Geen blaaskaken, wel vismaatjes: Ron vist aan de Nauernasche Vaart in Assendelft

Door Katina Gruijs

Voordat de wedstrijd begon, verzamelden de achttien deelnemers zich voor de loting. Iedereen trok een nummer dat bepaalde waar tussen 8.00 en 14.30 uur gevist werd.

“Als het kan, houd ik zo’n dertig meter tussen de vissers aan,” vertelt Ron. “Met de loting zorgen we er bovendien voor dat iedereen een keer op een kop- of staartplek zit. Op de uiteinden van het parcours heb je toch zo’n dertig procent meer kans om vis te vangen, omdat er vanaf de zijkanten meer vis binnenkomt.”

Tijdens het gesprek buigt de hengeltop plotseling door. “Oh, ik heb beet!” roept Ron. Even later glijdt een flinke brasem het schepnet in. Voorzichtig verwijdert hij de haak en laat de vis in één van zijn twee leefnetten zakken.

“Ik gebruik altijd twee netten, zodat de vissen rustig in het water blijven tijdens de wedstrijd. In één net kan wel 25 kilo vis.”

Dat de Nauernasche Vaart een goede stek is, blijkt uit zijn vangst. Rond één uur in de middag had Ron al 22 vissen gevangen.

“Dit is een van mijn favoriete visplekken. Hier vang je eigenlijk altijd wel wat. En het is ook gewoon een heerlijke plek om te zitten.”

Eigen vereniging

Ron begon met vissen toen hij achttien was. Zijn buurman leerde hem de fijne kneepjes van het vak. Die passie groeide uit tot een serieuze sportcarrière.

“Ik ben altijd fanatiek geweest in alles wat ik doe,” zegt hij. “Ik heb jarenlang wedstrijden gevist.”

Toch draait het voor hem niet alleen om presteren. Vijfentwintig jaar geleden richtte hij zijn eigen vereniging op.

“Bij een andere visvereniging zag ik dingen waarvan ik dacht: dat kan beter. Toen heb ik besloten zelf een vereniging te beginnen.”

HSV De Vismaatjes telt inmiddels 55 leden.

“Het is vooral een gezellige club. Vaak nemen leden weer vrienden mee. Zo groeit de vereniging vanzelf. Mensen die alleen maar willen opscheppen, hoeven van mij niet te komen. De blaaskakers mogen wegblijven. Ik zie vissen vooral als ontspanning.”

Van chefkok naar sportvisser

Naast zijn passie voor de hengelsport werkt Ron vier dagen per week bij een woningcorporatie in Den Haag, waar hij inmiddels ook al 25 jaar in dienst is. Dat is een groot verschil met vroeger. Met zijn opleiding aan de Hogere Hotelschool begon hij ooit een eigen cateringbedrijf.

“Toen werkte ik soms wel honderd uur per week. Dat was echt te veel. Nu houd ik veel meer tijd over voor mijn hobby.”

En opnieuw slaat de hengel krom. Weer verschijnt er een brasem boven water.

Genieten staat voorop

Aan het einde van de wedstrijd klinkt geen toeter. “Dat besparen we de mensen die hier wonen,” lacht Ron. “Iedereen houdt zelf de tijd in de gaten. Daarna lopen twee wegers langs alle deelnemers om de vangst te wegen. Wie de meeste kilo’s heeft gevangen, wint.”

Volgens Ron zit het geheim van een goede sportvisser niet alleen in talent.

“Je moet je materiaal op orde hebben, goed aas gebruiken, zoals wormen en maden, en vooral een goed humeur meenemen. Vang ik een keer minder? Jammer dan, volgende keer beter.”

Voor Ron was de wedstrijddag hoe dan ook geslaagd. Of hij de wedstrijd uiteindelijk won, was bijna bijzaak. Met een verkoelend windje, een goed gevulde leefnet en het uitzicht over de Nauernasche Vaart bewees de dag vooral waarom hij na al die jaren nog altijd zo graag aan de waterkant zit.

Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van Zaanstad. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.