Column Alphons de Wit: schouder aan schouder

Twee dagen later, als de Frankrijkgangers huiswaarts keren barst het Varend Corso los, het visitekaartje van onze mooie streek. Reken erop dat figuranten, schippers, arrangeurs, kernen, kortom alle 500 betrokkenen bij het bloemrijke varende spektakel willen laten zien wat Westland in huis heeft. Niet alleen de schitterende bloemen, planten en groenten, ook de manier waarop al dat moois geproduceerd wordt dwingt bewondering af. Het Varend Corso draagt voor een fiks deel bij aan die kenmerkende Westlandse samenleving. Er zit veel cement tussen de Westlanders. We zijn sterk in het met elkaar presteren. De vriendengroepen, vaak al ontstaan op de basisschool, zorgen ervoor dat tot in lengte van jaren mensen bij elkaar betrokken zijn. Ze steunen elkaar bij lief, maar zeker ook bij leed. Op die streek en die sfeer moeten we zuinig zijn. Van verschillende kanten ligt Westland onder vuur. Her en der worden stukjes afgeknabbeld van het areaal aan tuinbouwgrond. Oprukkende steden als Den Haag, Rotterdam en Delft kijken met begerige ogen naar het grondgebied van Westland. Doemdenkers voorzien in hun glazen bol dat de tuinbouw op termijn helemaal uit Westland verdwijnt. Als we willen voorkomen dat de tuinbouw het aflegt tegen het oprukkende grootstedelijke geweld moeten we ons wapenen. We moeten voorkomen dat, zoals in Twente de hier en daar verspreid liggende kastelen en landgoederen herinneren aan de eens bloeiende textielindustrie, de kapitale tuinderswoningen over pakweg vijfentwintig jaar nog de enige herinnering vormen aan het bloeiende Westland. Zoals de fietsers van de Westlandse Ride drie weken geleden schouder aan schouder stonden voor het Reinier de Graaf Ziekenhuis moet het hele Westland schouder aan schouder gaan staan voor het behoud van de tuinbouw en de streek.

Alphons de Wit