Op de pijp met... Frits Krieg

Tekst: Esdor van Elten / Foto’s: Ton van Zeijl

Waar kom je vandaan?

“Ik heb de eerste 19 jaar van mijn leven in Den Haag doorgebracht. Als zoon van Rotterdammers. Mijn vader werd door zijn werkgever, R.S. Stokvis en Zn. naar Den Haag overgeplaatst. Stokvis is een bekend bedrijf. Het was een handelsonderneming met onder andere bromfietsmerken als Puch en Solex. Eind jaren ‘60 verhuisden we terug naar Rotterdam. Dat vond ik waardeloos. Je was in één klap je vrienden kwijt en je zat in een buurt waar je verder niemand kende. Ik was op mijn negentiende net van de mulo af gekomen. De Morgenstond mulo, een fantastische school. Ik was een luie leerling, maar ik heb er een fantastische tijd gehad.”

Ik was een luie leerling, maar ik heb er een fantastische tijd gehad

“Maar toen mijn zus van drie jaar jonger bij me in de klas kwam realiseerde ik me wel dat ik er werk van moest maken, dus toen heb ik ‘m snel afgemaakt. Ik moest nog in militaire dienst en in de paar maanden daarvoor werkte ik als telexist op een scheepvaartkantoor. Daar ontmoette ik ook Julia. Zij werkte bij een ander bedrijf, maar in hetzelfde pand. Mijn diensttijd bracht ik voor een groot deel door in De Lier, Schefferkamp. Het meeste wat je daar deed was slapen en eten. Eerst wilden ze me bij de Marechaussee stoppen maar dat vond ik niks. Dus het werd de dienst Verbindingen, ook weer als telexist, in een bunker in Abtswoude in volcontinudienst. Na mijn diensttijd solliciteerde ik bij de Spaarbank Rotterdam en werd snel aangenomen.”

Zonder vooropleiding? 

“Die had je in die tijd nog niet. Maar met gezond verstand kom je een end. Het betaalde goed en omdat we inmiddels al verloofd waren kon ik dat best gebruiken. Ik heb in de daaropvolgende jaren alle Rotterdamse filialen wel gezien. Toen wilde ik wel iets anders en zo kwam ik bij de bank in Naaldwijk terecht; twee oude trapgeveltjes op het Wilhelminaplein. Heel anders dan Rotterdam.”

Naaldwijk was heel anders dan Rotterdam

“Als een klant binnenkwam klopte die eerst z’n klompen uit en kwam dan op z’n sokken binnenlopen. En waar in Rotterdam alles gisteren gedaan moest zijn, zei zo’n Westlander; ‘ik kom over twee weekjes wel eens kijken’. Maar dan moest je het ook wel voor elkaar hebben. Inmiddels woonden we in Maassluis en ik pendelde heen en weer, tot we een huis in Naaldwijk konden krijgen. Een huis met tuin. Sindsdien is het alleen maar gezellig geweest. We wonen op een fantastisch stukje.”

Kon je aarden hier? 

Julia: “Ja hoor, geen enkel probleem.”

Frits: “Door de jaren heen ondergingen we met de bank de nodige fusies en naamsveranderingen; VSB werd Fortis, werd ABN-AMRO. Ik ben kantoordirecteur geweest in Naaldwijk en Hoek van Holland en stapte daarna over naar ‘s-Gravenzande en tenslotte Monster. Daar was ik de laatste die het licht uitdeed. Vanuit de bank kreeg ik een voorstel om te stoppen en dat heb ik aangepakt. En zo was ik op mijn 53e ineens vrij man. Ik heb van al mijn klanten persoonlijk afscheid genomen en dat werd gewaardeerd. Een mooie afsluiting en toen ik die avond thuis op de bank plofte kwam er en control-alt-delete en heb ik nooit meer aan mijn werk gedacht.”

Wat ging je met al die tijd doen? 

“Ik heb er nog over gedacht een andere baan te zoeken, maar ik zocht een sociaal bedrijf en die bestaan eigenlijk niet meer. Ik heb ook mijn eigen bank door de jaren heen zien veranderen. Van een spaarbank waar mensen grenzeloos vertrouwen in hadden, tot een bank waarbij je meer aan het werk bent voor het bedrijf zelf dan voor je klanten.”

Ik zocht een sociaal bedrijf en die bestaan eigenlijk niet meer

“Het is de tand des tijds en daar doe je niks aan. Maar plezierig is het niet. Dus toen ik eenmaal besloten had niet meer te gaan werken dacht ik ‘dan ga ik maar een muziekinstrument leren bespelen’. Dat vond ik echt een gemis uit mijn jeugd. Ik had wel eens wat op een gitaar geharkt. Maar het bleef bij harken.”

