Column Alexander Noordijk: Mijn moeder, Jezus en 45 dozen naaldhakken
REGIO - Bij mijn moeder op zolder staan ongeveer vijfenveertig dozen met schoenen. En niet zomaar schoenen. Naaldhakken. Zo’n acht centimeter hoog, keurig opgeborgen in dozen, alsof ieder paar morgen zomaar weer nodig kan zijn. Ik heb weleens voorzichtig gevraagd: ‘Mam… moeten die eigenlijk allemaal blijven?’
Dat bleek een gevaarlijke vraag. Want natuurlijk gaat het allang niet meer alleen om schoenen. Aan spullen kleven herinneringen. Een feest. Een bijzondere avond. Iemand die er niet meer is. Een tijd waarin je leven er anders uitzag. En laten we eerlijk zijn: mijn moeder is niet de enige. We bewaren wat af. Op zolder, in de schuur, achter in een kast. Dingen die we al jaren niet hebben aangeraakt, maar waarvan we toch denken: je weet maar nooit. Totdat er een rommelmarkt aankomt. Dan gebeurt er iets wonderlijks. We pakken zo’n voorwerp op en vragen ineens: heb ik dit werkelijk nog nodig? Terwijl ik aan die vijfenveertig dozen dacht, moest ik aan Jezus denken. Hij zei ooit: ‘Verzamel geen schatten op aarde.’ Oeps?! Daar sta je dan, tussen 45 dozen naaldhakken.
Waar zit jouw schat?
Maar volgens mij wil Jezus ons niet met een vuilniszak naar zolder sturen. Hij stelt een veel interessantere vraag: Waar zit jouw schat? Wat is in een mensenleven werkelijk kostbaar? Misschien ontdekken we dat juist tussen tweedehands boeken, oude vazen en serviesgoed. Een vaas waar jij jarenlang omheen hebt gestoft, wordt door iemand anders stralend meegenomen. Een boek dat bij jou dicht bleef, wordt ergens anders weer opengeslagen. Wat voor jou overbodig werd, kan voor een ander ineens een vondst zijn.
Wat werkelijk telt
Misschien geldt dat niet alleen voor spullen. Want wat zou er gebeuren als we wat royaler werden met wat werkelijk kostbaar is?
Met onze tijd.
Onze aandacht.
Een luisterend oor.
Een beetje vriendelijkheid.
Liefde.
Je hoeft trouwens helemaal niet gelovig te zijn om daar iets in te herkennen. Jezus was opvallend vaak buiten te vinden. Op straat. Aan tafel. Tussen mensen die anderen liever voorbijliepen. Niet achter een gesloten deur, maar midden in het gewone leven. Misschien is dat wel de plek waar het nog altijd gebeurt.
In een onverwacht gesprek.
In iemand die even naast je komt zitten.
In een lach tussen twee onbekenden.
In het simpele besef: ik zie jou.
Noem het liefde. Menselijkheid. Of misschien zelfs iets van God.
En die vijfenveertig dozen naaldhakken? Die staan voorlopig nog gewoon bij mijn moeder op zolder.
Hoewel…
Op de rommelmarkt die op zaterdag 5 september voor de Opstandingskerk wordt georganiseerd zouden acht centimeter hoge naaldhakken natuurlijk best eens goed kunnen lopen.
ds. Alexander Noordijk
Meer nieuws uit Waterland?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie