Na 45 jaar neemt juf Winnie afscheid van het Kristal

Door Robert Heijdemann

In de ochtend staat er een touringcar voor de school. Juf Winnie gaat met de kinderen van ‘haar’ groep 5 naar de Speelfabriek, bij terugkomst staan alle leerlingen op het schoolplein, zij vormen een erehaag voor juf Winnie. In de middag gaat ze langs alle klassen om afscheid van alle leerlingen te nemen. 

Leuke collega’s

Met Winnie Fremdt kijken we in haar lokaal terug op haar jaren in het onderwijs. Niet alleen 45 jaar in het onderwijs, maar ook 45 jaar bij dezelfde school, het Kristal. “Na 45 jaar ga ik nu met pensioen, Dat is best een lange tijd”. Ze herinnert zich nog goed dat ze na de opleiding ging solliciteren. “In die jaren waren er niet zoveel vacatures, je was al blij wanneer je een baan kon vinden”. Maar eenmaal bij het Prisma was ze niet alleen blij met haar aanstelling, maar merkte ze ook dat het leuk ging. “Ja, fijne collega’s. Dus ja, waarom weggaan als je het naar je zin hebt? 

Juf op de camping

Eigenlijk wilde Winnie altijd al in het onderwijs werken. “Als klein meisje speelde ik altijd al jufje. Als ik met mijn ouders naar de camping ging, dan was ik de juf. En dan ging ik spelletjes doen met de kinderen. tekenen en knutselen. Ja, dat vond ik dus toen al leuk”, horen we van Winnie. Naarmate ze opgroeide werd het duidelijk dat ze juf ging worden, alhoewel ze ook nog wel even heeft overwogen om kinderfysiotherapeut te worden, dus ook wel met kinderen. “Dat vind ik tot de dag van vandaag nog steeds het leukste.

Tot dag van vandaag

Sowieso wel altijd met kinderen. “Ja, en dat vind ik nog steeds ontzettend leuk. Ik denk als je je vak met passie uitoefent, en dat doe ik nog steeds, dan hou je het ook 45 jaar vol. Als het alleen maar je werk is, dan lijkt het me heel zwaar. Het is nog steeds mijn passie om kinderen van alles  te leren en met hen bezig te zijn”. Kinderen te laten groeien. Ieder kind mag zijn zoals die is. En dat ook aan kinderen duidelijk te maken. Dat staat nog steeds voorop bij Winnie. “Je mag zijn zoals je bent. En dat wordt tegenwoordig wel eens vergeten”, vult ze aan.

Sneller volwassen zijn 

Zelf denkt ze dat ze als kind lang niet zoveel wist van wat er in de wereld om haar heen gebeurde. “Nu worden kinderen natuurlijk met alle media veel sneller volwassen. Dat kan  voor kinderen soms best wel moeilijk kan zijn”. Op het Kristal wordt best veel extra aandacht gegeven aan kinderen die problemen hebben.  Winnie: “Kinderen aan de bovenkant krijgen een extra uitdaging. En kinderen die wat moeite hebben met dingen, die krijgen extra hulp”.

De vraag wat ze straks wil gaan doen ligt voor de hand. “Wel, eigenlijk niet dus. Ik heb tot het laatst full time gewerkt, vijf dagen in de week. Dan ben je ‘s avonds ook best wel moe. Ik zie soms het journaal niet meer, zal ik maar zeggen. Dan zijn mijn ogen dicht gegaan. En in het weekend, ja, dan moet er ook in het huis wel wat gebeuren. Dus mijn passie voor hierna moet ik eigenlijk nog gaan ontdekken. En daar neem ik rustig de tijd voor.

Kan mooi voorlezen

In de school treffen we ook Marlous Tan, ze is lid van de ouderraad. Maar dat niet alleen. “Veertig jaar geleden zat ik juf Winnie in de klas. Twee klassen zelfs. Groep zeven en groep acht. Juf Winnie was super. Ja, ik heb hele leuke herinneringen aan haar. De structuur die ze altijd overal aanbracht, dat werkte voor mij altijd heel prettig”. Zegt Marlous. “Ze gaf altijd heel leuk les en ze kon heel goed voorlezen. Zeker de laatste kwartier of tien minuten van de dag. Dan kregen we een heel mooi verhaal te horen. Ja, daar heb ik altijd leuke herinneringen aan gehad”. En dat is natuurlijk bijzonder, want het was veertig jaar geleden. En nu, op dit moment, zit ook dochter Tess bij Winnie de klas. “Ja, dat klopt. In groep vijf zit mijn dochter Tess. Mijn goede herinneringen zijn er wel een beetje de reden van dat Tess hier nu ook op school zit. Ik heb het naar mijn zin gehad. Dus ja, dat wilde ik mijn dochter ook gunnen”.