Schoenverhalen: Jack

De maand september publiceert Nieuwsblad Schiedam iedere week een schoenverhaal dat onderdeel is van de bijzondere expositie Schoenverhalen in Galerie 158 (april-september 2025) naar aanleiding van Schiedam 750 jaar.

In de galerie zijn behalve schoenverhalen ook door kunstenaars beschilderde schoenen te zien. Deze zijn te koop. De opbrengst gaat naar kinderen uit Gaza en Oekraïne.

Jack

“Mijn eigenaar heeft een nogal bijzondere manier van spreken, en dat is niet onbelangrijk, want het maakt hem tot de kleurrijke mens die hij is. Ik ben in de loop der tijd goed gewend geraakt aan zijn ontwapenende karakter, rap van de tongriem gesneden, Rotterdamse bluf en altijd goede zin.
Zijn verhalen en uitweidingen bereiken mij want hij heeft een welluidende stem, goed gepekeld.. ‘De witte jongens’ noemt hij me, geen paar dat zolang meegaat als deze; kan zijn dat hij met mij al eenmaal de omtrek van de wereld belopen heeft. Door weer en wind, hè; inclusief sport- en motorongelukjes die een ware aanslag waren op de enkels. Maar altijd blijven doorgaan. Eenpitter, tachtigurige werkweek, niet lullen maar poetsen. Soms liepen we wel acht uur per dag over de kades van Katendrecht; geen steeg of kroeg die geheimen voor hem had. De mensen hingen aan zijn lippen, en ik blonk in de zon. Hij is een verschijning, Rotterdam loopt met hem weg en Schiedam ook. Elke stap die hij zet is een verhaal. Ik kom van Corbeau vandaan, dat was een machtige zaak op de West-Kruiskade waar alle geslepen jongens hun mooiste voetleer kwamen halen - in de art deco-etalage lagen art deco-schoentjes te glimmen! Zat zijn rondleiding erop dan moest hij effe een kwartiertje bijkomen in zijn auto, hoorde ik hem tegen zichzelf praten, ‘waar ben je mee bezig, vriend!’ Eigenlijk kon het niet, op deze balzaalschoenen over de kades gaan - maar, ja, alles voor het plaatje! Het is eigenlijk karton waar je op loopt, niet goed voor het kraakbeen. Moest hij een vuilniszak buiten zetten, dan moest hij drie dagen van tevoren de therapeut bellen voor begeleiding. Toch kon hij geen afscheid van me nemen, want hij hecht aan vriendschap en loyaliteit. Ik heb hem tenslotte die look gegeven waarmee hij mensen betovert. Toen ging het niet meer. De voeten waren op. In het ziekenhuis boorden ze gaatjes in zijn voeten, net een steiger. Toen ging het weer totdat het niet meer ging. Hij ging liggen en werd wakker met olifantenvoeten. Infectie, nondeju! Hij weer naar het ziekenhuis. Ze schrokken zich rot. Hij had geen dag later moeten komen, dan hadden ze de voetjes moeten amputeren. Een hele operatie. De artsen gaven hem een compliment: dat zijn been er nog aan zat was voor vijfentwintig procent te danken aan zijn optimisme. Kan ik zeggen dat ik nogal trots ben op mijn eigenaar?”

Deze publicatie komt voort uit de tentoonstelling Schoenverhalen in Galerie 158. Projectleider en samenstelling tentoonstelling: Margi Geerlinks. Interviews en teksten: Abdelkader Benali.