‘Van het ene op het andere moment ben je kankerpatiënt’: Marjolein Dekker uit Warmenhuizen blikt terug

Oktober is borstkankermaand, met 19 oktober de Internationale Dag ter Bestrijding van Borstkanker, ook wel bekend als Wereld Borstkankerdag. De ziekte werd 12 jaar geleden als een mokerslag het leven van Marjolein ingeslingerd.

Toch even langs de huisarts

“Ik had een zere plek op mijn linkerborst en dacht er niet zoveel bij. Maar na enkele dagen leek het mijn man Yde toch een goed idee om even langs de huisarts te gaan”, vertelt Marjolein. De huisarts gaf aan dat een zere plek geen symptoom was voor borstkanker, maar voor de zekerheid werd er een mammografie gemaakt in het ziekenhuis.

“Ik was nog steeds in de veronderstelling dat er niks aan de hand zou zijn. Maar na die mammografie kreeg ik de mededeling dat de artsen er nóg eentje wilden maken. De linkerborst was goed, maar rechts zagen ze iets zitten.” Na deze mammografie volgde een echo. “Er kwamen steeds meer artsen bij en er werd een punctie gedaan, dat was op een vrijdag. Maandagmiddag om 13.30 uur kregen we de uitslag.

Het was niet goed

We reden met twee auto’s naar het ziekenhuis want ik was ’s morgens nog gewoon te werk gegaan”, stelt Marjolein. Ze had nog steeds het gevoel dat het allemaal wel los zou lopen. Want links zat de pijn en daar was niks te zien. Dus rechts zou ook niks zijn. Maar dat liep anders. Rechts was wel degelijk iets aan de hand. Het was niet goed. Hoe en wat wisten Marjolein en Yde nog niet, maar dat het foute boel was, was wel duidelijk. Totaal uit het veld geslagen reden ze achter elkaar weer naar Warmenhuizen.

‘Ik dacht alleen maar aan de kinderen’

Marjolein: “Ik was alleen maar bezig met mijn kinderen Jort en Marit en met mijn ouders. Hoe moesten wij dit nieuws brengen? Ik ging eigenlijk totaal aan mezelf voorbij. Ik vond het erg voor hén, aan mezelf dacht ik niet.”

Ze vervolgt: “Je stapt op dat moment op een denderende trein. Je moet wel, hebt geen keuze. Een casemanager begeleidde ons door dit ingewikkelde proces. Dat gaf op sommige vlakken rust, het was echt een topvrouw!” Marjolein ging de volgende ochtend met de kinderen mee naar school om de leraren op de hoogte te stellen van de situatie zodat de kinderen extra goed in de gaten konden worden gehouden.

‘Zo stap je de wereld van kanker binnen’

Marjolein voelde zich erg onzeker. “Je bent van het een op andere moment kankerpatiënt en denkt ‘wat overkomt me nu?’ Zo is er nog niks aan de hand en zo stap je de wereld van kanker binnen. Dat doet ontzettend veel met je.” Een MRI-scan liet vijf kleine tumoren zien in de rechterborst. Marjolein kreeg te horen dat ze het volledige behandeltraject tegemoetging: chemotherapie, bestraling en een borstamputatie.

Borstamputatie

“Dus door naar de plastisch chirurg om de borstamputatie te bespreken. Een operatie die psychisch ook weer heel veel met me deed. Er wordt gewoon een lichaamsdeel weggehaald. Hoe bereid je je daarop voor? Dat is onmogelijk!” Ze praatte er veel over, maakte foto’s en verdiepte zich in de mogelijkheden voor een reconstructie.

Ook de poortwachtersklier moest worden verwijderd om te onderzoeken of de kanker was uitgezaaid naar de lymfeklieren. Dat verliep moeizaam en leidde naderhand tot een ontsteking. Gelukkig bleek de klier schoon.

