Op de pijp met… Frans van Westenbrugge

Van wie ben jij er één?

Van Jan en Rika van Westenbrugge uit Wateringen. We waren met vier kinderen thuis. Mijn vader was beroepsmuzikant, onder andere als organist in de kerk, en deed er in de ochtenduren andere klussen bij. Mijn moeder heeft altijd in de kraamzorg gewerkt.

Was jij ook een beetje muzikaal?

Niet echt. Maar in mijn vaders voetsporen treden was nooit een optie. Ik was meer geïnteresseerd in techniek. Met mijn opa van moederskant knutselde ik veel. Doen, bouwen, prutsen en proberen. Na de Pieter van der Plasschool in Wateringen en de mavo werd het uiteindelijk de MTS, energietechniek. Gewoon, omdat ik het een interessante richting vond. Je maakt dan dingen met bijna niets. Mijn eerste baan was bij Van Rossum in Monster. Installatiebedrijf. Netwerk en telecom. Maar dat werd meer en meer IT. Na 7 jaar in loondienst ben ik uiteindelijk voor mezelf begonnen. Ik was inmiddels in aanraking gekomen met KNX en dat vond ik zo’n mooi systeem, daar wilde ik mee verder.

Wat is KNX?

Een wereldwijde techniek waarbij verschillende elementen in een gebouw te koppelen via één centrale kabel. Al die elementen, denk bijvoorbeeld aan verwarming, verlichting, rolluiken of deursloten, kun je onafhankelijk van elkaar programmeren. Het is de techniek die domotica, huis- en gebouwautomatisering, mogelijk maakt.

De ‘slimme’ gebouwen?

Zo kun je het noemen. KNX wordt behalve in bedrijfs- en utiliteitsgebouwen ook toegepast in wat ze de ‘luxe woningbouw’ noemen. Het mooie van dit systeem is dat het modulair is opgebouwd. Dus je kunt met één ding beginnen en het dan geleidelijk aan verder opbouwen. Het maakt het systeem ook veiliger: ieder onderdeel is een eigen ‘eiland’ als het ware. Er is geen centraal punt dat gehackt kan worden. Sterker nog, zo’n domoticasysteem kan helemaal los staan van het internet. Daarom wordt het bijvoorbeeld ook gebruikt door musea of andere gebouwen waar veiligheid hoog op de agenda staat. Dat staat het bij mij ook. Daarom ben ik gecertificeerd. Uiteindelijk werken wij vanuit een basis van vertrouwen. Het is ook een heel stabiel systeem, dat weinig onderhoud vraagt. Als het eenmaal draait, dan blijft het draaien. Ik heb systemen van 25 jaar oud onder beheer, die nog probleemloos functioneren.

En jij legt die aan?

In het begin legde ik de systemen zelf aan én programmeerde ze, maar dat werd teveel. Programmeren is een vak op zich. Bovendien concurreerde ik daardoor met sommige van mijn klanten. Dus na verloop van tijd heb ik me erop toegelegd alleen voor andere installateurs te gaan programmeren. Dat betekent niet dat ik zelf code schrijf. Het is meer configureren, aanpassen, binnen de bestaande software van fabrikanten. En dat vind ik juist goed: niet alles moet aan mij hangen. KNX is overigens iets anders dan Google Home of Apple Home, maar ik kan die deels wel integreren. Net zoals andere systemen, zoals beveiliging, camera’s, beperkte toegang… noem maar op.

En alles bedien je dus binnenshuis?

Vroeger was dat zo, en nog steeds is alles van binnenshuis te bedienen met touchscreens en dergelijke. Maar na de introductie van de smartphone en de tablet zijn er ook veel fabrikanten apps gaan ontwikkelen. Dat is echt de grote verandering van de laatste tien jaar. Daarnaast zijn er in de loop der jaren veel meer parameters en instellingen bijgekomen. Het is ongelooflijk hoeveel opties één enkel component kan hebben. Dat hangt ook weer samen met talloze meetmogelijkheden; temperatuur, luchtvochtigheid, noem maar op. Vooral in coronatijd heeft dat een grote vlucht genomen. In die periode lagen veel kantoren stil, dus zijn er veel vernieuwingen en upgrades doorgevoerd. En dat gaat in de toekomst zeker door. Met name op het gebied van energiemanagement verwacht ik echt nog grote stappen.

Verzuip je niet in al die opties?

Dat zou kunnen. Daarom is het ook belangrijk dat je nadenkt over wat je wílt, in plaats van alleen maar wat er allemaal mogelijk is. Het moet wel zinvol zijn. “Kan het systeem de oven voor me aanzetten voor ik thuis ben, zodat we meteen kunnen eten?”, vraagt iemand dan. Natuurlijk kan ik dat programmeren. Maar er moet wel iemand zijn die dan de pizza in de oven zet. Dáár is dan níet over nagedacht. Dat is dan ook een groot deel van mijn werk. Meedenken met mensen. Soms ook dat we vóór ze denken. Dat maakt het werk ook leuk. Er zit een stuk logica in waar ik van hou.

Is domotica vooral een luxeproduct?

Dat denken veel mensen wel. Het gééft ook luxe: met een druk op de knop regel je licht, klimaat, audio, zonwering… noem maar op. Maar het gaat ook verder dan luxe. Domotica kun je gebruiken om bijvoorbeeld je energiehuishouding beter te managen en dat is goed voor het klimaat. En het kan ouderen helpen langer zelfstandig te blijven doordat ze gordijnen of ramen makkelijk kunnen openen en sluiten of andere alledaagse dingen waar anders verzorgenden voor nodig zouden zijn. Denk ook aan veiligheid: woning afsluiten, kookplaatsturing… Domotica wordt in de zorg al veel gebruikt en dat wordt in de toekomst alleen maar meer, verwacht ik. Wij richten bijvoorbeeld extra beveiligde kamers in voor GGZ-instellingen. Momenteel komen er jaarlijks meerdere bij. Dat is best zorgelijk, als je erover nadenkt. Maar techniek kan dus de zorg wel helpen.

Inmiddels werk je allang niet meer alleen…

Nee. De eerste jaren deed ik het werk samen met mijn vrouw Cindy. Zij verzorgde alle ondersteuning. Maar voor Cindy werd het op een gegeven moment wat lastiger te organiseren. We hebben 4 kinderen en mijn werk slokt best wat tijd op, dus hebben we voor haar iemand anders gezocht. En daarna kwamen er ook programmeurs bij. Inmiddels zijn we met 11 mensen, waarvan 7 programmeurs. En nog steeds groeien we door.

Dus heb je soms ook tijd voor jezelf…

Ja, hoewel mijn werk toch mijn grootste hobby blijft. Wat is er mooier dan experimenteren en pionieren? Daarnaast is er natuurlijk mijn gezin. Ik zit in de buurtpreventie hier in Honselersdijk, dus ik rij geregeld een rondje op de fiets om te zien wat er gebeurt. En verder speel ik sinds niet al te lange tijd waterpolo bij Zwemvereniging Westland in De Lier. Fysiek lekker zwaar. Ik dacht dat ik redelijk kon zwemmen, maar waterpolo vraagt toch echt veel meer van je. Maar het mooie is dat het een echte teamsport is, en dat is ook wat ik ben: een teamspeler. Of dat nu thuis, in het water of op mijn werk is!