Misha Engel wacht geduldig op zijn kans bij AZ

Zij zijn op de eerste plaats natuurlijk supertrots. Ook de zeventienjarige Daan straalt als ie het heeft over zijn grote broer. Zelf is hij AZ’er in hart en nieren en staat elke wedstrijd met zijn medesupporters in het stadion op de Ben-side. Over een tijdje wellicht zijn eigen broer aan te moedigen! “Dat zou geweldig zijn natuurlijk”, straalt Daan. “Maar ik ben nu al heel trots op hem hoor. Dat hij het zo goed doet bij AZ. Ik heb bewondering voor zijn doorzettingsvermogen en wilskracht om steeds beter te worden.” Hij is zéker niet jaloers dus, alhoewel Daan zelf ook erg goed kan voetballen en momenteel speelt in de O18-1 van AFC’34. Vader Marcel vertelt: “Het zijn allebei jongens die gek zijn op het spelletje. Al toen ze heel klein waren zag je ze altijd met een bal en wilden ze altijd voetballen. Misha trapte al een bal uit zijn handen vandaan toen ie amper kon lopen.” Dat zit blijkbaar in de genen: Melanie en hij zijn ook altijd actief geweest als voetballers, en Marcel daarnaast ook als trainer/coach. “Maar terwijl wij het beiden niet verder schopten dan csv BOL, werden onze kinderen al jong opgemerkt door scouts en bleken ze potentie te hebben om door te groeien.” 

Ik weet al heel lang dat ik profvoetballer wil worden

De verschillen tussen Daan en Misha zijn duidelijk, zeker qua karakter. Daan is extrovert en kletst honderduit. Misha is bedachtzaam, kiest zijn woorden nauwkeurig en is serieus. Zo is het ook met hun voetbalcarrière tot nu toe gegaan. Daan vertelt: “Toen ik 10 jaar oud was werd ik benaderd voor de AZ voetbalschool. Dit is een samenwerking tussen de AZ Jeugdopleiding en de amateurverenigingen in de regio. Ik kwam niet door de selectie en vond dat jammer. Misha daarentegen was er ziek van toen hem eerder hetzelfde overkwam en deed er alles aan om er alsnog te komen.”

Misha gaf niet op en kwam via AFC’34 alsnog terecht op de Jeugdopleiding, en stroomde zo door naar alle jeugdteams van AZ. Nadat Daan na de selectierondes afviel voor de voetbalschool, werd hij gevraagd om bij AFC’34 te komen voetballen. En dat bevalt hem prima. “Ik denk dat ik die vechtersmentaliteit die Misha heeft om het te maken als profvoetballer, toch wat minder heb.” 

Gefocust op de toekomst

Achteraf was het niet verkeerd deze route, zo kon hij rustig aan wennen aan het leven van een profvoetballer, beaamt zijn moeder. “En ook voor ons was dit beter! In het begin vond ik het allemaal wel pittig hoor, voor zo’n jochie. Hele dagen op het trainingscomplex in Zaandam, ‘s morgens vroeg opgehaald en ‘s avonds laat pas weer thuis. Na een jaartje brugklas aan het Jan Arentsz in Zuid-Scharwoude ging hij ook in Zaandam naar school en daarna dan nog huiswerk en je vriendschappen onderhouden.” Misha haalt zijn schouders op, heeft dat nooit als last ervaren. “Ik was en ben gefocust op mijn toekomst. Ik weet al heel lang dat ik profvoetballer wil worden. Ik heb mijn TL-diploma netjes gehaald en ben nu mijn mbo aan het afronden. Dat ik niet elk weekend te stappen kan, vind ik niet erg, ik weet ook niet beter. Als ik vakantie heb, zoals nu in de zomerstop, zal ik wat vaker op stap gaan, en naar verjaardagen enzo. Maar helemaal los ga ik nooit.” 

Voetbalvrouw 

Zijn ‘voetbalvrouw’ heeft Misha ook al aan de haak geslagen, hij heeft al bijna vier jaar dikke verkering. “Zij weet ook niet beter dan dat ik dit leven leid, dat is ze helemaal gewend. Als ze wil stappen dan gaat ze met haar vriendinnen. Ik hoor haar niet klagen hoor”, glimlacht hij. 

Misha met links zijn vader Marcel, rechts zijn moeder Melanie en naast hem broer Daan. - Foto: Ed van de Pol

Keuken Kampioen Divisie

Misha speelt met Jong AZ in de Keuken Kampioen Divisie. ‘Dat zijn echte kerels zeg maar, terwijl wij nog een heel jong team hebben bij AZ. De gemiddelde leeftijd is 19/20 jaar. We spelen tegen clubs als ADO, De Graafschap en FC Groningen in hun stadions met hun supporters. Dat is af en toe wel heftig hoor. Je krijgt echt weleens een optater, of een gemene overtreding te verduren. De supporters zijn ook altijd ‘tegen’ ons. Ik kan ook wat dat betreft niet wachten tot ik bij het eerste elftal zit en dan ook in het AFAS stadion speel voor onze eigen supporters.” Waaronder zijn trotse ouders, broer en vrienden, want er zijn nogal wat die hard-supporters om Misha heen. Marcel bijvoorbeeld die als kleine jongen al met zijn vader naar AZ in De Hout ging kijken. “Het is een bizar en tegelijk fantastisch vooruitzicht dat wij wellicht straks naar onze eigen kind zitten te kijken in het Afas Stadion.” Dat dat best nog wel even kan duren, daar zitten ze niet mee, Misha in het minst. “Ik kan heel goed met tegenslagen omgaan en teleurstellingen incasseren. Dat hoort er bij. Maar als het niet loopt binnen het team kan ik best boos worden, ook op mezelf.”

Maarten Martens

“Dat zie je van verre”, vult Daan aan: “Dan houdt hij zijn hoofd schuin. En er komt nog nét geen stoom uit z’n oren.” Iedereen moet lachen om dit beeld, heel herkenbaar blijkbaar. Misha vervolgt: “Ik vind zelf dat ik fysiek nog sterker moet worden en train daar hard voor. Maar ook qua techniek valt er nog veel te leren.” 

De vorige twee seizoenen was oud-AZ’er Maarten Maartens zijn hoofdcoach, die nu assistent-trainer is van het eerste elftal van AZ. Daarnaast begeleidt hij jeugdspelers naar het eerste elftal en A-selectiespelers bij Jong AZ. “Als hij en de technische staf zien dat ik klaar ben voor de volgende stap, dan hoor ik dat vanzelf. Tot die tijd doe ik gewoon keihard mijn best om steeds beter te worden.”

Zijn vermogen om kansen te creëren en doelpunten voorkomen is een belangrijke troef in het spel van deze Langedijker AZ’er. Zijn toekomst ziet er veelbelovend uit. Wij houden hem zeker in de gaten!

(door Marsha Bakker)