Piet van Kleef verklaart succes Uw Wijk te Kijk

Hij noemt zichzelf een echte Dijk en Waarder, geboren in Zuid-Scharwoude en opgegroeid aan de Waarddijk in de Pannekeet (Zuidscharwouderpolder) te Heerhugowaard, als een van de zeven kinderen van Jan van Kleef en Annie Beers ‘naar goed katholiek gebruik’. Met zijn trouwen verhuisde hij naar Broek om zich 18 jaar later in Oudkarspel settelen. “Gerda en ik waren de eerste bewoners van het nieuwe wijkje naast het winkelcentrum Broekerveiling, De Wup. Een mooie tijd was dat. Er woonden allemaal jonge gezinnen en iedereen was erg betrokken bij elkaar.” Een van de bewoners, Max van Hal - wie op de Openbare Mavo heeft gezeten kent haar vast en zeker - vroeg aan Piet om samen een buurtfeest te organiseren. Piet vond dat wel leuk, ook al had hij daarnaast nog een vrij drukke baan bij de Shell als programmeur en later als teamleider bij de Hoogovens. “Ik ben graag onder de mensen, dat blijkt.”

Priester Piet

Alhoewel Piets vader een tuindersbedrijf had, was het nooit de bedoeling dat hij of een van zijn broers het bedrijf zouden overnemen. “Integendeel. Mijn vader had het bedrijf noodgedwongen overgenomen van zijn vader na diens overlijden. Maar wij werden altijd gestimuleerd om door te leren.” Piet deed dat ook, maar eerst ging hij vier jaar naar een seminarie. “In katholieke gezinnen werd het als een eer gezien als een kind een opleiding ging doen tot priester. Ik vond dat zelf ook wel mooi. In die tijd had het katholieke geloof juist een positieve wending gekregen onder Paus Johannes de 23ste. Tijdens de studie kwam ik er echter achter dat er nog steeds vooral heel veel niet mocht. Met als dieptepunt een concert van de Rolling Stones in Den Bosch, waar we niet heen mochten, terwijl het vlakbij was.”

Het kwam alsnog goed hoor, met de carrière van Piet. “Na zeven jaar laborant-/researchwerk op het Koninklijk Shell Laboratorium Amsterdam heb ik 36 jaar op de ICT-afdelingen bij de Hoogovens gewerkt. Eerst als programmeur en na diverse andere functies geëindigd als hoofd van de Tata Steel internationale servicedesk, nog steeds in IJmuiden.”

Gerda

Vervelen doet hij zich sinds zijn pensioen allerminst. “Ik ben actief als Taalcafé-begeleider bij de bibliotheek in De Binding, bestuurslid bij Stichting Langedijker Verleden, vader van een zoon en tweelingdochters en eens per twee weken oppas-opa voor onze twee kleinkinderen in Soest, uiteraard samen met Gerda.” Over Gerda gesproken. Waar hebben die twee elkaar ontmoet? Zoals zo veel Dijk en Waarders tijdens het dansen bij Bleeker in Heerhugowaard, of anders op de Zuid-Scharwouder kermis misschien? Piet moet lachen. “Nou nee, dat is wel een apart verhaal! Gerda’s vader en mijn vader waren bevriend, dus ik kende haar al wel. Maar het was niet per se zo dat er al een vonk was overgesprongen. Dat kwam jaren later pas op de bruiloft van mijn jongere broer. Toen zág ik haar voor het eerst, zeg maar.” Een vrij ernstig auto-ongeluk dreigde roet in het eten te gooien voor het prille liefdesgeluk. “Bij dat ongeluk was mijn voet klem komen te zitten onder het gaspedaal. Wekenlang lag ik in het ziekenhuis om daarvan te herstellen en daarna te revalideren. Mijn moeder kwam op het lumineuze idee om Gerda even te bellen, want die zou zich ook wel ongerust maken. Zij kwam vervolgens regelmatig op ziekenbezoek en we raakten tot over onze oren verliefd.” 

Gerda nam deze relatie meteen bloedserieus. “Een van de keren dat ze langskwam meldde ze dat ze een huis had gekocht. Ze werkte bij het reisbureau van Kuis, die ook een makelaardij had en kreeg zodoende als een van de eersten nieuws over woningbouwplannen te zien. Nog voor we waren getrouwd, hadden we al een huis gekocht.” Piet lacht bij de herinnering.

Uw Wijk te Kijk

Samen met broer Frank en neef Henk organiseert Piet elke woensdag met toenemend succes de serie Uw Wijk te Kijk in De Binding. “In eerste instantie kwamen de foto’s uit de serie die de gemeente in 1967, kort voor de grote ruilverkaveling van het Geestmerambacht, had laten maken. Oudere inwoners weten nog veel van de Langedijker dorpen uit die tijd, met hun bruggen, paden, winkels en bewoners. Mooi is ook dat nieuwe inwoners graag willen weten hoe het eruit zag vroeger. Ik liep al een tijdje met de gedachte om foto’s aan groepen mensen te laten zien en te vragen wat ze nog weten uit die tijd. Het leek me ook mooi om dat voor de bewoners van Horizon of Buitenzorg te doen. 

De Binding

Toen kwam Tereza de Vries van de bibliotheek met de vraag of Stichting Langedijker Verleden zoiets wilde doen in de Binding. Dat was gelijk een klik, want voor onze presentaties is het een geweldige locatie. Alles is er: ruimte, groot scherm, geluid, internet. Het is ook mooi dat we elke week een ander dorp kiezen voor de foto’s en dan na vier weken weer terug keren naar de wijk, waar we gebleven waren.”

Piet op - volgens hem - een van de mooiste plekjes van Dijk en Waard - Foto: AGHeeremansPhotography

Het is vaak maar een stukje van nog geen honderd meter, dus de serie kan nog wel even door? “De serie van 1967 was op een gegeven moment klaar, maar we hebben nog veel meer foto’s van de dorpen. Die zijn vaak van eerder in de tijd, maar wel heel fraai. Dan zijn er ook veel (lagere) schoolfoto’s uit de jaren vijftig/zestig. Heel mooi is ook dat we een klein jaar terug bij toeval in contact kwamen met Klaas Jongsma, een oud-Langedijker. Hij is in een geweldig tempo bezig met het inscannen van de oude (glas-)negatieven van Herman Möller, vroeger beroepsfotograaf in Langedijk. Daar zitten prachtige familieportretten tussen.”

Reacties

Het mooiste vindt Piet het als er reacties komen uit de zaal, en dat gebeurt wekelijks. Inmiddels is er een harde kern van bezoekers die elke week komen, maar ook sinds de bijeenkomsten worden aangekondigd in deze krant, komen er soms hele buurten of wijken op de lezing af. “Zo hebben we een groep van de Ambachtsdijk gehad, heel fanatiek werd alles benoemd: dat was het huis van die, daar liep vroeger een bruggetje en dat ventje is toch het neeffie van Klaas? Of het uiterste stukje van De Dijk in Broek, daar kwam ook een hele groep mensen op af. Daar genieten Frank en ik enorm van.”

Nadeel van al die populariteit is wel dat de zitplaatsen tegenwoordig allemaal zijn bezet. Een aantal mensen zal genoegen moeten nemen met een staanplek en vol is vol. Na de zomer gaat Uw Wijk te Kijk weer door, houd deze krant in de gaten, of de Facebookpagina of de website van de Stichting Langedijker Verleden!

(door Marsha Bakker)

?