Tom van Ooijen met pensioen: ‘Doe altijd wat je leuk vindt’

Door Esdor van Elten

Maar aan alles komt een eind. Sinds gisteren, woensdag 10 juni, is Tom van Ooijen (67) met pensioen. Het eind van een tijdperk, maar ook het begin van een nieuw.

We kunnen zeggen dat hij ervoor in de wieg gelegd was, want Tom’s wieg stond boven de drukkerij van Nic. van der Graaf in de Lichttorenstraat in Hoek van Holland, waar indertijd de lokale krant De Vuurtoren werd gedrukt en waar zijn vader Leen werkte als typograaf. Leen schreef ook voor De Vuurtoren en versloeg ook het Hoekse nieuws voor kranten als Haagse Courant, Het Binnenhof, Het Vrije Volk en het Rotterdamsch Dagblad. Tom heeft het dus niet van een vreemde.

In de gevangenis

Maar Tom volgde niet metéén in zijn vaders voetsporen. “Ik wilde eigenlijk rechercheur worden”, herinnert hij zich. “Maar daar werd ik voor afgekeurd. Op verkeerde gronden, bleek achteraf.” Na de Rijckevorselschool en de Caland Mavo kwam ik via mijn vader bij de toenmalige Harwich Ferry Agentuur (Hafa) terecht. De voorloper van Stena Line.” Na een poosje verruilde hij die baan voor een functie als ‘gestichtswachter’, gevangenbewaarder, in het Scheveningse Huis van Bewaring. “In eerste instantie in de buitendienst. Toegangscontroles, maar ook met een karabijn op wacht in de uitkijktoren. Ik herinner me nog dat ze me bij het sollicitatiegesprek vroegen of ik op een mens zou kunnen schieten. Ik wilde niet te triggerhappy overkomen, dus ik zei zéér aarzelend dat ik dat waarschijnlijk wel zou kunnen.” Hij hoefde zo’n keuze gelukkig nooit te maken. “Maar je maakt natuurlijk wel van alles mee in zo’n gevangenis.”

Na drie jaar keerde Tom echter toch weer terug naar de Hafa. “Ik kon daar echt veel meer verdienen.‘ Op de steiger’ begeleidde Tom eerst passagiers en werkte samen met de douane en Koninklijke Marechaussee en bracht scheepspapieren aan boord. Later werd hij checker en voerde controles op schades op voertuigen uit. “Later werd ik portier. Al met al heb ik daar achttien jaar gewerkt.”

Toch naar de krant

Maar bloed kruipt waar het niet gaan kan. Al snel ging Tom naast zijn baan bij, wat inmiddels Stena Line Stevedoring was, ook ‘stukjes’ schrijven voor De Vuurtoren. “Mijn vader was gestopt en ze konden eigenlijk niemand vinden, dus nam ik het maar van hem over.” Dat deed hij een paar jaar, maar één ding zat hem toch niet lekker: “De Vuurtoren was een abonnementskrant. En ik wilde eigenlijk dat het Hoekse Nieuws voor iederéén te lezen was. De deelgemeente plaatste indertijd de gemeentepagina’s voor de Hoek in de Maassluise Courant, die ook in Hoek van Holland verscheen. Toen ik met het idee kwam om een huis-aan-huiskrant te beginnen, besloot de deelgemeente onmiddellijk om de gemeentepagina’s daarin te plaatsen.”

Dat bleek niet nodig te zijn. En zo zag op 27 augustus 1998 de Hoekse Krant het levenslicht. Veel Hoeks nieuws passeerde in de jaren daarna de burelen van de Hoekse Krant. “We hebben een paar flinke branden gehad”, blikt Tom terug. “De rellen met het strandfeest in 2009. We versloegen ook de deelraadsvergaderingen. Maar andere verhalen waren er ook: “De legendarische oud-en-nieuw feesten in de bunkers, georganiseerd door Rob Kanters, die ook mede initiatiefnemer van het afscheid van Sinterklaas was. Geweldige evenementen, waarbij zelden rottigheid was.”

Vertrouwen behouden

Er zijn natuurlijk meer verschillen tussen toen en nu: “De verslaggeving liep heel anders. Ik zat bijvoorbeeld wekelijks op het politiebureau om dingen door te nemen. Je hoorde van alles, maar schreef niet alles op. Als lokaal verslaggever is het belangrijk dat je het vertrouwen behoudt. ” Ook uiterlijk veranderde de krant: “Vroeger had je alleen zwart-wit foto’s. Die je naar de 1-uur service bracht om te ontwikkelen. Die dan weer ingescand moesten worden. Al had ik mijn vader al heel vroeg een digitale camera gegeven. Dat scheelde al enorm. Advertenties? Ging vaak nog in de postbus. Tegenwoordig gaat het allemaal via mail.”

