Op de bres voor DWS

Als er iemand een koninklijke onderscheiding, de lof van het stadsbestuur verdient of kandidaat is voor een oeuvreprijs is het Marcel de Kort, de inmiddels voormalig voorzitter van handbalclub DWS.

Een erestatus kreeg hij op de laatste ledenvergadering, die hij voorzat wel en werd benoemd tot ere-lid. De rustige tijd, die aanbreekt, nadat hij zich twintig jaar heeft ingezet voor het welzijn van de club, wordt hem gegund. Want zeker tijdens en na de bouw van het nieuwe clubhuis heeft hij afgezien. Sterker nog: hij heeft zelfs nogal eens een nachtje wakker gelegen. Niet over het sportieve reilen en zeilen. En zeker niet over de prestaties van de mannen, die zich met spectaculair handbal een weg baanden naar de eredivisie, het op één na hoogste niveau. Voor iedereen onzichtbaar vocht De Kort voor het financiële welzijn van zijn vereniging, die door de kosten van het nieuwe pand, dat de oude bouwval moest vervangen, in de rode cijfers dreigde te verzeilen. Om die reden meldde hij zich nogal eens op het stadskantoor bij één van de wethouders om hem of haar te wijzen op gemaakte, maar volgens hem niet nagekomen, afspraken. 

Die zorg deelde hij niet met alleman. Hooguit uitte hij zich opgelucht tegenover intimi als er een meevaller was. Dan gleed zicht- en hoorbaar een stukje financiële ballast van zijn schouders. 

Niet voor niets loofde zijn voorganger Huib Zandwijk hem met een “Die onderscheiding heb je dik verdiend”. Zelf blijft hij bescheiden. “Het is een eer geweest om deze club te leiden. Ondanks alle financiële zorgen.” Het geeft hem een trots gevoel nu ere-lid te zijn. “Die onderscheiding is eerder nog niet zoveel verleend.”

Het bestuur deelde ook een lintje uit aan Marjolein Luyten. De gedreven (oud-)trainer van de mannen werd, net als Johan den Hartog, lid van verdienste.