Dus dat heb je weer opgepakt? 

“Nee. Ik heb voor mondharmonica gekozen. Ik kreeg les in de Cultuurschuur, met achttien anderen in de leeftijd van 16 tot 82 (!) jaar. Ik bleek er wel feeling voor te hebben. Vervolgens belandde ik bij toeval in een band: de Hellhounds. We hadden toch zo’n 25 optredens per jaar. Maar na vijf jaar was de koek wel op en ben ik ermee gestopt.”

Wat speelden jullie? 

“Vooral blues. Dat was een muziekstijl die ook echt bij mij paste. Ik maakte er kennis mee door de fantastische muziek van Cuby & The Blizzards, met gitarist Eelco Gelling. Maar mijn absolute favoriet is Peter Green van Fleetwood Mac. Hij heeft echt de mooiste sound die je uit je gitaar kan halen. Ik heb Fleetwood Mac in ‘69 zien optreden in het Congresgebouw en ik heb nooit een beter concert gezien.”

Terwijl je er aardig wat gezien hebt… 

“Ik heb jarenlang een bluesprogramma op de WOS gehad: WOS Blues. Elke woensdagavond op primetime. Eens per maand hadden we een live band in de studio. Toen dat afgelopen was, doodzonde vond ik dat, ben ik op uitnodiging van mensen uit de blueswereld gastoptredens gaan doen bij radiostations in het hele land. Ik heb ook de programmering gedaan in het Boerderijcafé in Zoetermeer en festivals als Wokkel Blues gepresenteerd. Dus ik ken inderdaad veel mensen uit de blueswereld en zij kennen mij.”

Je was ook betrokken bij Blues aan Zee… 

“Zeven jaar lang. Onder andere als penningmeester.”

En zij gaven jou onlangs een bijzonder cadeau… 

“In maart dit jaar werd ik gediagnosticeerd met ALS. Toen dat eenmaal was ingedaald vroeg ik rond of er nog een concert in de buurt was wat ik leuk vond, omdat ik nog één keer een bluesconcert wilde meemaken. In reactie daarop hebben vrienden er één georganiseerd. Een benefietconcert waarbij de opbrengst voor Stichting ALS is. Dat vond ik mooi, al heb ik daar zelf natuurlijk niets meer aan. Maar misschien voorkomt het dat anderen in dezelfde situatie komen. Er is bijna 7000 euro opgehaald.”

Hoe kwam je erachter dat je ALS had? 

“In 2019 kreeg ik prostaatkanker. Daar is alle ellende mee begonnen. Nadat ik daarvoor behandeld was bleef ik kortademig. Zozeer dat ik zelfs kort in coma raakte en op de IC belandde. Er volgden onderzoeken en daarna nog een onderzoek ter bevestiging; ALS. Ik had het niet vermoed, maar bij de diagnose vielen wel een paar puzzelstukjes op hun plaats.”

Dat lijkt me wel moeilijk om zoiets te accepteren… 

“Ja. Er is een eindstreep gezet en ik verlies natuurlijk met de tijd meer aan bewegingsvrijheid en mogelijkheden. Maar ik heb me er al snel bij neergelegd. Ook als zelfbescherming, want er is niets aan te doen. Ik vind het jammer dat ik mijn hobby’s, zoals modelbouwen en sportvissen, niet meer kan uitoefenen. Maar ik zit ook niet in de put. Mijn bucketlist is leeg.”

Mijn bucketlist is leeg

“En ik heb een fantastisch leven gehad waar ik met voldoening op terugkijk. Ik probeer nu nog zoveel mogelijk van mijn dagen te maken, met familie en vrienden. Ik hou van de blues, maar ik heb ‘m niet. En ik bereid me voor. Geef dingen weg die ik niet meer kan gebruiken. Vanaf de eerste week ben ik al zaken gaan regelen voor de uitvaart. Want ik wil de regie zelf in handen houden.”

Julia: “En we lachen ook veel af hoor.”

Frits: “Desnoods met galgenhumor. Maar ik ben altijd een optimistisch mens geweest en dat wil ik blijven. Ik hoop dat men mij later herinnert als een gezellige man met een sociaal bewogen leven, die goed met mensen overweg kon.”

Wil jij ook Op de Pijp of ken je iemand met een mooi verhaal? Mail dan naar redactie.hhw@uitgeverijwestmedia.nl.