Honderden mensen bijeen bij indrukwekkende Dodenherdenking in Bergen

Door Ed Bausch

Helemaal windstil was het, terwijl de bezoekers om het ereveld dromden, in grote getale. Het leek op de Algemene Begraafplaats in Bergen een nog aangrijpender moment dan andere jaren op 4 mei. De stoet vanaf de Ruïnekerk kwam aan, anderen waren er al of kwamen aangefietst en aangelopen. Met elkaar beleefden ze, onder voorzichtig gekwetter van vogels, de twee minuten, denkend aan de oorlog van toen, ongetwijfeld niet vrij van gedachten of zorgen over de huidige toestand in de wereld, met opnieuw verdrukking. En na het bloemen leggen kon iedereen langs de graven, de 254 witte rechtopstaande zerken. Bij velen daarvan stond nu een foto met wat tekst over de jonge jongens, uit onder meer Polen, Tsjechië Canada, Nieuw Zeeland, Jamaica. “Van huis vertrokken en nooit meer teruggekeerd.”

‘Dat maakt het moment nog sterker’

Dat moment, al die mensen daar, dat grijpt je wel bij de keel.” Klaas Wits is voorzitter van het Comité 4 mei, nu een stevige werkgroep van de Historische Vereniging, met jongerenambassadeurs en al. ‘Priez pour paix’’, smeek om vrede, had Karin ten Cate vlak daarvoor nog gezongen in de Ruïnekerk in een programma met verhalen en muziek. Op de begraafplaats kon voor en na het acht uur moment de muziek van Bergens Harmonie, ontroerend altijd, gezeten op klapstoeltjes op het grind, onder een half blauwe avondlucht, omzoomd door groene statige bomen.

Wits ziet terug op een extra mooie herdenking. “Heel fijn ook dat zoveel jongeren komen, dat maakt het moment nog sterker.”