In memoriam: het kleurrijke en creatieve leven van Trudy Stam-Huizinga (1935–2026)

Ik herinner me ons gesprek nog goed, kort voor haar negentigste verjaardag. Terwijl de koffie dampte en er wat lekkers op tafel stond, werd ik direct gegrepen door haar stralende lach. Voor me zat een vrouw die de wereld had zien veranderen, maar zelf altijd trouw was gebleven aan haar eigen kompas. "Durf jezelf te zijn", drukte ze me op het hart. Het was een les die ze zelf haar hele leven had toegepast.

Trudy was een vat vol verhalen. Ze vertelde me honderduit over haar jeugd in Amstelveen, in een warm en muzikaal nest. Haar vader was dirigent en hoewel het haar, tot haar eigen frustratie, nooit lukte om piano te leren spelen, vond ze haar eigen muziek in de taal. Al als kind schreef ze, en in de jaren zestig zette ze haar eerste stappen in de journalistiek.

Tijdens ons interview viel me op hoe veelzijdig haar creatieve geest was. Ze was niet alleen een vrouw van het woord; ze schilderde, boetseerde en had zelfs een eigen boetiek gehad waarvoor ze de kleding zelf ontwierp. Maar het was de poëzie die haar de laatste jaren, zeker nadat ze alleen kwam te staan na het overlijden van haar grote liefde Kees in 2001, de meeste voldoening gaf. Haar wekelijkse gedichten en teksten in onze krant waren kleine vensters naar haar ziel, vaak geïnspireerd door de actualiteit of de eenvoudige schoonheid van de dag.

"Ik ben nog lang niet weg", zei ze toen met die kenmerkende twinkeling in haar ogen. Ze genoot zichtbaar van de publicatie van haar boeken, zoals ‘De Avonturen van Grietje Groen’ en ‘Levensvreugd’. Ze was dankbaar voor de steun van mensen om haar heen, zoals Marieke Neesen, die haar hielpen haar stem aan de wereld te laten horen.

Wat me het meest is bijgebleven van ons gesprek, was haar onvermoeibare interesse in de wereld om haar heen. Of het nu ging om de politiek, de veiligheid op straat of de passie van jongeren tijdens de EO Jongerendag; Trudy volgde het op de voet. Ze was een scherpe observator die kritiek niet schuwde, maar altijd met respect voor de mening van een ander.

Toen ik haar vroeg naar haar advies voor de jongere generatie, was ze resoluut: "Volg je eigen koers en heb respect voor je eigen lichaam." Het was een nuchterheid die prachtig contrasteerde met haar dromerige gedichten.

Met het overlijden van Trudy verliezen we een vrouw die ons leerde hoe je waardig en met een glimlach ouder wordt. Een gedicht van haar uit Levensvreugd voelt nu als een passend afscheid:

Nu gaat ieder zijn eigen weg,

Gestuurd door het lot.

Het leven laat niet kiezen,

Zonder je naasten te verliezen.

Maar er is iets om te bewaren,

Terugkijken op je gelukkige jaren!

Trudy, bedankt voor je wijsheid, je prachtige wekelijkse bijdrages en de fijne gesprekken. We zullen je teksten en je warme aanwezigheid in onze krant en in Dijk en Waard ontzettend missen.