‘Wat we achterlaten in het zand’

Nieuws do 14 nov 2024, 10:49

SCHOORL - Zeven jaar geleden kwam hij met zijn gezin uit Amsterdam naar Schoorl, na eerder Gelderland als geboortegrond achter zich te hebben gelaten. Hier kende hij al de schoonheid van de kuststreek, waar hij nu zo vaak doorheen trekt, als gezin en werk hem even vrijstellen. “Je gelooft bijna niet wat je ziet, in het duingebied tussen Schoorl en Groet, zo hoopvol, troostrijk en schitterend.” Er waren al wel dichtbundels verschenen van hem, dichter Pim te Bokkel. Maar zijn huidige werk toont de invloed van de natuur, van vergankelijkheid en juist ook de kracht daarvan. En laat dat nou precies zijn waar Pé Okx, sinds een paar jaar wonend in Groet, ook mee bezig was, als een van zijn projecten.

Door: Ed Bausch

Schoorlaar Pim te Bokkel en Groeter Pé Okx verbeelden de vergankelijkheid

“Iemand bracht ons in contact. Ik zag de blauwdrukken van Pé, hij las regels van mij. Meteen was het duidelijk.” Een dezer dagen komt de bundel ‘Wat we achterlaten in het zand’ uit. Zestien blauwdrukken van Pé, zestien gedichten van Pim. Een topduo. Pé verblijft even in Frankrijk, we spreken Pim in zijn Schoorl, aan de voet van het duin. “Het is niet een praatje bij een plaatje of andersom. Het zijn echt zelfstandige werken op een bladspiegel. Ze gaan allebei wel over vergankelijkheid en wat de aanblik daarvan met je kan doen. Pé heeft foto’s gemaakt van dieren die hij tegenkwam, dood liggend in het zand. En daar heeft hij zijn blauwdruktechniek, eigenlijk de samenwerking van papier, chemicalïen licht en tijd, op los gelaten. Dood in de kunst is er altijd geweest. Maar er blijft altijd iets. Dood geeft leven betekenis. Het doet er toe wat je deed of doet. Wat achterblijft zegt eigenlijk: kom op, het is nog niet zo ver.” (Tekst gaat door onder foto)

Pim houdt een eerste drukproefpagina in handen - (Foto: Ed Bausch)

Ritme geeft woorden hun samenhang

“Soms denk ik wel eens dat achter die vergankelijkheid een geheim van de wereld schuil gaat. Misschien is dat raadsel wel op te lossen met dichtregels?” Pim probeert met zijn woorden en zinnen een fris perspectief te geven aan wat hij ziet en beschrijft. “Ja, ik hou wel van simpele woorden en probeer hun betekenis te benadrukken door ze in een ritme te zetten, in een context met andere woorden. Kijken of twee woorden of een woord en een beeld elkaar wel liggen, empathie hebben voor elkaar.” Hij noemt een regel: ‘Even zweven de levende wezens’. “Zo bezien kun je misschien ook kracht ontlenen aan vergankelijkheid. Iets is zelden helemaal weg. Misschien dat de bundel daar over gaat.” (Tekst gaat door onder foto)

Pim te Bokkel studeerde biotechnologie en wetenschapsfilosofie en werd dichter - Ed Bausch

Aangrijpend harmonisch

Een blik op de drukproeven leert dat hier sprake is van een onbaatzuchtig juweeltje, dat de rafelranden van het leven laat zien, in hun glorie en hun vergankelijkheid. Letterlijk in aangrijpende en vertederende beeld, woordelijk in harmonische, zoekende zinnen. De vormgeving is van Stephan de Smet. Het duo geeft deze bundel, eigenlijk een prachtcadeau aan de natuurlijke omgeving van hun dorpen, in eigen beheer uit. Alle exemplaren zijn genummerd en gesigneerd, de eerste dertig daarvan met nog extra’s. In de Eerste Bergensche Boekhandel is tot eind december een tentoonstelling te zien met hun werk.

Kijk ook op peokx.nl en pimtebokkel.nl.