Op de pijp met... Cynthia Veenman

Tekst: Esdor van Elten / Foto’s: Ton van Zeijl

‘Trouwen in het wit’ is nooit haar eigen droom geweest, maar Cynthia Veenman (38) hielp in haar winkel Let’s Shine al honderden vrouwen aan dé jurk voor de ‘mooiste dag van hun leven’. “Het gaat om de balans.” Cynthia is al 22 jaar samen met Maurits Veenman. Samen hebben ze een tweeling van 11 en ze wonen in Naaldwijk.

Van wie ben jij er één? 

Ik ben een Veenman uit ‘s-Gravenzande. De middelste van drie meisjes uit een tuindersgezin. Mijn vader, Erik Veenman, was bloementuinder en een bekende voetballer bij Westlandia. De tuin trok me niet, maar ik heb er toch wel aardig wat uren doorgebracht. Als klein kind krijg je een kwartje om niet in de weg te lopen, maar toen ik eenmaal de leeftijd had werd ik met mijn haren de tuin ingetrokken.

Wat wilde je dan wel? 

Kapster en schoonheidsspecialist worden. Na de Johannesschool in Naaldwijk en de Dalton mavo ging ik uiterlijke verzorging doen op het Zadkine in Rotterdam, en daarna nog een jaar naar de Nederlandse Visagistenschool in Rotterdam

Wat is het verschil?

Uiterlijke verzorging gaat echt over verzorgingsproducten, terwijl visagie zich richt op make-up. Daar zit echt verschil in. Make-up is eigenlijk ook niet goed voor je huid. Daarom moet je het er ook afhalen ‘s avonds. Het is een vak apart waar door de jaren heen veel in veranderd is. Vroeger had je twee mascara’s; zwart en bruin. Tegenwoordig heb je talloze soorten, voor volume, lengte… Er zijn niet alleen meer producten, ze zijn ook duurzamer geworden. Maar aan het eind van mijn studie trok ik de conclusie: ‘dit is niks voor mij’. En dus ging ik maar bij de dump in Naaldwijk werken.

Da’s wel iets heel anders… 

Maar het paste zeker goed bij mij. Ik ben wel bekend met het buitenleven. Toen ik vijf was dropten mijn ouders me bij de scouting, en ze hebben me nooit meer opgehaald. Vanaf mijn vijftiende tot een paar jaar geleden was ik leiding. Scouting is super sociaal, je kunt er enorm veel creativiteit in kwijt. Je leert er levenswijsheid en doet er vriendschappen op voor het leven. Nog steeds gaan we ieder jaar een lang weekend weg met de vrienden van toen. En ook niet onbelangrijk: ik leerde er Maurits kennen. Nadat we een heel jaar samen met een groep waren opgetrokken viel het kwartje: ‘hij is best leuk’. Op het Moordweekend dat we toen organiseerden hebben we voor het eerst gekust.

En toen een droomhuwelijksdag?

Welnee. Dat is helemaal niks voor mij. Maurits en ik zijn in spijkerbroek getrouwd, of beter gezegd; we zijn een geregistreerd partnerschap aangegaan. Zakelijk, en gratis.

Hoe ben je dan toch in die branche beland?

Op een gegeven moment vroeg een vriendin me of ik haar make-up wilde doen bij haar huwelijk. Dat vond ik leuk en daar kwam Cynthia Veenman Visagie en Haarstyling uit voort. Na de dump hielp ik de Outdoor Store in Naaldwijk opzetten, maar na tweeënhalf jaar werd mijn contract niet verlengd. Dat was een klap voor me. Thuis zittend, herstellend van een postnatale depressie, ontdekte ik dat bruidsmake-up en bruidskapsel maken toch een passie was. Zo is het begonnen.

Hoe is het om een postnatale depressie te hebben? 

Dat is iets dat ik mijn ergste vijand nog niet toewens. Ik had en heftige zwangerschap met de tweeling. Die werden te vroeg geboren en moesten nog maanden in het ziekenhuis blijven. Dus je huis is stil en je gaat ‘op bezoek’ bij je kinderen. Het is echt iets verschrikkelijks. In plaats van de spreekwoordelijke roze wolk, zie je alleen maar grijze.

Dat is heftig om te zeggen… 

Ja. Maar zo voelt een postnatale depressie dus. Niet iedereen begrijpt dat. Je leert bij de ‘drie B’s’; baby’s, bruiloften en begrafenissen, echt wie je vrienden zijn en wie niet. Ik heb er meer dan vier jaar over gedaan om te herstellen. Toen ze al vijf waren kwam de ‘klik’. De kinderen waren aan het golfje springen op het strand en voor het eerst had ik het gevoel ‘wat leuk dit’. En toen kwam het besef; ‘dit bedoelen ze dus’.

