78 jaar lang in hetzelfde huis: “Het zit hier vol herinneringen”

Door Esdor van Elten

Alles in de buurt is hem vertrouwd: het winkelend publiek in de straat en de klokken van de Sint Adrianuskerk. Het huis op de hoek van de Molenstrtaat met de Rembrandtstraat is al zijn hele leven zijn ‘thuis’.

“Mijn vader heeft, op 16 mei 1913, op driejarige leeftijd, de eerste steen van dit huis gelegd”, vertelt hij. Mijn opa en oma hadden een kruidenierswinkel aan het Havenplein maar moesten daar weg vanwege het graven van de haven. Dit was het eerste huis van de Rembrandtstraat, al was het officiële adres toen nog Molenstraat 40.

Stal voor paarden

De ingang op Rembrandtstraat 38 was in die tijd nog de zij-ingang, waar mijn grootouders een drankhalletje hadden. Het pand ernaast, waar nu het naaiatelier zit, was ook van hen. Ze hadden het in gebruik als stal voor paard en wagen. In die tijd was de Adrianuskerk en de pastorie er ook nog niet. Die zijn pas in 1931 gebouwd.”

Huiskamer is winkel

Met tien kinderen hadden de grootouders van Hugo behoefte aan een groot pand. Toch speelde het huiselijk leven zich op dat moment nog vooral in één kamer op de begane grond af. “Daar was zowel de huiskamer als de winkel”, aldus Hugo. “Pas later is de zolder verbouwd tot bovenwoning.”

De Rembrandtstraat in vroegere tijden, met op de achtergrond het huis van Hugo Krijger. - PR

Oude materialen

Bouwmateriaal was schaars in die tijd: “Veel van het huis is gebouwd met oud materiaal. Toen ik hier dubbel glas wilde hebben merkte de aannemer dat mijn ramen allemaal verschillende maten hebben. Er werd gewoon gebruikt wat voorhanden was. Een van de grote dakbalken is een bint uit een molen. Spouwmuren? Daar deed men niet aan. 

Het zijn allemaal eensteens muren. Later zijn daar gipsen voormuurtjes voor gezet om toch nog wat isolatie te hebben. Qua verwarming is dit dan ook echt een moeilijk huis. Zeker ook vanwege het platte dak.” Door de jaren heen werd er wel steeds wat aan het pand veranderd of verbeterd: “Zoals dat ging vroeger; als je wat verdiend had deed je weer wat.” 

Het huis is door de jaren heen heel wat veranderd. “Mijn vader begon er een slagerij. Al op jonge leeftijd hielp ik mee. Een echte jeugd heb ik nooit gehad. Hij is echter jong overleden. Op zestienjarige leeftijd ben ik in de zaak gekomen. Ik ben 31 jaar lang slager geweest, voordat ik me omschoolde en een pedicurepraktijk begon. Waar nu mijn praktijk is slachtte mijn vader ooit dieren. En het is ook nog een tijdlang garage geweest.” De bovenverdieping werd opgedeeld in kamertjes.

Mijn opa en oma hebben op hun oude dag boven gewoond en mijn moeder ook. Ik ben hier geboren en mijn kinderen ook. Het is echt een familiehuis.”

Herinneringen

Een familiehuis met herinneringen: “Ooit waren er 13 slagers in Naaldwijk. Elk met hun eigen klantenkring, vaak gekoppeld aan je geloof: katholiek of protestant. . De band met andere ondernemers was hecht maar ook gebaseerd op voor wat hoort wat. Als zij bij jou kochten werd er van je verwacht dat jij ook bij hen kocht.” Vanuit het hoekhuis had de familie Krijger ook prima uitzicht op het uitgaansleven: “Alles draaide lange tijd om Droog, hier verderop in de straat.”, herinnert Hugo zich. 

En ook toen was de jeugd luidruchtig hoor.” En onbesuisd: “Op uitgaansavonden liepen de meisjes door de straat te flaneren terwijl de jongens op hun brommers rondjes reden. Twee keer is zo’n gast onze winkel binnengereden, omdat hij meer oog had voor de meisjes dan voor de weg. Het kostte ons toen onze verzekering.”

Nieuwe start

Maar alle herinneringen ten spijt; in januari verlaat Hugo toch het hem zo vertrouwde huis en zelfs zijn geliefde Naaldwijk. “Ik heb nu een appartement in Wateringse Veld. Niet dat ik dit huis zat ben, maar het is te groot voor mij alleen en het onderhoud wordt ook steeds meer een zorg voor mij. Daar is alles gelijkvloers en nieuw. Bovendien heb ik altijd gezegd dat ik “één keer in mijn leven iets nieuws wilde hebben.” Hugo is op zijn 78e nog steeds actief als pedicure: “Ik heb bewust gewacht met weggaan tot ik ook de 31 jaar als pedicure hier had volgemaakt. Dat vond ik een mooie parallel. Inmiddels is het pand verkocht en kan ik gaan denken aan inpakken. Het is echt wel een uitdaging, zo’n nieuwe start. Of dat moeilijk wordt? “Daar kom ik wel achter als ik hier weg ben.”

Dit artikel verscheen eerder in de speciale woonbijlage van Nieuwsblad Westland.