PAX van mijn hart: IKEA komt met vereenvoudigde kasten

Bij mijn geboorte stond ik ergens ver achteraan toen het potje ‘geduld’ werd geleegd. Ik kreeg slechts de laatste paar restjes. Overigens gold dat ook voor de potjes ‘handigheid’ en ‘inzicht’. Ik heb het simpelweg niet meegekregen. Waarschijnlijk was het op.

Zodra tijdens een gezellige koffie bij vrienden het woord PAX-kast valt, voel ik het bloed langzaam uit mijn lichaam wegtrekken. Alsof mijn lijf alvast probeert te ontsnappen aan wat er komen gaat.

Er zijn namelijk mensen die voor hun plezier naar IKEA gaan. Mensen die daar met glimmende ogen hun hele interieur in puzzelstukjes kopen, om vervolgens thuis ieder moertje, schroefje en plankje liefdevol uit te sorteren. Mijn partner is zo iemand. Die kan oprecht gelukkig worden van een zakje met twaalf identieke schroeven. Ik zie een zakje schroeven; hij ziet een avond vol ontspanning.

Zelf krijg ik bij het woord ‘inbussleutel’ al het gevoel dat ik een dag vrij moet nemen. Laat staan als er een handleiding van 48 stappen op tafel verschijnt.

Maar tegenwoordig kunnen wij opgelucht ademhalen. IKEA maakt het in elkaar zetten van kasten eenvoudiger. Er lijkt een einde te komen aan het ingewikkelde bouwpakket waarbij je na drie uur zwetend op de grond zit, om vervolgens te ontdekken dat je één plank verkeerd om hebt gemonteerd. En natuurlijk kom je daar pas achter als alles al muurvast zit.

Voor mij is dit fantastisch nieuws. Eindelijk kan er een PAX-kast komen zonder dat ik vooraf mijn testament hoef te regelen. Ik zie het al helemaal voor me: één overzichtelijke doos, een eenvoudige handleiding en een kast die zowaar zonder gevloek, paniek en relationele schade in elkaar wordt gezet.

Hoewel…

Ik ken mijn echtgenoot. Die ziet straks zo’n vereenvoudigde PAX-kast staan en denkt niet: wat fijn, dat is een stuk makkelijker geworden. Nee. Die zegt waarschijnlijk:

“Leuk. Zullen we er twee doen?”

En daar gaat mijn bloeddruk weer.

Liefs, Jasper