Column: Schoon genoeg van de duivenpoep

De jaren lijken geen vat op haar te hebben. Ze is vitaal omdat ze volop in het leven staat en vooral omdat ze altijd helemaal aanwezig is. Ze reist met haar tweelingzus Adrie stad en land af. An is gevat en niet voor een gat te vangen. Maar soms… 

Oude taart

Laatst op het station in Utrecht liep een lange kerel haar tegemoet. Ze dacht: hij kijkt toch wel op van dat domme schermpje. Dat deed ie dus niet. Hij liep pardoes tegen haar aan. Want hoewel 92 jaar, wijkt ze niet. Niet zo slim in dit geval want ze kwam te vallen. Klungel, riep ze hem na, terwijl ze op het perron lag. Hij kwam terug, niet om haar overeind te helpen maar haar voor oude taart uit te maken. 

Ze blies het sociale brandje met: De volgende keer luister ik wel naar ‘taart’. An komt ter zake. Ze heeft al jaren last van duiven op haar galerijflat op de Engelandlaan. Ze houdt van dieren, maar het goedje dat de duiven uitpoepen is niet schoon te krijgen. Vooral niet als je het niet bijhoudt. En ja, ze is nogal eens op pad. 

Onderhoudskosten

Zus Adrie, die in Eindhoven woont, is gevallen en daarom is zij de laatste tijd soms wel drie dagen weg. De duiven nestelen op de brandtrap. Vorige week heeft An met pijn in het hart drie eitjes weggehaald. Eigenlijk is het een taak voor de schoonmaakploeg. De flat, moet je weten, is een VvE, alle appartementen zijn in de loop van de tijd verkocht. Zij is de enige die nog huurt. 

“Laatst zag ik de schoonmakers bezig. Ik heb een klusje voor jullie, zei ik. Het kostte me veertig euro terwijl ik toch gewoon onderhoudskosten betaal. Ik heb de GGD gebeld en nog wat instanties. Maar dat schiet niet op. Kan jij er niet een stukje over schrijven,” vraagt ze dan, “Ik heb er schoon genoeg van.”