Want er is zoiets als de plicht tot geluk… 

Ja. Moederschap wordt geïdealiseerd. Dat geldt ook voor bruiloften trouwens. Sommige bruiden komen hier met een compleet uitgewerkt idee van hun bruiloft, dat ze soms al van jongs af aan met zich meedragen. Daar is niks mis mee. Maar toch begin ik altijd met de raad om alles los te laten. Probeer eerst dingen uit en beslis dan. En tegelijkertijd komen hier veel emoties los. Er wordt enorm gelachen in de winkel, maar ook gehuild: omdat iemand die je lief is er niet (meer) bij kan zijn bijvoorbeeld. Maar dat is juist wat ik wil: mijn winkel is een huiskamer waar je aandacht krijgt en waar je mag zijn wie je bent.

Want het is je mooiste dag… 

Je trouwdag, dat is toch een soort van sprookje. Eén dag de prinses zijn. Ik zie hier regelmatig kleine meisjes voor de winkel staan, helemaal in verrukking. Ik organiseer ook passessie voor de lol. Dat is heel leuk, maar ook daar komen soms oude emoties los, van mensen die vroeger nooit een jurk hebben mogen dragen, om verschillende redenen. Dan is zo’n passessie iets helends.

Je bent ook bruidsjurken gaan verkopen… 

Ik had daar eerder ook al iets mee en heb ook een cursus coupeuse gedaan. Maar de naaimachine en ik… geen goede combinatie. Ik heb nog even in een bruidsmodezaak in Rotterdam gewerkt. Maar daar was de regel dat een bruid in twee uur geslaagd moest zijn. Zo werk ik niet. Toen de enige bruidsmodezaak in het Westland sloot droeg ik overal uit dat er wel weer eentje moest komen, maar niemand had interesse. Ineens kreeg ik een berichtje van Maurits: we moeten praten.’ Ik stierf duizend doden, maar hij wilde juist dat ik zelf ging onderzoeken of ik het kon. Het bleek haalbaar. We gingen naar een bruidsbeurs om ‘te oriënteren’ en kwamen terug met een collectie. Toen had ik nog niet eens een pand. Dat vond ik later hier in de Molenstraat.

Hoe verkoop je een bruidsjurk? 

Als een vrouw hier binnenloopt heb ik haar na een minuut al in gedachten aangekleed en opgemaakt. Maar eerst luister ik naar haar wensen. Die van haar, niet die van de omgeving of de begeleiders. Ik ben altijd ‘team bruid’. Zoals ik net zei; vaak hebben vrouwen al een idee, maar raad ik aan om toch meerdere dingen te proberen. Anderzijds weten vrouwen maar al te goed wat ze ‘mankeren’; er is veel onzekerheid. Te dik, flubberarmen… Vaak spiegelen ze zich aan de perfecte modellen in tijdschriften en op social media. Maar veel van die foto’s zijn fake. De foto’s die ik op social media zet zijn zonder filter. Ik hou van echtheid. En ik complimenteer veel: ‘je hebt prachtige tieten in deze jurk’. En ik waarschuw mensen die begeleiden: een jurk heeft geen gevoel, de bruid wel. Dus wees lief.

Wat geeft de doorslag bij de keuze? 

Een bruid wéét wanneer het de goede jurk is. Dat is lastig uit te leggen. Maar je ziet het aan ze; aan de schittering in de ogen. Aan de houding. Het gevoel van ‘deze trek ik nooit meer uit’. Daarna gaan we de rest bespreken, want naast de jurk doe ik ook al het andere nodige: lingerie, bruidsmake-up en bruidskapsel. Bruiden kunnen me ook de hele dag als assistent inhuren. Daar heb ik een eigen visie over; het gaat om balans. Je viert geen carnaval, je bent geen kerstboom. Het gaat om de balans. Op je trouwdag mag je ook jezelf zijn, maar dan nét iets mooier.

Maar dus geen wit voor jou… 

Oh, ik doe bij wijze van spreken mijn administratie in zo’n jurk. Draag er vaak genoeg één. Maar waarom zou het altijd wit moeten zijn? In oktober komt mijn zwarte collectie binnen. Gewaagd, maar spannend, en dat past enorm goed bij mij!

Wil jij ook Op de Pijp of ken je iemand met een mooi verhaal? Mail dan naar redactie.hhw@uitgeverijwestmedia.nl.