Column: Meer dan een dak boven je hoofd

Wie een rondje door Vlaardingen fietst, ziet het meteen: de stad staat in de steigers. Op allerlei plekken verrijzen nieuwe woningen en complete wijken krijgen een nieuw gezicht. Dat is goed nieuws, want de woningnood is groot en er moet gebouwd worden. Toch bekruipt mij als liefhebber van architectuur en stedenbouw regelmatig een andere vraag. Bouwen we nu vooral voor vandaag, of maken we keuzes waar ook over vijftig jaar nog met trots naar wordt gekeken?

Tijdens mijn studie maakte ik kennis met de Italiaanse kunsthistoricus en architect Giorgio Vasari. Hij beschreef de ontwikkeling van de kunst als een cyclus van groei, bloei en verval. Niet alleen kunst, maar ook steden lijken zich volgens dat patroon te ontwikkelen. Wijken worden gebouwd, groeien uit tot geliefde woongebieden, raken verouderd en maken uiteindelijk weer plaats voor iets nieuws. Zo is een stad altijd in ontwikkeling.

Juist daarom is de vraag hoe we bouwen zo belangrijk. In het nieuwe coalitieakkoord staat woningbouw hoog op de agenda. Natuurlijk zijn veel Vlaardingers al tevreden zolang we met onze vingers van de geliefde Broekpolder afblijven, maar de discussie gaat over meer dan alleen de locatie van nieuwe woningen. Bij grote bouwprojecten kunnen praktische overwegingen botsen met de geschiedenis en de identiteit van een plek. Hoe zorgen we ervoor dat vernieuwing niet ten koste gaat van het karakter van onze stad?

Extra woningen zijn hard nodig. Tegelijkertijd hoop ik dat snelheid niet de belangrijkste maatstaf wordt. Wijken bestaan immers niet alleen uit stenen, maar ook uit verhalen, herinneringen en plekken waar mensen zich thuis voelen. Park Vijfsluizen vind ik, ondanks de parkeerproblematiek, een mooi voorbeeld van hoe historische elementen een belangrijke plek hebben gekregen in een nieuwbouwwijk. Juist die combinatie van oud en nieuw geeft een wijk karakter. Misschien zit de kracht juist in het combineren van vooruitgang en behoud. De mooiste steden weten die twee met elkaar te verenigen.

Misschien kunnen we de cyclus van Vasari nooit helemaal doorbreken. Maar we kunnen er wel voor zorgen dat de gebouwen die we vandaag neerzetten niet alleen een antwoord zijn op de woningnood van nu, maar ook een verrijking vormen voor de generaties die na ons komen. Dat lijkt mij pas echt toekomstbestendig bouwen.