Waardse voetbalvereniging SVW ‘27 laat zien hoe sport verbindt
HEERHUGOWAARD - Bryce uit Kameroen en Sébastien uit Haïti helpen elke zaterdag en maandag bij SVW ’27 met klusjes. De twee bewoners van het AZC Heerhugowaard zijn niet alleen een meer dan welkome hulp, maar het mes snijdt aan twee kanten. De twee worden geholpen met de Nederlandse taal en Sébastien voetbalt inmiddels bij de club.
Maandagochtend is het al een drukte van belang op het terrein van SVW ’27 aan de Parklaan. Kleedkamers worden schoongemaakt, doelen worden van het veld gesjouwd, met als mooie bijkomstigheid de lentezon. Door het kijken naar het werk, krijgen we trek in koffie en in een van de gebouwen treffen we Jeroen Appelman, hoofdbestuurslid vastgoed en terreinen, mét een verse pot. Hij is verantwoordelijk voor het sportpark en de relocatie en indirect ook voor de reden waarvoor we hier zijn. Nadat hij verteld heeft over de nieuwe wijk die op een deel van het sportpark wordt gebouwd, de nieuwe velden, gebouwen en parkeerplaats – een mooi verhaal voor een volgend artikel – begint hij trots over de nieuwe initiatieven van SVW ‘27.
Hekken open
“We zijn een try-out gestart om een open sportpark voor de jeugd te worden. De hekken werden geopend en het bleek een groot succes. We konden de jeugd alleen complimenten geven, want er werd lekker gesport en niks gesloopt. Alle vooroordelen konden worden weggenomen. We gaan nu het vijfde jaar in, andere verenigingen in Dijk en Waard doen het ook, dus de drukte wordt nu meer verdeeld.”
Bryce (l) en Sebastien helpen bij het hijsen van de SVW-vlag; Hans Kuijpers kijkt toe. - (Foto: AG Heeremans Photography)
Buurt verbinden
In navolging van dit initiatief werd Living Lab gestart. Elke vrijdagmorgen werkt stagebegeleider Jack met leerlingen van het Talland College om de buurt meer te verbinden. Zo organiseerde Wonen Plus Welzijn vorig jaar op ons sportpark een offerfeest. Jeroen: “Er kwam een bezoeker geëmotioneerd naar Jack toe. Hij vertelde dat het feest, het sporten en eten, hem deed denken aan de feesten in zijn vaderland, waar het ook op het voetbalveld gebeurde. Dat is geweldig. Daar zijn we naar op zoek. Zo kregen we ook contact met het AZC.”
Als geroepen komt Hans Kuijpers binnen, om het verhaal te vervolgen. Hij vertelt ons dat hij al ruim dertig jaar actief bij SVW. “Ik heb de vrijwilligers voor de zaterdagmiddagdienst onder mijn hoede genomen. We vangen clubs en scheidsrechters op, we regelen drinken voor iedereen, we houden toezicht, ook bij ongelukjes en we checken de kleedkamers. Sinds mijn pensioen doe ik ook de maandagochtend. Dan werken we met een ploeg onder meer alle kleedkamers door.”
Handjes tekort
Vrijwilligers vinden is lastig en een strijd, weet Hans: “Voor de zaterdag hebben we zes mensen. Soms wil je ook wel eens een zaterdag wat anders doen en zo’n dienst is van 12.00 tot 18.00, 18.30 uur. We komen dus letterlijk handjes te kort. Alleen voor het tillen van de doelen moet je al met zijn vieren zijn. We zijn ontzettend blij dat we Bryce en Sébastien hebben. We werken hard samen, we hebben veel lol en intussen spijkeren ze hun Nederlands bij. Er zijn nu al meer aanvragen uit het AZC van mensen die willen helpen.”
Alsof het is afgesproken komen de twee AZC-bewoners, net als Hans daarvoor, op precies het juiste moment binnen. De twee kennen elkaar van het AZC, ze volgen veel Nederlandse lessen, maar we voeren het gesprek gemakshalve in het Engels. Sébastien trapt af: “Ik heb school, ik sport veel maar in het AZC is niet veel te doen. Ik help dus graag hier. Het is niet heel zwaar, ik hou van voetbal en ik speel hier ook.”
Op de vraag of hij goed is, komt er een zelfverzekerde glimlach: “Ja,” antwoordt hij kort. De volgende vraag wordt minder positief beantwoord. Of zijn Nederlandse collega’s wel een beetje doorwerken. Tot groot vermaak van Hans en Jeroen antwoordt hij: “Mwoah” en schudt zijn hoofd. Hans had gelijk. Er wordt wat afgelachen in de groep.
Nieuwe vrienden
Kameroen is nog steeds een land in oorlog en Bryce vertelt dat hij hier voor een beter leven is gekomen. Ook hij houdt van voetbal. “Ik heb geen familie hier. Dat kan best eenzaam zijn en bij deze club maak je nieuwe vrienden en heb je mooie contacten.”
1.500 kinderen
Deze week is het schoolvoetbaltoernooi begonnen. Hans vertelt trots dat er 159 teams van 27 scholen uit heel Dijk en Waard meedoen. “Dat zijn zo’n 1.500 kinderen. Deze week zijn groep 5 en 6 begonnen en volgende week hebben we groep 7 en 8. We hebben dan echt handen nodig om iedereen te ontvangen, de uitslagen op te halen en om alles klaar te zetten. Bryce en Sébastien helpen mee.” Sébastien: “Ik dacht dat ik niet kon helpen, vanwege school, maar het is na 15.00 uur, dus het kon toch.”
Hans besluit met het verhaal waaruit blijkt hoe hecht het team is. “Een oudere vrijwilliger van ons is helaas in het ziekenhuis belandt en moet revalideren. We wensen Piet alle sterkte toe. Bryce en Sébastien vroegen meteen in welk ziekenhuis hij lag en in welke kamer. Deze mannen behoorden zo tot de eersten die op ziekenbezoek gingen. Mooi he?”
CHRIS DEKKER
Meer nieuws uit Dijk en Waard?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie