Op de Pijp met... Rob den Hartogh

Waar kom je vandaan?

Ik ben geboren onder de rook van Wilton Feijenoord, in Schiedam. Als jongste van zeven kinderen. Mijn moeder was directiesecretaresse totdat ze, omdat ze ging trouwen, moest stoppen met werken. En daarna had ze haar handen wel vol aan ons. Mijn vader was leraar wis- en natuurkunde. Eigenlijk was hij altijd aan het werk. In die tijd had je nog zes dagen school, en dan had hij vaak ook nog eens avondschool. Hij was een echte beta.

En jij bent dat ook?

Ik heb na de lagere school in ieder geval vwo B gedaan, dus het zat er wel in. Vervolgens bouwkunde gestudeerd aan wat toen nog de TH in Delft was, nu de TU. Maar ik was uitgestudeerd toen de bouw op z’n gat lag. Geen werk, en dan kwam je bij het GAK terecht. Ik ook, maar in de goede zin, ik kreeg een baan daar en voerde dus de WAO en WW uit. Ik groeide door tot leidinggevende, maar was nog te jong om afdelingshoofd te worden. Ik stapte over naar een zorgverzekeraar in Leiden en tenslotte naar de Thuiszorg. Daar werd ik directeur stedelijke diensten en hield mij bezig met ellenlange processen waar eigenlijk geen geld voor was. Maar dat ging prima tot bij mij een adenoom in het hoofd werd vastgesteld.

Een adenoom?

Een goedaardige tumor. Nou ja, voor zover die bestaan want een gezwel zo groot als een golfbal in je hoofd, waardoor je je gezichtsvermogen verliest, kun je moeilijk goedaardig noemen. Gelukkig konden ze ‘m goed en snel verwijderen maar zoals voorheen werd het nooit meer. Ik had gewoon te weinig energie voor werk en leven. Alles wat gewoon was, was niet meer gewoon. Dus uiteindelijk ben ik gestopt met werken.

Dat zal zwaar zijn geweest…

Muziek hielp me erdoor. Vanaf mijn tiende ongeveer had ik pianoles. Dat was zo gewoon voor me dat ik bij een vriendje thuis vroeg ‘waar is jullie piano?’ Die bleek dus niet iedereen te hebben. Mijn broer speelde gitaar en als hij er niet was oefende ik ‘stiekem’ op zijn instrument. Door de jaren heen ben ik muziek blijven maken en heb ik meerdere piano’s, synthesizers en gitaren gehad. Ook nu nog. En daarnaast heb ik een (kleine) vleugel waar ik op speel.

Wat speel je voor muziek?

Noem het maar ‘popachtig’. Ik maak ook veel eigen composities en daar komt van alles in samen: klassiek, blues, pop, noem maar op, ik laat het allemaal door elkaar komen. Ik noem het Total Fusion. Onder de naam Irving Enchantment (irving-enchantment.com) zijn mijn muziekstukken te vinden op YouTube en op de gelijknamige site. Met filmpjes erbij, maar eigenlijk zijn die niet nodig. Muziek is wat je er zelf van maakt. Je moet er zelf een beeld bij creëren.

Waarom niet onder je eigen naam?

Dat wilde ik eigenlijk nooit. Ik hoef niet zo nodig bekend te worden op het internet of daarbuiten.

Maak je alleen muziekstukken?

Sommige met tekst. Ik heb ook veel teksten gemaakt. Bijvoorbeeld voor bruiloften en feesten. Of andere teksten. Zo heb ik bijvoorbeeld ook alle gedichten van Lord of the Rings op muziek gezet. Helaas heb ik nooit toestemming gekregen om die te publiceren, dus daarvoor moet je wachten tot de auteursrechten van het boek vervallen zijn.

Muziekteksten zijn niet het enige dat je schrijft…

Op een gegeven moment ben ik ook verhalen gaan schrijven. Gewoon voor de gein. Ik las mijn zoon voor uit ‘De Grijze Jager’ en dacht: dat kan ik ook. Zo begon ik tijdens een vakantie en van het één kwam het ander. Zo ontstond een soort van fantasy reeks, die ik nog wel eens wil uitgeven. Maar het is nog niet af. Dat geldt eigenlijk voor veel van mijn werk. Er ligt ook nog een ‘roman’, als je dat woord mag gebruiken, op de plank. Dat begon als kinderboek maar bleek het uiteindelijk niet te zijn. Er gingen teveel mensen in dood.

Maar je maakte toch een kinderboek…

Bets. Van Elisabeth, maar dat mag alleen opa zeggen. Bets is een klein meisje dat kleine avonturen beleeft. Tien verhaaltjes met alledaagse dingen. Herkenbaar voor kinderen.

En dat wordt wél uitgegeven…

Ik realiseerde me op een gegeven moment dat ik heel veel op papier had; muziek, geschriften. Maar dat niemand dat eigenlijk wist. En dat als ik het niet uit zou geven, dat nooit zou gebeuren. Ik had ook al een bewerking van een manuscript van mijn grootvader liggen. Over zijn leven. Dat wilde ik in een kleine oplage uit laten geven. Bij Boekscout. In een opwelling stuurde ik Bets maar meteen mee. En toen begon het spannende wachten en dan uiteindelijk een antwoordmail. Ik had tranen in mijn ogen toen Bets geaccepteerd bleek te zijn.

Waarom?

Tja, waarom? Omdat het een bevestiging is van dat je iets goeds of moois gemaakt hebt? In ieder geval, door Bets moest ik ook uit de anonimiteit treden. Het boek wordt niet onder pseudoniem uitgebracht maar onder mijn eigen naam. En daarmee komt ook mijn muziek meer in de spotlight misschien. Dat is spannend.

Met alleen acceptatie was je er nog niet….

Een manuscript is nog geen drukklaar boek. Dus er moesten aanpassingen gemaakt worden. Zo viel de uitgever over het feit dat ik geen aanhalingstekens gebruik. Tot ik hem Jip en Janneke liet zien, waar dat óók zo is. Met Annie M.G. Schmidt ben ik dan in goed gezelschap toch? Taalkundig zat het gelukkig wel goed in elkaar, bleek, maar dat komt ook door de hulp van mijn schoonzus en van Irene van Deursen van de Joannesschool. Echte ‘juffen’ die alles hebben nagelezen.

En in een kinderboek horen illustraties…

Een aantal jaar geleden schilderde ik nog veel, en exposeerde in Kunsthalte Zes. Daar werden op dat moment ook werken (niet alleen tekeningen) van Yvonne Bouman tentoongesteld. Van haar kreeg ik een tekening van een meisje met een poes op haar schouder. Dat was typisch Bets. Alleen: Yvonne wilde niet illustreren. Ik ben toen op zoek gegaan naar een illustrator en vond Hilde Kokshoorn. Zij wist precies de juiste sfeer te schetsen: subtiele tekeningetjes die het boek echt áf maken.

Waar vind ik dat boek?

Vanaf 29 november is het boek verkrijgbaar via de webshop van boekscout, via bol.com en op mijn eigen site robdenhartogh.nl. Je vindt me ook op Instagram (robdenhartogh). Het boek is ook te bestellen bij de boekwinkel.
Op 7 december tussen 14.00 en 16.00 signeer ik in de Readshop in Naaldwijk en er komt er ook één in Maassluis. En ik ga ermee naar de doelgroep: de kinderen. Op 12 december lees ik voor op de Joannesschool en er zijn ook al aanvragen van de Rehobothschool en van een school in Den Haag.
Ik hoop dat er nog meer gaan volgen. Want iedereen moet kennismaken met Bets!

Eh, nog een laatste vraagje: wat is een Landseer ECT?

Een hond. Een hele grote hond mag je wel zeggen. Dido is zeg maar de Europese versie van een Newfoundlander. Heel actief en eigenzinnig. Maar vooral een ongelooflijk lief dier.

Wil jij ook Op de Pijp of ken je iemand met een mooi verhaal? Mail dan naar
redactie.westland@rodi.nl.