‘Magische’ dolfijntherapie in Curaçao helpt tweeling Tess en Bo nog dagelijks

De reis naar Curaçao was het resultaat van een periode waarin familie, vrienden, bekenden én veel onbekenden zich inzetten voor Tess en Bo. In Uitgeest leefde de actie sterk. Jumbo organiseerde een legeflessenactie, die 1.316 euro opleverde. Ook het ICGT-toernooi droeg bij en bij de plaatselijke slager stond een collectebak die tot de rand gevuld was met kleingeld. ‘‘Het was echt hartverwarmend om te zien hoe iedereen zich voor de meiden inzette”, vertelt Daisy. ‘‘We werden bijna iedere dag aangesproken. Dat heeft ons enorm geraakt.”

Magisch eerste contact

Na een vlucht van tien uur voelde aankomst op Curaçao voor het gezin bijna onwerkelijk. Het hotel lag direct naast het Curaçao Dolphin Therapy & Research Center, waar de therapie plaatsvond. ‘‘Op weg naar het hotel begonnen we ons echt te realiseren: nu gaat het avontuur beginnen.” Het eerste contact met de dolfijnen Nubia en Chabelita, die toevallig zusjes zijn, werd een moment om nooit te vergeten. ‘‘Het was magisch. De meiden waren totaal niet bang. Ze staken meteen hun handen uit om de dolfijnen te aaien.” Tess en Bo genoten zichtbaar van de therapie. Zwemmen vonden ze sowieso al geweldig, maar zwemmen met dolfijnen maakte diepe indruk. Dat is thuis nog altijd te merken. Zodra Tess een KLM-vliegtuig ziet, vraagt ze of ze weer naar ‘de dolfijntjes’ gaan. En Bo bladert dagelijks door haar fotoboek van Curaçao. ‘‘Het boekje met de foto waarop ze een kus van de dolfijn krijgt, legt ze standaard bovenop.”

Opvallende stappen

Vooral op het gebied van communicatie en zelfstandigheid ziet Daisy veranderingen. Tess draagt haar cochleaire implantaten inmiddels veel vaker. Ook leerde ze tijdens de therapie meerdere woorden achter elkaar uit te spreken. ‘‘Dat gaat inmiddels al aardig.” Daarnaast is Tess zindelijk geworden, een enorme stap waar haar ouders ontzettend trots op zijn. Ze heeft bovendien meer zelfvertrouwen gekregen. ‘‘Ze wil dingen nu graag zelf proberen. Haar broodje smeren bijvoorbeeld, of zelf proberen te douchen.” Ook emotioneel lijkt Tess grote stappen te hebben gezet. Voor de therapie kon ze erg boos worden als iets niet ging zoals zij wilde. ‘‘Dat is echt heel erg veranderd. Ze is veel vrolijker en als iets niet gaat zoals zij wil, is ze veel makkelijker om te buigen.” Bij Bo kwam de verandering vooral op het gebied van geluid en contact. Al op de tweede dag van de therapie begon ze klanken te maken die haar ouders nog nooit eerder hadden gehoord. ‘‘Hoe meer klanken ze maakt, hoe groter de kans dat ze straks misschien kan leren praten. Dat is supermooi om te horen.” Ook communiceert Bo steeds meer. Ze wijst aan wat ze wil, pakt zelf dingen en begint aan te geven wanneer ze verschoond moet worden. Met haar spraakcomputer leert ze steeds beter duidelijk te maken wat ze nodig heeft.

Van terughoudend naar open

De therapie bracht ook bij beide meiden een andere kant naar voren. Daisy had vooraf verwacht dat Tess het lastig zou vinden om zonder haar ouders met onbekende therapeuten mee te gaan. ‘‘Maar dat ging verrassend goed. Ze had er iedere dag weer superveel zin in.” Bij Bo verliep het begin moeilijker. Ze moest wennen aan de onbekende therapeuten en was aanvankelijk erg verdrietig wanneer ze werd overgedragen. Eenmaal bij de dolfijnen veranderde dat. „Dan werd ze rustig en ontspannen.” Volgens Daisy lijkt die ervaring ook thuis door te werken. Bo kijkt bij onbekende mensen normaal gesproken eerst de kat uit de boom. ‘‘Maar door de therapie lijkt ze daarin echt veranderd te zijn. Als iemand nu contact met haar wil maken, staat ze daar veel meer voor open.”

‘We zaten nog midden in het rouwproces’

De reis naar Curaçao kreeg voor het gezin een extra emotionele lading. Daisy’s vader, de opa van Tess en Bo, overleed onverwacht twee maanden voor vertrek. ‘‘We zaten nog midden in het rouwproces.” Haar vader had juist altijd benadrukt dat het avontuur voor ‘‘zijn meiden” door moest gaan.

Reis met een emotionele lading: ‘Vloeiden heel wat tranen’

Toen Daisy, haar man en haar moeder tijdens het eerste contactmoment van de meiden met de dolfijnen toekeken, kwamen de emoties los. ‘‘We hadden hier zo naartoe geleefd en zo’n zware tijd achter de rug. Dan was het dubbel zo mooi om te zien hoe goed ze meteen op de dolfijnen reageerden. Er vloeiden heel wat tranen tijdens de dolfijntherapie. Mijn vader wilde graag dat we dit avontuur door lieten gaan voor zijn meiden. We zijn zo blij dat we dat hebben gedaan.”

Verder oefenen, thuis én op school

De lessen uit Curaçao zijn niet achtergebleven op het eiland. Thuis wordt met Tess bijvoorbeeld nog steeds gewerkt met een emotiethermometer. Rood staat voor heel boos, oranje voor een beetje boos en groen voor blij. ‘‘We hebben geleerd om haar zelf aan te laten geven wat ze voelt en haar vervolgens te helpen om weer terug naar groen te komen.”

Oefenen met keuzes maken

Met Bo wordt veel geoefend met keuzes maken. Ze kan bijvoorbeeld kiezen tussen twee dingen door een pictogram aan te wijzen. Ook op school wordt voortgeborduurd op wat de meiden in Curaçao hebben geleerd. De juffen en therapeuten kregen een verslag van het therapiecentrum. Bo krijgt daarnaast logopedie in het zwembad. Daar heeft ze meer aandacht om te leren. Haar logopediste werkte vier jaar bij het dolfijntherapiecentrum op Curaçao en kan daardoor oefeningen uit de therapie in het zwembad op school voortzetten.

De wereld steeds een stukje groter

De grootste wens van Daisy voor de toekomst is duidelijk. ‘‘Voor Bo hopen we natuurlijk dat ze gaat kunnen praten. Voor Tess hopen we dat het praten steeds vloeiender gaat en dat ze zich goed kan redden op het gebied van communicatie.’’

Nieuwe reis niet uitgesloten

De wereld van de meiden is nog altijd klein. Gevaar herkennen blijft moeilijk, omdat ze slechts een beperkt aantal klanken horen en die niet altijd aan hun betekenis kunnen koppelen. Toch ziet moeder Daisy vooral de vooruitgang bij haar dochters. En misschien komt er opnieuw een reis naar Curaçao, voor nog meer dolfijntherapie. ‘‘We hopen over een jaar of twee nog een keer te gaan. We hoorden daar gezinnen die voor de tweede, derde of zelfs vierde keer kwamen en iedere keer resultaat zagen.” Daisy glimlacht: ‘‘Met dat in ons achterhoofd weten we dat dit waarschijnlijk niet de eerste én laatste keer was.”