Hormoongevoelige tumor

De borstamputatie verliep goed. “Na twee weken moest ik terug naar het ziekenhuis zodat de snijranden onderzocht konden worden op kankercellen. Dat was goed. Met de borst was ook de kanker weg.” Omdat er geen uitzaaiingen waren en de operatie goed was verlopen, hoefden de geplande chemotherapie en bestraling uiteindelijk niet door te gaan. Wel moest Marjolein antihormoontabletten slikken, omdat de tumor volledig hormoongevoelig was.

Wat volgt is een periode van herstel. Maar ook een periode waarin Marjolein merkt dat haar zicht afneemt. Een bezoek aan de opticien leert dat er met haar zicht niks mis is, maar op haar ogen is wel iets afwijkends te zien. Marjolein legt zelf het verband met de antihormoontabletten. “Sinds ik die slikte, veranderde er iets”, stelt ze. Maar artsen wuiven dit eerst weg.

Onherstelbare zicht afname

Tot Marjolein bij een oogziekenhuis in Rotterdam terecht komt. Daar vindt de arts uiteindelijk één andere patiënt die dezelfde bijwerking heeft gehad. Het zicht van Marjolein is inmiddels zo slecht dat ze met één oog bijna geen zicht meer heeft en het andere oog is ook aangetast. Dit kan niet meer herstellen, ook al stopt ze resoluut met de tabletten. Het is een uiterst zeldzame bijwerking. Dat wil Marjolein benadrukken. Ze besluit hierdoor af te zien van de borstreconstructie. “Ik vond het wel even genoeg zo.”

Heeft ze er nu vertrouwen in dat de kanker weg is? “Ja dat wel. Maar ik merk ook dat als ik voor andere kwalen bij de huisarts kom, sneller word doorverwezen en dat er ook veel sneller een biopt wordt afgenomen. Dáár word ik onzeker van. Maar ik tel mijn zegeningen hoor!”

Van lotgenoot naar vriendin

Tijdens een hersteltraject ‘Herstel en balans’ in een sportschool in Alkmaar ontmoet Marjolein in die tijd een lotgenoot die ze inmiddels haar vriendin mag noemen. “Zo fijn dat zij precies begrijpt waar ik het over heb. Maar nu praten we gelukkig over heel andere dingen dan borstkanker hoor”, lacht Marjolein.

Drie jaar geleden werd Marjolein opnieuw met borstkanker geconfronteerd, toen haar moeder de diagnose kreeg tijdens een bezoek aan de borstkankerbus. “Heel confronterend.” Na een borstbesparende operatie kwam de kanker een jaar later terug. Ook die tumor kon worden verwijderd. Inmiddels slikt haar moeder hormoonpillen en gaat het goed met haar.

Alpe d’HuZes

Op de onderarm van Marjolein prijkt een tattoo van een berg. Hij staat symbool voor de Alpe d’Huez, de berg die inmiddels veel voor de familie betekent, maar ook voor de bergen die ze samen figuurlijk hebben beklommen en overwonnen. Ik ben zo dankbaar dat ik hier nog zit. Dat ik nog leef en dat ik me kan inzetten voor de Alpe d’Huzes.”

‘Hij is echt mijn rots’

Vorig jaar ging Team Dekker voor het eerst de magische berg op. Marjolein deed dat wandelend met dochter Marit en schoonzoon Danny. Yde en zoon Jort fietsten maar liefst vier keer omhoog. “Het was onbeschrijfelijk. Voor mij was het ook zeker een moment waarop ik kon gaan verwerken. Ik besefte hoe wij dit als gezin hebben doorstaan. Hoe sterk we samen zijn.” Marjolein is even stil. Dan zegt ze zacht: “Zonder Yde had ik hier niet gezeten. Hij is echt mijn rots.”

Marjolein besefte in Frankrijk dat ze iets wilde gaan doen voor de Alpe d’Huzes. Dat is gelukt. Inmiddels werkt ze als vrijwilligster voor team evenementen en entertainment. “Dat kan ik vanuit huis doen. Maar volgend jaar juni help ik ook mee op de berg. Voor Yde en de kinderen was dat voldoende aanleiding om ook weer mee te doen aan dit geweldige evenement.”

Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van gemeente Schagen. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.