Simon de Boer gaat voor een happy Noord

Nieuws
Simon de Boer met zijn hond Simpkie
Simon de Boer met zijn hond Simpkie (Foto: (Tekst en foto: Hans Straeter))

Hij woont in Tuttifruttidorp, groeide op in Schoorl en mocht van zijn ouders niet naar de kunstacademie, maar de stad Amsterdam lonkte. In de winter mocht Simon de Boer er als kind wel eens logeren: “Dan ging ik met de tram door de stad en was ik helemaal betoverd en dacht hier moet ik naar toe. Ook om me te ontwikkelen. Ik heb Amsterdam echt nodig gehad voor alle dingen die ik heb gedaan. Dat had ik in Schoorl nooit kunnen doen.”

In Amsterdam ging Simon vanaf zijn zestiende tot zijn achtentwintigste aan de slag als kok, maar belandde uiteindelijk toch op de Gerrit Rietveldacademie; een van de kunstacademies waar hij later les zou geven. Als ontwerper hield hij zich bezig met meubels, interieurs, gebruiksvoorwerpen en mode. 

Bakker Baard

Tijdens de bankencrisis van 2008 droogden veel van zijn opdrachten op en maakte hij de overstap naar de horeca. Hij werd ‘Bakker Baard’, schreef tweeënhalf jaar de rubriek ‘Taart met Baard’ voor ‘Het Parool’ waarin hij vertelde over het taartje dat hij naar een Amsterdammer bracht die het verdiende of juist pech had gehad. 

Daarna had Simon zeven jaar een restaurant en inmiddels ontwerpt hij weer, schrijft aan zijn tweede roman en een autobiografie, maakt zich druk om dingen en heeft de expositieruimte ‘Tiny Showroom’. Vanzelfsprekend is ook dat gebouwtje een ontwerp van zijn hand. 

Kunst kan reflecteren

De Tiny Showroom is sinds een paar jaar een mini-expositieruimte in de voortuin van zijn woning in de Mandarijnenstraat. Het is een ruimte waar hij zijn lampontwerpen laat zien, maar daarnaast zijn er zo’n zes à zeven exposities per jaar van heel uiteenlopende aard. In het begin moesten sommigen even wennen aan dit kunstzinnige gebeuren, maar inmiddels weten veel Noorderlingen de weg te vinden; vooral de openingen worden druk bezocht.

“Ik dacht laat ik een bijdrage leveren aan de buurt en op die manier ook mensen ontmoeten en ook met kunst en cultuur bezig zijn. Ik denk dat echte kunst en cultuur helemaal niet over geld gaan. Het is eigenlijk heel vervelend dat dat altijd in de weg staat. Tiny Showroom staat er en daar kan iedereen gebruik van maken. Kunst is heel belangrijk in het leven. Dat merk ik als ik die gesprekken in de Tiny Showroom hoor tussen kunstenaars en bezoekers. Er wordt dan altijd heel veel gedeeld over gevoelens. Dat vind ik gewoon ontzettend mooi. Kunst kan reflecteren over je eigen leven, over het bestaan.”

“Amsterdam is in mijn ogen altijd een heel inclusieve stad geweest” 

Simon is, zoals hij dat zegt ‘multi-getalenteerd’. Ook uit het oogpunt van diversiteit wil hij daar wat over kwijt: “Het is best wel moeilijk om verschillende dingen te doen, want het wordt je vaak verweten. In het hoofd van veel mensen kun je maar één ding heel goed doen.” 

Een happy Noord is divers

Simon’s voorliefde voor diversiteit brengt hem in beweging. Op zondag 24 september 2023 organiseerde hij samen met stadsdeelcommissielid Dennis Overweg een lawaai-demonstratie vanaf het Mosplein onder het motto ‘Een happy Noord = een divers Noord!’ 

In de voorafgaande weken waren regenboogvlaggen vernield in Oostzanerwerf en een steen ging door de ruit waar een regenboogvlag hing. Toen buurtgenoten uit solidariteit ook een vlag ophingen, ging ook daar een steen door het raam. “Wat mij triggerde was het bericht dat mensen ‘s avonds de regenboogvlaggen binnenhaalden omdat ze bang waren. Dat vind ik zo erg om te horen; je moet gewoon zo’n vlag kunnen laten hangen.”

Simon benaderde in die tijd Erik Wong. Deze grafisch ontwerper kwam met een vijftal verschillende posters waarvan ‘Een happy Noord = een divers Noord’ de bekendste is. De posters werden verspreid via de Tiny Showroom en op protestborden meegedragen tijdens de demonstratie. Enkele maanden later sprak Simon de Boer in bij de stadsdeelcommissie, vroeg om meer steun voor zijn streven en overhandigde enkele ingelijste posters aan het stadsdeelbestuur. Ze hangen inmiddels in het Stadsloket.

Een inclusieve stad

Tijdens het inspreken, bespeurde Simon ook een terugslag in verdraagzaamheid. “Vrij snel nadat ik in 1975 in Amsterdam kwam wonen, ben ik twee keer genadeloos in elkaar geslagen door potenrammers. Vanaf dat moment realiseerde ik me dat er echt iets moest veranderen. Het was ook de tijd dat de homobeweging zich vormde en de strijd om emancipatie. Dat viel allemaal samen. Ik vind dat deze tijd weer heel erg op begin jaren ‘80 lijkt. Bijvoorbeeld wanneer taxichauffeurs travestieten weigeren, maar ook andere vormen van discriminatie zoals van ras. Eigenlijk zijn dat dingen die helemaal niet bij Amsterdam horen, want Amsterdam is in mijn ogen altijd een heel inclusieve stad geweest. Dus in die zin maak ik me wel zorgen.”

“Wat er nodig is dat we daar het gesprek over aangaan, want niemand heeft het recht om voor iemand anders te beslissen hoe die zou moeten leven. Als je het hebt over democratie, dan is dat echt een democratische waarde. Die boodschap bevestigen, is nu heel erg belangrijk.”

Happy Noord vlag

Inmiddels heeft Simon de Boer stadsdeelbestuurder Esther Lagendijk gesproken. Er wordt een denktank opgezet. “Dat proberen we zo divers mogelijk te doen. Dan moet daaruit een soort campagne voortkomen waarmee we in Noord het gesprek over discriminatie aangaan. Gesprekken met mensen op verschillende plekken zoals scholen, buurthuizen, culturele instanties, noem maar op. Mijn idee is om vlaggen te bedrukken met ‘Een happy Noord = een divers Noord’ en dat we dan die vlag als een reminder achterlaten op plekken waar we hebben gesproken. Uiteindelijk zien we dan in de loop van de tijd overal die vlag opduiken in Noord”.

Simon vervolgt: “Discriminatie gaat veel breder dan LHBTIQ+. Het is wat stadsdeelvoorzitter Brahim Abid altijd zegt ‘Solidariteit is ondeelbaar’. Discriminatie treft heel veel mensen; ook ouderen, kinderen die niet serieus worden genomen, chronisch zieken. Dan heb je natuurlijk ook kleur, ras en geloof, vul maar in. Ik denk dat sowieso de gemeenschap ondeelbaar is. Alleen op de een of andere manier gaan we dat steeds opdelen. We gaan heel snel in ‘zij’ en ‘wij’ denken. Dat is nu precies waar het fout gaat want als je er naar kijkt als een geheel is er geen ‘zij’ en ‘wij’, maar is er het geheel”.