Derde herdenking bij herinneringsboom Abdij van Egmond

Door Ed Bausch

Het begint in de Abdijkerk met de jaarlijkse herdenking van de doden. Abt Thijs Ketelaars opent deze herdenking, burgemeester Jaap Bond spreekt over de betekenis van de herinneringsboom voor nabestaanden in de hele regio.

Deze herdenking van overledenen, waar en wanneer ook, vindt voor het derde jaar plaats en is niet meer weg te denken uit de wereld van nabestaanden. Want zij komen van heinde en verre om een steen met de naam van de overledenen neer te leggen onder de herinneringsboom, zoals die plek er in de tuin van de abdij nu drie jaar is. Ze schrijven daarbij soms hele verhalen in het boek, dat in een kastje bij de boom ligt. “Brieven aan de hemel, als het ware, zo prachtig”.

Praten met dierbaren in de hemel

Leo Fijen, vrijwilliger bij de abdij, heeft alle verhalen nagelezen en gaat er uit voorlezen. Fijen was, samen met hospice uit Egmond aan Zee, initiatiefnemer voor de boom op de stilteplek. Susanne Verwer van het hospice spreekt over voltooiing van een leven en het koor Distelvinken zingt enkele liederen.

De abdijkerk is woensdag 20 mei vanaf 14.30 uur open. Iedereen is welkom en mag een steen met de naam van een dierbare overledene neerleggen bij de herinneringsboom.

Plek voor rouw en verbinding

“Als mensen voor een uitvaart niet meer naar de kerk gaan en steeds vaker een beroep doen voor het laatste afscheid op een crematorium, is er geen plek meer om te rouwen. De herinneringsboom voorziet in die behoefte”, zegt Leo. “We zien dat de boom heel veel bezoek krijgt, velen leggen er een steen neer, met daarop de naam van de overledene, aan wie ze daar even hebben gedacht, over wie wat hebben opgeschreven in het boek. Het is zo ontroerend om te lezen wat nabestaanden allemaal met de hemel willen delen. Heel veel nabestaanden weten zeker dat ze nog verbonden zijn.”

Verhalen in allerlei talen

“Op de plek bij de boom wordt hardop gepraat met de hemel. Dat doen nabestaanden er, in grote liefde en soms ook nog steeds met groot verdriet. Ook al ben je alleen bij de boom; je voelt je er even niet alleen. Dagen tellen niet in verdriet, want al die jaren zijn maar één dag als het gemis weer wordt gevoeld. Daarom is het ook hartverscheurend om in het boek al die verhalen te lezen. En iedereen schrijft: in het Duits, Engels, Frans, zelfs Fries. Sommige nabestaanden komen zelfs uit Nieuw-Zeeland om dierbare overledenen te groeten. De hemel is overal en kent geen grenzen en geen talen. Er is slechts één taal, die van de liefde.”

Na de bijeenkomst in de abdijkerk is er de wandeling naar de boom. Wie wil kan er ook een steentje leggen met de naam erop, de naam van degene die herinnerd moet worden.

Kijk voor alle activiteiten op www.abdijvanegmond.nl.