De vogels in onze voortuin zingen niet, maar lachen ons uit. Dus er was werk aan de winkel. De tegels bleken inmiddels cultureel erfgoed, het hek had duidelijk emotionele schade opgelopen door jaren van weer en wind, en het onkruid… dat had de afgelopen seizoenen gewoon gewonnen. Zonder discussie.
Dus aan de bak: tegels boenen, het hek schilderen, onkruid eruit trekken. Nieuwe bloemen, bomen en planten werden met frisse moed de grond in geholpen.
Tot mijn man met hét lumineuze idee kwam. “Kattenkruid” zei hij. “Dat is mooi.”
Ik dacht: prima. Groen is groen, zolang het er maar verzorgd uitziet. Ik heb helaas bij mijn geboorte geen groene vingers meegekregen; eerder het syndroom van de Dolly Dots: veel enthousiasme en glitters, weinig groen. Dus: kattenkruid, prima.
We hebben natuurlijk geen bijsluiter gelezen. Want waarom zou je je voorbereiden op iets dat zo onschuldig klinkt? Dat doen we alleen bij medicijnen en IKEA-kasten.
Tot ik ineens een kat zag. In onze tuin. Knagend. Intens. Alsof niets anders er nog toe deed. Dus wij meteen Google erbij. “Kattenkruid… hallucinerende, gelukzalige reacties… gedrag dat lijkt op seksuele opwinding of een ‘dronken’ high.”
Nou. Het leek de ontregelde, hormonaal ontspoorde versie van Cats. Alleen met minder choreografie en meer chaos. Ik overdrijf niet als ik zeg dat Andrew Lloyd Webber himself langs is gefietst om te komen kijken.
Binnen no time zat de hele buurt vol katten in onze voortuin. Ze rolden en kroelden over elkaar alsof ze auditie deden voor een romantische film. Eén staarde naar een bloempot alsof hij daar zijn ex in herkende. Een ander maakte aanstalten om een koppeltje te vergezellen.
Mijn man stond naast me. Trots. “Ze vinden het mooi, denk ik”, zei hij.
Ja. Zó mooi dat we nu blijkbaar een kattennachtclub zonder vergunning runnen. De tuin is opgeknapt en geliefd. Volgende keer lezen we wél de bijsluiter.
Liefs, Jasper
Meer nieuws uit Den Helder?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie