Nieuwkomersmaaltijd in Heiloo: ‘Iedereen verdient een goede plek’

Door Ed Bausch

“Nou, dan gaan we gewoon samen naar een winkel, een restaurant of zoiets en dan zeg ik, dit is Mohamad, hij wil graag werken. Nou, en dan gaat het heel vaak zomaar. Omdat ik zo’n jongen aanbeveel. Win-win.” Patrick de Winter uit Limmen vertelt het rustig, maar evengoed ontroerd. Mohamad: “Ik werk al een jaar bij de slager in het winkelcentrum, vier dagen per week en één dag naar de vakschool. Het gaat goed. In Syrië was ik kleermaker.”

‘Doe-effe-normaaltijd’ in Heiloo

Zijn Nederlands gaat als een raket, door het werk in de winkel. Een halfjaar na zijn aankomst in Nederland kreeg hij een verblijfsvergunning en daarmee een BSN en dus mocht hij aan het werk, evengoed wachtend op een hopelijk goed vervolg van zijn asielaanvraag.

Drie jaar geleden werd het Fletcher-hotel in Heiloo aangewezen als noodopvang. Patrick liep er gewoon binnen. “Ik moest gewoon iets doen. Denk je de positie van die jongens in. Na bange avonturen over land of over zee”. ‘Gevlucht voor de oorlog’, zoals Srdjan uit Bosnië het zo prachtig kon zingen.

Grote verbroedering

Een blije sfeer is er dinsdagavond, aan de Kapellaan, waar Patrick en zijn vrouw Klaziene en een aantal kennissen weer een maaltijd voor elkaar hebben, in de Orangerie van de familie Zoon. “Je koopt twee kaartjes. Een voor jezelf en eentje om een vluchteling te laten mee-eten.” Het leverde een schitterende avond op, de ‘Doe effe normaaltijd’, met tientallen gasten, gemengd door elkaar aan grote tafels. Smikkelen van bijzondere gerechten, veelal mogelijk gemaakt door lokale ondernemers.

Het was nu twee avonden achter elkaar, maandag in gezelschap van de burgemeesters van Heiloo en Castricum. Dat is eigenlijk wat Patrick de Winter uit Limmen doet. Of beter gezegd, hoe hij het doet. De jongens behulpzaam zijn die terecht zijn gekomen in het Fletcher Hotel in Heiloo. Denk het je in. “Ik liep drie jaar geleden de noodopvang in Heiloo binnen. Ik had er van gehoord, ik dacht ik moet iets doen voor hen.”

‘Ik zie gewoon een mens’

Het begon met hen meenemen naar zijn voetbalclub. Daarna werd het wandelen in de duinen, ergens koffiedrinken, ze laten meedoen met NL Doet, Burendag en Boomplantdag. Hen helpen bij het maken van een cv. Patrick heeft een baan in de zorg voor verstandelijk gehandicapten. “Ik kan me onrecht erg aantrekken en ik erger me aan de slechte beeldvorming over vluchtelingen. Ik zie in hen gewoon een mens, een nieuwkomer met eigen kwaliteiten.”

Soms tranen

Ik zit aan een tafel met Qasai en Hassan, allebei uit Soedan en later schuift Mohamad uit Syrië aan. En Mark, die ook ‘nieuwkomer’ is in de regio. “Ja, ik kom uit Groningen en werk sinds een halfjaar bij Landschap Noord-Holland in Heiloo. Er was hier geen woning, ik heb een kamer in een stolpboerderij, waar ook statushouders een kamer hebben.”

We praten met de drie jongemannen. Hun taal is het Arabisch, nu Nederlands. Al zes jaar geleden was Syrië voor de toen 17-jarige Mohamad een grote bedreiging. Via Turkije kwam hij in Nederland. Soedan is door de oorlog uiteengevallen in twee landen, in een heel moeilijke situatie vol dagelijks gevaar. “Moeten jullie vaak huilen”, vraagt Mark. “Soms”, zeggen ze “Maar we zijn nu hier en we zijn toch gelukkig in Heiloo.” Ze zijn allebei volledig aan het werk. Hassan heeft een tante in Nederland, die hier al eerder was. Qasai denkt dat zijn broer en zus kunnen komen. Mohamad baant zich een weg in zijn eentje.

‘Fijne avond’ uit een Afrikaanse mond

Een jong stel uit een ander Afrikaans land, met een baby’tje zegt ‘doei doei en fijne avond’, als ze iets eerder weggaan. Ze zijn duidelijk hun leven aan het opbouwen. “Noem mij gewoon een bezorgde burger”, zegt Patrick. “Wat wij doen is een soort burgerinitiatief, zonder enige formele organisatie, maar we kunnen wel rekenen op een groot draagvlak hier in de omgeving. Om te proberen iets te doen voor de jongens. Het is daar een noodopvang hè, dus er is geen activiteitenprogramma.”

Wat een avond, daar in Heiloo. “We gaan hier gewoon mee door”, zegt Patrick, nadat hij de kookploeg, ook jonge mannen en vrouwen uit verre landen, heeft bedankt en de bedrijven die deze ontroerende en dynamische avond mogelijk maakten.