de kinderen de agenda stap voor stap af. Eerst wordt teruggeblikt op de vorige bijeenkomst, de geplaatste column en het bezoek aan het European Patent Office tijdens Girls Day. Daarna volgt het echte werk: een plenaire brainstorm over schermtijd. Waarom is te veel schermtijd eigenlijk een probleem? De antwoorden komen snel en overtuigend. “Het is verslavend en je beweegt minder” zegt Sarah.

Meer buitenspelen

Lieke vult aan: “Als je ’s avonds op een scherm zit, slaap je slechter.” Suze noemt het effect op je ogen en je humeur: “Je voelt je minder fit en het maakt je niet blij.” Alec wijst op de constante prikkels: “Je kunt je minder goed concentreren.” Ook de sociale kant komt aan bod. Stella en Sam kennen kinderen die zo verslaafd zijn aan spelletjes dat ze niet meer buiten willen spelen. Annabel en Hailey benoemen de impact van online pesten. Dat buiten zijn goed is, daar is iedereen het over eens. “Buiten voel je vrijheid” zegt Hailey. “Je kunt er je energie kwijt” vult Annabel aan. Wat ook benoemd wordt: samen buiten zijn maakt minder eenzaam. Ze geven wat ideeën hoe er meer buiten gespeeld kan worden. Betere verlichting bij speelplekken, meer lessen op school over online pesten en schermgebruik, meer buitenlessen en minder werken op de iPad.

Sommigen dromen groter: een pretpark, meer picknickplekken en georganiseerde activiteiten. “De gemeente zou mensen moeten betalen om leuke buitenactiviteiten te organiseren” klinkt het. Beleidsmedewerker jeugd en onderwijs Daniël Mes luistert aandachtig. Een pretpark? “Leuk idee, maar dat kost wel veel geld” reageert hij eerlijk. Hij ziet wel kansen: “Misschien kunnen we samen in kaart brengen wat er wordt gedaan aan online pesten en schermtijd beheersing.”

Brainstormen

Een andere hobbel is “hoe bereik je kinderen en ouders?” De ambassadeurs denken hard na. Posters langs de snelweg, bij winkels en scholen. Daarop zetten we een korte, pakkende boodschap waardoor ze gaan nadenken over minder schermtijd en meer buiten zijn. In drie groepjes gaan ze daarna verder aan de slag. Bloedserieus. Ze brainstormen, luisteren naar elkaar en respecteren elkaars ideeën. Niemand lacht elkaar uit. Het is duidelijk: deze kinderen willen iets veranderen en voelen de urgentie. In de volgende bijeenkomst werken ze hun plannen verder uit. Uiteindelijk presenteren ze hun advies aan de gemeenteraad. En hoe mooi zou het zijn als er ook écht naar hen geluisterd wordt?

Eén belangrijke schakel die mogelijk de volgende keer nog afgepeld kan worden blijft nu nog onderbelicht: de rol van ouders. Want hoe zorg je ervoor dat ouders het probleem herkennen en hun kinderen stimuleren om vaker naar buiten te gaan? Dit initiatief slaat twee vliegen in één klap. De kinderrechtenambassadeurs laten zien hoe waardevol het is om kinderen serieus te nemen. Ze denken out of the box en minder gecompliceerd. Tegelijk leren ze hoe een gemeente werkt en hoe je samen tot oplossingen komt. En misschien is de grootste winst wel dat de gemeente niet alleen vóór kinderen denkt, maar mét hen.