‘Nog drie wachtenden’

Vandaar dat ik de stapel oud papier heb doorgebladerd en jawel hoor: het AD kopte op 16 maart met ‘Vlaardingse toren wordt na 280 jaar beklimbaar”. Daar klopte dus helemaal niets van, want die klim heb ik zelf (toen ik nog een jochie was) al eens gemaakt. En dat was echt niet bijna drie eeuwen geleden.

De gemeente-pagina in deze krant vertelde later het ware verhaal. Nu kan ik die klim in ieder geval nog een keer meemaken. Als sportieve BV-er wacht ik op de eervolle uitnodiging van de gemeente om de pittige klim, zoals het in de plaatselijke pers genoemd werd, nog een keer te maken. Pittige klim? Dan wordt het toch tijd, dat de auteur van dat ‘pittig’ zich terstond naar Delft begeeft om het gevaarte van de Nieuwe Kerk te beklimmen. Daar kan de trots van Vlaardingen tweemaal uit: 108,75 meter tegen iets van 51. Dat het een hele klus is om die meer dan honderd (Delftse) meter omhoog te klimmen kan ik u uit eigen ervaring verzekeren. Pittiger kan niet. Wel startte mijn leeftijd toen nog met een 1. Dan is een treetje meer of minder geen probleem.

Nu even wat anders. En daarvoor blijf ik op de Markt. Omdat mijn leeftijd ver boven de 10+ is uitgestegen moet ik iedere vijf jaar mijn rijbewijs vernieuwen. Dat is een fluitje van een cent, maar werd door bureaucratie een wedloop met hindernissen. Niet door het CBR. Noch door de keuringsarts.

Nadat die instanties het wisselstokje zonder haperen van elkaar hadden  overgenomen, was de laatste wissel er echter eentje, die tot grote ergernis leidde. Niet het nemen van een anno-nu pasfoto. De mevrouw van Fransenstraat 5 kent haar vak. “Zal ik de foto meteen naar het RDW zenden.” Eigenwijs als ik ben zei ik, dat ik de stukken zelf wel naar het stadhuis zou brengen. Daarvoor moet je dan via internet een afspraak maken. In de week erna was er geen ruimte en in de daarop volgende ook niet. Dan maar even bellen. Met tien minuten lang dezelfde info, dat ”iedereen in gesprek was en ik nog drie wachtenden voor me had”. En vervolgens een telefonist, die nietszeggende uitvluchten zocht.

Ik ben maar terug gefietst naar de Fransenstraat, waar die mevrouw me zonder wachttijd hielp en zorgde, dat het RDW aan het werk kon. Een paar dagen later lag het pasje op het stadhuis. Weer lukte het niet een afspraak te maken. Dan maar onaangemeld naar het stadhuis. Wat een opluchting was dat. “Hier is uw volgnummer”. Binnen vijf minuten stond ik weer buiten. Mét mijn rijbewijs.