Eigenheid

In eerste instantie werd Tom daarbij nog volop geholpen door zijn vader, maar die overleed helaas in 1999. Tom zegde zijn baan bij Stena Line Stevedoring op “maar ik kreeg wel de garantie mee dat ik binnen een jaar terug mocht komen als het niet zou lukken.”

“Toen stond ik er alleen voor. Schrijven, opmaak, advertentieverkoop, administratie… werkweken van dik 100 uur waren heel gewoon. Dat hou je niet lang vol.” Uiteindelijk werd die werkdruk te groot en nam Pieter de Groot Druk uit Maassluis de krant over en Tom trad daar in loondienst. “Nooit moeite mee gehad.” Een aantal jaren later werd De Groot op zijn beurt weer overgenomen door Westmedia. met mensen als Paul Thoen en Ardi Voskamp. Westmedia ging op zijn beurt weer op in het Rodi-concern: Rodi Westmedia. De schaalvergroting maakte dat Tom nu ook buiten zijn eigen Hoek van Holland actief werd, als redacteur van de Nieuwsbladen Monster en Rozenburg. “Daar had ik ook goede connecties. Zeker in Rozenburg was het fijn werken met de correspondenten daar. Er is veel overlap tussen Hoek van Holland en Rozenburg, allebei onderdeel van Rotterdam, maar heel erg hechtend aan hun eigenheid.”

Over eigenheid gesproken: de fusie maakte ook dat Tom’s Hoekse Krant een naamsverandering onderging en Nieuwsblad Hoek van Holland werd. “Ook weer even wennen”, geeft hij toe. “Maar ik heb er ook weer niet van wakker gelegen.”

Dorpsleven

Naast zijn werk was en is Tom ook altijd actief in het dorpsleven: Zo vervulde hij verschillende bestuursfuncties in onder meer VvE de Plancius, het koor Together en was hij betrokken bij de oprichting van toneelvereniging HoCaTo, waarvoor hij destijds het initiatief nam. “Ik had ook een tijdlang mijn eigen evenementenbureau gehad: Tomo, waarmee ik, samen met verschillende andere Hoekenezen, tien jaar lang veel evenementen organiseerde. Vooral in de zomer.” Het leverde hem de eerste titel Hoekenees van het Jaar op.

Zeker het afgelopen jaar kampte Tom met de nodige gezondheidsproblemen. “Op zich niet nieuw: Op mijn vierde viel ik uit de dakgoot: schedelbasisfractuur en hersenvliesontsteking. Nauwelijks daarvan genezen werd ik aangereden door een busje: wéér een schedelbasisfractuur, weer een hersenvliesontsteking. Door de jaren heen heb ik ook talloze operaties gehad.” Maar de laatste operatie vorig jaar heeft Tom ‘genekt’: “Daardoor ben ik veel mobiliteit kwijtgeraakt. Mijn laatste werkzame jaar is daardoor anders verlopen dan ik gedacht of gehoopt had.” Nu gaat Tom dus met pensioen, maar dat betekent niet dat hij stil gaat zitten: “Ik ben net verkozen in de Dorpsraad, waar ik Welzijn wil gaan oppakken; belangrijk voor het dorp. Voorzieningen voor ouderen, maar ook aandacht voor jongeren, want voor hen is er vrijwel niets te doen in het dorp. En verveling leidt tot overlast.”

Blijven schrijven

Daarnaast hoopt hij het toneelspelen weer op te kunnen pakken: “Zodra ik het podium weer op kan komen doe ik weer mee.” En ook zijn vrijwilligerswerk in de Planciushof gaat binnen de Activiteitencommissie en Bewonerscommissie gewoon door. En niet te vergeten: hij blijft als freelancer schrijven voor Nieuwsblad Hoek van Holland: “Mensen kunnen me dus blijven aanspreken. Al kan ik niet meer beslissingen nemen: dat wordt overgenomen door mijn opvolgster op de redactie: Laura Boeters. Daar kunnen de lezers binnenkort kennis mee maken in deze krant.” Verder hoopt Tom zeker tijd over te houden voor zijn familie, en voor zijn hobby’s, zoals koken en gedichten schrijven. “Hoekenezen zullen me dus wellicht nog eens zien bij de 4-mei herdenking of de Steps to Freedom herdenking op Koningin Emmaboulevard. Want dat zijn de écht indrukwekkende verhalen die we nooit mogen vergeten.”

Tom kijkt tevreden terug op zijn loopbaan: “Ik heb altijd een prettige tijd gehad bij mijn werkgevers.” Wat heeft hij geleerd? “Dat je je niet te druk moet maken. Tel tot tien. Accepteer de dingen zoals ze komen, maar vooral: doe wat je leuk vindt!”