Vrijwilliger Ömer werkt in het Museum Café: ‘Dit maakt me blij’

Door: Barbara Schilperoort

Bezoekers gastvrij ontvangen. Verse bloemen in vaasjes rangschikken en op de tafels zetten. Het terras buiten op het plein voor het museum in orde maken, met vrolijk gekleurde kussens op de houten banken. “Mensen moeten zich hier welkom voelen. Blije gezichten maken mij ook blij.” Daarom kun je hem hier bijna elke vrije zondagmiddag vinden. Samen met zijn vrouw Rumeysa, die hem een handje helpt. Vandaag zijn ze extra vroeg begonnen. In de prachtige museumtuin moest alles in gereedheid gebracht voor een optreden in de zomerse muziekserie ‘Green Notes’.

Als familie

Zijn vrijwilligerswerk hielp Ömer bij het leren van de taal. Zijn collega-vrijwilligers bleven altijd geduldig wanneer hij zocht naar de juiste woorden om zijn verhaal te vertellen. “Als voorbereiding op een examen, ging ik eerst hier naar toe voor een oefengesprek. Dan was ik al een beetje gewend om Nederlands te praten. Het Turks is zo’n andere taal, zie je. Wij hebben veel meer woorden nodig om hetzelfde te vertellen. Het Nederlands is veel compacter. Nog steeds leer ik dagelijks veel nieuwe woorden. Mede dankzij mijn vrijwilligerswerk.”

De onderlinge sfeer is heel fijn. “Het voelt als familie. We leven met elkaar mee, waarderen elkaar. Er is veel vrijheid om ons werk op onze eigen manier te doen. Aan het eind van mijn werkdag in het Museumcafé ruim ik altijd alles netjes op, maak goed schoon. Zodat mijn collega de volgende dag in een keurige omgeving aan de slag kan. Dat hoort erbij. We werken hard, doen ons best, maar er is geen onderlinge concurrentie, geen stress. In je betaalde baan is dat anders. Dan móet je lezen, leren, presteren, doen wat je baas je opdraagt, voldoen aan je functie-eisen, je persoonlijke doelen halen. In mijn betaalde baan zit ik de hele dag aan een bureau. Hier loop ik de hele dag heen en weer. Ook dat is een prettig verschil.”

Tegen eenzaamheid

Ömer vluchtte vijf jaar geleden vanuit Turkije naar Nederland. Kort nadat hij in Rijswijk was komen wonen, maakte hij kennis met vrijwilligers uit het Museum. En ging vanzelf ook meewerken. “Weet je, mensen die vrijwilligerswerk doen, hebben vaak een brede belangstelling. Voor hum omgeving. Voor wat er om zich heen gebeurt. Voor anderen om zich heen. Vanaf het begin ben ik hier geaccepteerd. Ze stelden mij op mijn gemak. Daardoor voel ik me hier thuis. En dat maakt me rustig.”

Overigens heb je volgens hem geen instantie nodig om vrijwilligerswerk te vinden. “Als je om je heen kijkt valt er genoeg te doen. Zelf help ik bijvoorbeeld ook een paar mensen met hun persoonlijke administratie. Daar heb ik nu eenmaal verstand van.” Groot voordeel is bovendien dat je door je vrijwilligerswerk makkelijk andere mensen leert kennen. “Je vergroot je sociale netwerk. Veel mensen voelen zich eenzaam. Door je in te zetten voor anderen, kun je ook iets doen tegen gevoelens van eenzaamheid. Zowel bij jezelf als bij anderen….”