door Margi Geerlinks

Terwijl in de familie-app druk werd gespeculeerd over de wedstrijd van vanavond – het Nederlands elftal tegen Zweden, de opstellingen, de kansen en natuurlijk het oranjegevoel – gebeurde er in mijn galerie iets dat minstens zo veel zei over passie en verbondenheid.

Een jongeman stapte binnen, twee tasjes vol aankopen in zijn handen. Hij kwam rechtstreeks uit het Stedelijk Museum Schiedam. Zoals zo vaak in een galerie begon het gesprek niet met wie je bent of waar je vandaan komt, maar met wat er aan de muur hangt. Kunst slaat bruggen tussen onbekenden.

De jongeman sprak Engels. Hij bleek uit Ierland te komen. Niet voor een voetbalwedstrijd, niet voor een stedentrip naar Amsterdam of Rotterdam, maar voor één kunstenaar: Yves Klein.

Hij vertelde dat hij speciaal naar Schiedam was gereisd voor de tentoonstelling. Sterker nog, hij reisde naar elke tentoonstelling van Yves Klein die hij kon bezoeken. In zijn tassen zaten de tastbare herinneringen aan die toewijding. Onder zijn aankopen bevond zich: een blik verf in de beroemde kleur blauw waarmee Yves Klein wereldberoemd werd. Het blauw dat in 1960 werd vastgelegd als International Klein Blue, een kleur die inmiddels bijna synoniem is geworden met de kunstenaar zelf.

Ik moet bekennen dat ik gefascineerd naar hem keek. Hoe vaak kom je tegenwoordig nog een echte fan tegen? Natuurlijk, vanavond zullen er duizenden mensen in oranje voor de televisie zitten of in het stadion. Supporters herken je meteen. Maar een fan van een kleur? Een fan die door Europa reist om iedere tentoonstelling van zijn favoriete kunstenaar te bezoeken? Die een vliegticket boekt om zich verder te verdiepen in het werk van iemand die hem raakt? Dat zie je niet elke dag.

Ik vroeg hem of ik een foto mocht maken. Niet van een beroemdheid, maar van een liefhebber. Van iemand die zoveel enthousiasme uitstraalde voor iets wat de meesten van ons misschien als vanzelfsprekend beschouwen: blauw. Helaas wilde hij niet op de foto. Dat respecteerde ik.

En zo besefte ik opnieuw dat Schiedam soms groter is dan we denken. Niet door voetbal, maar door kunst. Niet door oranje, maar door blauw.