Hoe Warner Hemmes bijna zijn bankpassen meegaf aan een koerier: ‘Ik zat in een soort trance’

Wat is er gebeurd?

Warner: “Een dag nadat mijn medicatie in het ziekenhuis door de arts was gewijzigd, kreeg ik een e-mail van mijn apothekersorganisatie. Die mail leek op dat moment logisch en betrouwbaar. Ik vulde enkele gegevens in, maar bij een aantal vreemde vragen kreeg ik argwaan en stopte ik.”

Dus, niks aan de hand.

“Nee. Maar ’s avonds belde iemand die zich voordeed als een medewerker van mijn bank. Er zouden nieuwe bankpassen zijn aangevraagd, mijn adres zou zijn gewijzigd naar Almelo en er zouden verdachte aankopen en overboekingen zijn gedaan, onder andere naar Bol en Amazon.”

Dat geloofde je?

“Ik was op mijn hoede, zoals altijd, maar mijn gesprekspartner was zeer overtuigend. Mijn wantrouwen slonk steeds meer. Er werd gezegd dat er malware op mijn telefoon en wifi zat en dat er veel werk nodig was om de problemen op te lossen. Er zouden honderden mensen door dezelfde mail zijn getroffen. Ik moest allerlei handelingen verrichten om mijn rekening en passen veilig te stellen.”

‘Opeens stond er een keurige jongeman aan de deur’

Wanneer begon je aan zijn verhaal te twijfelen?

“Pas heel laat. Tegen middernacht belde een ‘supervisor’ die me vertelde dat mijn bestaande bankpassen direct naar het hoofdkantoor moesten worden gebracht om ze daar zogenaamd ‘schoon te maken’. Dat moest in een met tape dichtgeplakte envelop. Vervolgens zou een koerier de envelop ophalen.”

En die koerier kwam?

“Ja. Dat vind ik achteraf misschien wel het meest bizarre. Er kwam een keurige jongeman aan de deur. Nette kleding, nette bril, verzorgd kapsel. Alles was erop gericht vertrouwen te wekken. Ik vond het wel opvallend dat zijn naam niet matchte met zijn uiterlijk. Toen ik dat aan de telefoon tegen de supervisor zei, ontplofte die. Hij zei beschuldigend dat ík de malware had geïnstalleerd en dat de bank nu enorm veel werk had om mijn problemen op te lossen. En dat een ander slachtoffer in mijn buurt net €19.000 kwijt was geraakt. Dat klonk beangstigend.”

‘Waarom zou ik de politie bellen, dacht ik’

En toen?

“Ik zei dat ik de politie had gebeld om alles te checken en dat als alles in orde was, ik zou doen wat hij me vroeg. Ik had de politie helemaal niet gebeld; ik vond het geen situatie daarvoor. De koerier bleek inmiddels te zijn verdwenen. Gelukkig had ik mijn pasjes niet meegegeven, omdat ik het uiteindelijk niet vertrouwde.”

Maar lange tijd dus wel.

“Bizar, vind je niet. Ik dacht altijd over mensen die hun bankpas aan een oplichter meegeven: hoe kun je daar nou intrappen? En nu gaf ik zelf bijna mijn pasjes aan een vreemde mee! Ik zat in een soort trance tijdens het gesprek. Ik werd als het ware gehypnotiseerd door wat me werd verteld. Ik werd volledig meegezogen in het verhaal. Ik was niet meer in staat om afstand te nemen en rustig na te denken. Alsof mijn rationele verstand tijdelijk was uitgeschakeld.”

Dat klinkt best eng.

“Dat is het ook. Op het moment zelf voelde alles logisch. Ik deed dat dus gewoon; mijn bankpassen in een envelop, opendoen toen er werd aangebeld. Ik kan mijn gedrag niet verklaren. Het draaiboek van oplichters zit supergeraffineerd in elkaar, het zijn professionals.”

Wat had je achteraf gezien moeten doen?

“Het gesprek afbreken en de bank bellen om te checken of dit echt of nep is. Een echte bankmedewerker vraagt trouwens niet om je bankpassen, pincodes of beveiligingscodes mee te geven aan een koerier.”

‘Ik ga me niet stilletjes zitten schamen’

Heb je inmiddels maatregelen genomen?

“Ik heb de bank en ICS geïnformeerd, mijn pincodes gewijzigd en contact opgenomen met de politie. De camerabeelden van de entree van het appartementencomplex zijn veiliggesteld. En ik heb aangifte gedaan. De politie neemt dit hoog op. Omdat er daadwerkelijk iemand aan de deur was, was er volgens hen sprake van een misdrijf. Achteraf hoorde ik dat ik in zo’n situatie 112 had mogen bellen.”

Waarom deel je je verhaal?

“Ik ga me niet stilletjes zitten schamen als ik anderen kan waarschuwen. Toen ik het op Facebook schreef, kreeg ik heel veel bedankjes en ook een aantal voorbeelden van wat anderen is overkomen. Ook wist iemand me uit te leggen hoe dat zit met die hypnose; mind hacking wordt dat genoemd. Ik kende dat niet. Ik ben superblij dat het voor mij met een sisser is afgelopen. En de zin ‘mij zal zoiets nooit gebeuren’ ga ik definitief uit mijn vocabulaire schrappen.”

Over phising

Phishing is een vorm van oplichting waarbij criminelen zich voordoen als bijvoorbeeld je bank, een overheidsorganisatie, een bedrijf of een bekende. Via mail, sms, WhatsApp of een telefoontje proberen ze je gegevens, geld of toegang tot je rekening te krijgen. De berichten zien er vaak betrouwbaar uit en oplichters kunnen heel overtuigend te werk gaan. Twijfel je? Doe dan niets en neem de tijd. Klik niet op links, geef geen codes of wachtwoorden door en maak geen geld over. Word je gebeld door iemand die zegt van je bank te zijn? Verbreek de verbinding en bel zelf je bank via het officiële telefoonnummer.
Heb je toch gegevens doorgegeven of denk je dat je bent opgelicht? Neem dan zo snel mogelijk contact op met je bank, blokkeer indien nodig je rekening of passen en doe aangifte bij de politie. Schaam je niet: iedereen kan slachtoffer worden.